L’ecclésiaste - Chapitre 3
Chapitre 3
Il y a un moment pour tout, et un temps pour chaque chose sous le ciel : Qo 3, 1 : Da bep tra e goulz, hag evit ober pep tra ur mare dindan an neñv :
un temps pour donner la vie, et un temps pour mourir ; un temps pour planter, et un temps pour arracher. Qo 3, 2 : Ur mare evit genel hag ur mare evit mervel ; ur mare evit plantañ hag ur mare evit displantañ.
Un temps pour tuer, et un temps pour guérir ; un temps pour détruire et un temps pour construire. Qo 3, 3 : Ur mare evit lazhañ, hag ur mare evit pareañ ; ur mare evit diskar hag ur mare evit adsevel.
Un temps pour pleurer, et un temps pour rire ; un temps pour gémir, et un temps pour danser. Qo 3, 4 : Ur mare evit gouelañ hag ur mare evit c’hoarzhin ; ur mare evit hirvoudiñ hag ur mare evit ebatal.
Un temps pour jeter des pierres, et un temps pour les amasser ; un temps pour s’étreindre, et un temps pour s’abstenir. Qo 3, 5 : Ur mare evit teurel mein hag ur mare evit o dastum. Ur mare evit pokat hag ur mare evit chom hep pokoù.
Un temps pour chercher, et un temps pour perdre ; un temps pour garder, et un temps pour jeter. Qo 3, 6 : Ur mare evit klask hag ur mare evit koll ; ur mare evit mirout hag ur mare evit disteurel.
Un temps pour déchirer, et un temps pour coudre ; un temps pour se taire, et un temps pour parler. Qo 3, 7 : Ur mare evit fregañ hag ur mare evit gwriat ; ur mare evit tevel hag ur mare evit komz.
Un temps pour aimer, et un temps pour ne pas aimer ; un temps pour la guerre, et un temps pour la paix. Qo 3, 8 : Ur mare evit karout hag ur mare evit kasaat. Ur mare evit ar brezel hag ur mare evit ar peoc’h.
Quel profit le travailleur retire-t-il de toute la peine qu’il prend ? Qo 3, 9 : Peseurt gounid a zo d’an den gant ar boan a vez kemeret gantañ ?
J’ai vu la besogne que Dieu impose aux fils d’Adam pour les tenir en haleine. Qo 3, 10 : Sellout a ran ouzh ar vicher a ro Doue d’ober da vibien Adam.
Toutes les choses que Dieu a faites sont bonnes en leur temps. Dieu a mis toute la durée du temps dans l’esprit de l’homme, mais celui-ci est incapable d’embrasser l’œuvre que Dieu a faite du début jusqu’à la fin. Qo 3, 11 : Graet en deus pep tra da vont en e goulz, met dirak an amzervezh a-bezh, ne gomprener ket petra 'ra Doue eus ar penn kentañ betek ar fin.
J’ai compris qu’il n’y a rien de bon pour les humains, sinon se réjouir et prendre du bon temps durant leur vie. Qo 3, 12 : Anavezet em eus n’eus ket gwelloc’h evit an den eget kaout levenez hag eurvad e-pad e vuhez ;
Bien plus, pour chacun, manger et boire et trouver le bonheur dans son travail, c’est un don de Dieu. Qo 3, 13 : debriñ hag evañ ha tañva eurvad e-kreiz e labour, kement-se a zo donezon digant Doue.
Je le sais : tout ce que Dieu fait, à jamais, demeurera. À cela, il n’y a rien à ajouter, rien à retrancher. Dieu fait en sorte que l’on craigne en sa présence. Qo 3, 14 : Anavezet em eus e pad labourioù Doue da virviken ; enno n’eus netra da zegas en tu-hont, netra da lemel kuit. Hag ar pezh a glask Doue en ur ober e oberoù eo ma vo doujet.
Ce qui est a déjà été, ce qui sera a déjà existé. Dieu fera revenir ce qui a passé. Qo 3, 15 : Ar pezh a zo a zo bet dija, ar pezh a vo a zo aze dija ; hag ar pezh a venn Doue eo e vennad.
J’ai vu encore sous le soleil la corruption sur le siège du droit, la corruption sur le siège de la justice. Qo 3, 16 : Sellet em eus c’hoazh ouzh ar pezh a dremen dindan an heol : gwelet em eus war gador ar Reizh, an Drougiezh ; war gador ar Justis, ar Fallagriezh.
Je me suis dit : le juste et l’injuste, Dieu les jugera, car il y a un temps pour chaque chose et un jugement pour chaque action. Qo 3, 17 : Ha lavaret em eus-me em c’halon : Doue a varno an den reizh hag an den fallakr, rak un amzer a zo aze evit pep tra hag ur varnedigezh evit pep labour.
Je me suis dit à propos des fils d’Adam : Dieu les met à l’épreuve pour leur montrer qu’ils sont comme les bêtes. Qo 3, 18 : Ya, lavaret em eus-me em c’halon diwar-benn mibien an den penaos e fell da Zoue amprouiñ anezho hag o lakaat da welout ez int, i o-unan, kement ha loened.
Car le sort des fils d’Adam et celui de la bête sont un seul et même sort. Comme est la mort de l’un, ainsi la mort de l’autre : ils ont tous un seul et même souffle. L’homme n’a rien de plus que la bête : tout est vanité. Qo 3, 19 : Evit gwir, un hevelep planedenn eo hini an den hag hini al loen : an eil a varv hag ivez egile ; un hevelep buhez evit o-daou. D’an den, trec’h ebet war al loen ; rak tra dibad eo pep tra.
Tout va vers un même lieu : tout est tiré de la poussière, et tout retourne à la poussière. Qo 3, 20 : Mont a ra pep tra d’un hevelep lec’h ; pep tra a zo deuet eus ar poultr, ha pep tra a zistro d’ar poultr.
Qui sait où va le souffle des fils d’Adam ? Monte-t-il vers le haut, tandis que le souffle de la bête descendrait vers la terre ? Qo 3, 21 : Piv 'oar hag-eñ e sav d’an nec’h alan an dud, hag-eñ e tiskenn d’an traoñ, dindan an douar, alan al loened ?
Je ne vois rien de mieux pour l’homme que de jouir de son ouvrage, car tel est son lot. Qo 3, 22 : Ha gwelet em eus n’eus netra gwelloc’h evit an den eget en em laouenaat gant e oberoù ; rak honnezh eo e lodenn.
Qui donc l’emmènera voir ce qui, après lui, sera ? Qo 3, 23 : Piv eta a gaso anezhañ da welout petra 'vo war e lerc’h ?
