Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » L’ecclésiaste » Chapitre 8

L’ecclésiaste - Chapitre 8

Levr : Ar Prezeger
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12

Chapitre 8



Qui donc est comparable au sage ? Qui sait expliquer le sens des choses ? La sagesse d’un homme fait briller son visage ; la dureté du visage en est changée. Qo 8, 1 : Piv ’zo evel an den fur, ha piv a anavez diskoulmañ ar c’hudennoù ? Furnez an den a ro lugern d’e zremm, ha setu kemmet garvder e neuz.

Je dis : Obéis aux ordres du roi selon le serment fait à Dieu. Qo 8, 2 : Lavarout a ran : Mir urzhioù ar roue, en abeg d’al le graet dirak Doue.

Ne sois pas pressé de t’écarter de lui, ne t’obstine pas dans un mauvais cas : il ne fera que ce qui lui plaît, Qo 8, 3 : Na hast ket pellaat dioutañ, na n’a ket d’en em lakaat en ur wall-enkadenn ; rak kement a fell dezhañ a c’hell ober.

car la parole du roi est souveraine. Qui pourrait lui dire : « Que fais-tu là ? » Qo 8, 4 : Mestr war pep tra eo komz ar roue, ha piv a lavaro dezhañ : Petra 'rez eta ?

Celui qui obéit au commandement ne se mettra pas dans un mauvais cas. Le temps du jugement, le cœur du sage le connaît, Qo 8, 5 : An neb a vir ar gourc’hemenn ne anavezo diaezamant ebet ; rak kalon ar fur a oar ez eus mare ha barnedigezh.

car il y a un temps et un jugement pour tout, et le mal retombe sur l’homme. Qo 8, 6 : Ya, evit pep tra ez eus mare ha barnedigezh. Met bras eo an droug a zo war an den,

Il ignore ce qui arrivera : qui pourrait lui en révéler le moment ? Qo 8, 7 : o vezañ n’oar ket petra c’hoarvezo ; piv a ziskuilho dezhañ penaos e vo an traoù ?

Nul homme n’est maître de son souffle au point de retenir le souffle de sa vie. Nulle maîtrise sur le jour de la mort, nulle délégation pour ce combat : le crime ne sauve pas le criminel. Qo 8, 8 : N’eus den a vefe mestr war e alan evit gallout he derc’hel, na mestr war deiz e varv. N’eus den a vefe diskarget eus an emgann-se, nag ar fallagriezh n’hall ket salviñ he faotr.

Tout cela, je l’ai vu, ayant à cœur de comprendre tout ce qui se fait sous le soleil, en ce temps où l’homme domine l’homme pour son malheur. Qo 8, 9 : Kement-se am eus gwelet dre zerc’hel va c’halon da eveshaat ouzh kement a vez graet dindan an heol en amzer m’emañ an den o vestroniañ war an den, evit ober droug dezhañ.

J’ai vu ainsi des criminels conduits en terre depuis la cité sainte ; on avait déjà oublié dans la ville comment ils avaient vécu. Cela aussi n’est que vanité ! Qo 8, 10 : Ha gant se em eus gwelet reoù fallakr beziet gant enor ; ha tud o vont er-maez eus al lec’h santel en ur ganañ e kêr meuleudi ar re-se, en ur ankounac’haat petra o devoa graet ! Kerse eo c’hoazh kement-se !

Lorsque la sanction d’un méfait n’est pas immédiatement exécutée, l’envie de faire le mal monte au cœur des fils d’Adam. Qo 8, 11 : Dre ma ne vez ket sevenet diouzhtu ar setañs a-enep an drougoberoù, e vez kalon an dud leun a c’hoant da zrougober ;

Même si un pécheur commet cent fois le mal et continue de vivre, je sais, moi, que le bonheur sera pour ceux qui craignent Dieu, car ils craignent devant sa face. Qo 8, 12 : rak petra bennak ma ra ar pec’her kant gwech ar gwall, e talc’h koulskoude da vevañ. O ! An dezenn, moarvat, a anavezan-me, penaos e teu an eurvad d’ar re a zouj Doue dre ma kehelont e zremm,

Le bonheur ne sera pas pour le méchant ; il ne vivra pas de longs jours : il sera comme une ombre, lui qui ne craint pas devant la face de Dieu. Qo 8, 13 : ha penaos n’eus ket a eurvad evit an den fall ; evel un tasmant n’en devo ket deizioù hir, o vezañ na zouj ket dremm Doue.

Encore un fait, une autre vanité sur la terre : des justes sont traités comme s’ils avaient agi en méchants, et des méchants sont traités comme s’ils avaient agi en justes. Je dis qu’il n’y a là que vanité. Qo 8, 14 : Met darvoudoù kerseüs a zo war an douar : tud reizh a zo e c’hoarvez ganto ar pezh a verit oberoù ar re reizh. Hel lavarout a ran : an dra-se ’zo kerse !

Alors j’ai célébré la joie car il n’y a de bonheur pour l’homme sous le soleil que manger, boire et se réjouir, de quoi l’accompagner dans sa peine tous les jours de sa vie, les jours que Dieu lui donne sous le soleil. Qo 8, 15 : Dre-se eta em eus-me meulet ar joa, o vezañ n’eus eurvad ebet evit an den dindan an heol, nemet debriñ, evañ, hag ebatal. D’an dra-se da vezañ gantañ e-kreiz e labour e-pad deizioù ar vuhez a ro Doue dezhañ dindan an heol !

Quand je m’appliquai à connaître la sagesse, considérant les travaux sur la terre qui empêchent de fermer l’œil jour et nuit, Qo 8, 16 : Ha pa ’m eus troet va c’halon da anaout ar furnez ha klasket spisaat ar vicher a reer war an douar - rak evit an den n’eus diskuizh ebet d’e zaoulagad na deiz na noz -

alors j’ai vu : face à toute l’œuvre de Dieu, l’homme ne peut pas comprendre les œuvres qui se font sous le soleil. Plus l’homme se fatigue à chercher, moins il trouve. Même si le sage affirme savoir, il ne pourra pas trouver. Qo 8, 17 : neuze em eus anavezet diwar-benn holl labour Doue, n’hall ket an den dizoleiñ an oberenn a vez sevenet gantañ dindan an heol ; ha goude m’en em skuizhfe an den o klask, ne gavo ket ! Zoken ma lavarfe an den fur : Hen gouzout a rin ! Ne c’hell ket kavout.