Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre de Sophonie » Chapitre 2

Livre de Sophonie - Chapitre 2

Levr : Diougan Sofonias
Chapitre : 1 | 2 | 3

Chapitre 2



Serrez-vous, entassez-vous, nation sans désir, So 2, 1 : Distroit, distroit, o tud divergont,

avant que vous soyez chassés comme la paille qui disparaît en un jour, avant que vienne sur vous la brûlante colère du Seigneur, avant que vienne sur vous le jour de la colère du Seigneur. So 2, 2 : A-raok deoc’h bezañ skarzhet kuit evel ar pell skubet en un devezh, a-raok ma kouezho warnoc’h tan kounnar an Aotrou ; a-raok ma plaouio warnoc’h deiz fulor an Aotrou !

Cherchez le Seigneur, vous tous, les humbles du pays, qui accomplissez sa loi. Cherchez la justice, cherchez l’humilité : peut-être serez-vous à l’abri au jour de la colère du Seigneur. So 2, 3 : Klaskit an Aotrou, c’hwi holl tud vihan ar vro, a vir e varnedigezhioù, klaskit ar reizhder, klaskit an izelegezh, ha marteze e vezot e goudor e deiz kounnar an Aotrou.

Voyez ! Gaza va être abandonnée, Ascalon sera dévastée. Ashdod, en plein midi, sera dépeuplée, Écrone sera déracinée. So 2, 4 : Ya, Gaza 'vo dilezet, Askalon a vo gwastet, Ashdod, kaset he zud diouti e-kreiz an deiz, hag Ekron diwriziennet.

Malheur aux habitants des bords de la mer, à la nation des Crétois ! La parole du Seigneur est contre vous : « Canaan, terre des Philistins, je vais te ruiner, te vider de tous tes habitants ! » So 2, 5 : Gwa da annezidi an Arvor, da vroad ar Gretiz ! A-enep deoc’h emañ komz an Aotrou : "Kanaan, douar Filistiz, da gas a rin da get dre vank a annezidi".

Les bords de la mer seront réduits en pacages, en prairies pour les bergers, en parcs à moutons. So 2, 6 : An arvor a zeuio da vezañ peurvanoù, Peurvanoù evit mesaerien ha klozioù deñved ;

Ce sera un territoire pour ceux qui resteront de la maison de Juda ; là, ils mèneront paître leurs troupeaux ; au milieu des maisons d’Ascalon, le soir ils se reposeront, car le Seigneur, leur Dieu, les visitera, il aura changé leur sort. So 2, 7 : Hag e vo perc’hennet an arvor gant restad tiegezh Youda : War ribl ar mor e lakaint o deñved da beuriñ, ha da noz e klaskint o bodenn e tiez Askalon ; rak an Aotrou a zeuio d’o gweladenniñ Ha da gemmañ o flanedenn.

J’ai entendu les insultes de Moab et les sarcasmes des fils d’Ammone, qui ont insulté mon peuple et se vantaient de leur territoire. So 2, 8 : Klevet em eus kunujennoù Moab ha dismegañsoù mibien Amon, int hag o deus kunujennet va fobl ha kresket o zachenn-vro diwar hec’h hini.

C’est pourquoi, par ma vie – oracle du Seigneur de l’univers, Dieu d’Israël –, Moab deviendra comme Sodome, et les fils d’Ammone comme Gomorrhe, le domaine du chardon, un monceau de sel, une terre à jamais désolée. Le reste de mon peuple les pillera, ce qui subsistera de ma nation en héritera. So 2, 9 : Setu perak, dre va buhez, diougan an Aotrou ar armeoù, Doue Israel, Moab a zeuio da vezañ evel Sodom ha mibien Amon evel Gomora, domani al linad, ur vengleuz holen, ur mantradur da viken. Restad va fobl a skrapo diwarno ha nemorant va broad a herito diouto.

Tel sera leur sort pour prix de leur orgueil, puisqu’ils ont insulté et traité de haut le peuple du Seigneur de l’univers. So 2, 10 : Kement-se evit priz o lorc’hentez dre m’o deus kunujennet ha dismegañset pobl Aotrou an armeoù

Redoutable pour eux sera le Seigneur, lorsqu’il aura réduit à rien tous les dieux de la terre ; alors toutes les îles des nations se prosterneront devant lui, chacune sur son propre sol. So 2, 11 : Garv-meurbet e vo an Aotrou a-enep dezho en deiz ma kaso da netra holl doueoù an douar, ha ma stouo dirazañ, pep hini en e lec’h, an holl inizi eus ar broadoù.

Quant à vous, Éthiopiens, il dira : « Ils seront transpercés par mon épée. » So 2, 12 : Ha c’hwi ivez, Koushiz, e vezot lazhidi va c’hleze...

Il lèvera la main contre le Nord, il fera périr Assour, il fera de Ninive une terre désolée, aride comme le désert. So 2, 13 : Astenn a ray E zorn enep an hanternoz hag e lakay Asour da vont da netra ; eus Nivive e raio ur wastidigezh, un douar distuz evel ur gouelec’h.

En elle se reposeront les troupeaux et toutes sortes de bêtes. Même la hulotte, même le hérisson passeront la nuit parmi ses chapiteaux ; un hululement se fait entendre à la fenêtre, et sur le seuil se tient un corbeau : le palais de cèdre n’est que ruines. So 2, 14 : En he c’hreiz e lojo tropelloù, loened a bep seurt, zoken ar gaouenn, zoken an heureuchin a dremeno an noz war he c’holonennoù ; an hoper-noz a gano ouzh ar prenestr hag ar vran a vo war an treuzoù rak ar c’hoadaj sedrez a zo war an noazh.

Telle sera la cité hautaine qui trônait avec assurance, elle qui disait en son cœur : « Moi, rien que moi ! » Comment est-elle devenue un lieu désolé, un repaire pour les bêtes ? Tous ceux qui passent près d’elle sifflent en agitant la main. So 2, 15 : Evel-se e vo kont gant ar gêr laouen a veve bepred e surentez, hag a lavare en he c’halon : "Me, ha nikun nemedon !" Penaos eo deuet da vezañ ur gwastadur, ur vodenn evit al loened-gouez ? Neb a dremen en he c’hichen a c’hwitell hag a hej e zorn.