Deuxième livre des Rois - Chapitre 2
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25
Chapitre 2
Voici comment le Seigneur enleva Élie au ciel dans un ouragan. Ce jour-là, Élie et Élisée étaient partis de Guilgal. 2R 2, 1 : Ha setu, pa savas an Aotrou Doue Elias d’an neñv e-kreiz ur gorventenn. Elias a oa o tont eus Gilgal gant Elizea.
Élie dit à Élisée : « Arrête-toi ici ; et moi, le Seigneur m’envoie à Béthel. » Élisée répliqua : « Par le Seigneur qui est vivant, et par ta vie, je ne te quitterai pas. » Ils allèrent tous deux à Béthel. 2R 2, 2 : Hag e lavaras Elias da Elizea : "Chom amañ, mar plij ! Rak an Aotrou am c’has da Vetel". Hag e lavaras Elizea : "Bevet an Aotrou ! Ha bevet da ene ! N’az tilezin ket !" Hag e tiskennjont da Vetel.
Les frères-prophètes de Béthel sortirent à la rencontre d’Élisée et lui dirent : « Sais-tu qu’aujourd’hui le Seigneur va enlever ton maître au-dessus de ta tête ? » Élisée répondit : « Oui, je le sais. Taisez-vous ! » 2R 2, 3 : Hag ez eas mibien ar brofeded a oa e Betel da gavout Elizea, hag e lavarjont dezhañ : "Ha gouzout a rez ez a hiziv an Aotrou da gemer da vestr a-us d’az penn ?" Hag e lavaras : "Gouzout a ran. Peoc’h !"
Élie lui dit de nouveau : « Arrête-toi ici ; et moi, le Seigneur m’envoie à Jéricho. » Élisée répliqua : « Par le Seigneur qui est vivant, et par ta vie, je ne te quitterai pas. » Ils allèrent tous deux à Jéricho. 2R 2, 4 : Hag e lavaras Elias dezhañ : "Elizea ! Chom, mar plij, amañ, rak an Aotrou am c’has da Jeriko". Hag e lavaras : "Bevet an Aotrou ! Ha bevet da ene ! N’az tilezin ket !" Hag ez ejont da Jeriko.
Les frères-prophètes de Jéricho s’approchèrent d’Élisée et lui dirent : « Sais-tu bien qu’aujourd’hui le Seigneur va enlever ton maître au-dessus de ta tête ? » Élisée répondit : « Oui, je le sais. Taisez-vous ! » 2R 2, 5 : Hag e tostaas mibien ar brofeded a oa e Jeriko davet Elizea, hag e lavarjont dezhañ : "Ha gouzout a rez ez a hiziv an Aotrou da gemer da vestr a-us d’az penn ?" Hag e lavaras : "Gouzout a ran. Peoc’h !"
Une troisième fois, Élie dit à Élisée : « Arrête-toi ici ; et moi, le Seigneur m’envoie au Jourdain. » Mais Élisée répliqua : « Par le Seigneur qui est vivant, et par ta vie, je ne te quitterai pas. » Ils continuèrent donc tous les deux. 2R 2, 6 : P’en em gavjont e Jeriko e lavaras Elias da Elizea : "Chom amañ, mar plij, rak an Aotrou a gas ac’hanon betek ar Jordan. Met hemañ a respontas : "Ken gwir ha ma-z eo bev an Aotrou, ha ma-z out bev te da-unan, n’az kuitain ket". Hag e talc’hjont o-daou gant o hent.
Cinquante frères-prophètes, qui les avaient suivis, s’arrêtèrent à distance, pendant que tous deux se tenaient au bord du Jourdain. 2R 2, 7 : Hanter-kant eus a-douez mibien ar brofeded a yeas war o lerc’h, hag a chomas a-sav, a-dal d’ar Jordan, ur pennad mat ac’hano, tra ma choment o-daou en o sav war ribl ar stêr Jordan.
Élie prit son manteau, le roula et en frappa les eaux, qui s’écartèrent de part et d’autre. Ils traversèrent tous deux à pied sec. 2R 2, 8 : Hag e tapas Elias e vantell, he rollañ a reas ha skeiñ an dour ganti, hag an dour en em rannas eus an eil tu hag egile, hag e tremenjont o-daou war ar sec’h.
Pendant qu’ils passaient, Élie dit à Élisée : « Dis-moi ce que tu veux que je fasse pour toi avant d’être enlevé loin de toi. » Élisée répondit : « Que je reçoive une double part de l’esprit que tu as reçu ! » 2R 2, 9 : Pa voe erru en tu all, e lavaras Elias da Elizea : "Goulenn petra a fell dit a rafen evidout, a-raok ma vin savet diganit." Elizea a respontas : "Da bediñ a ran, gra ma vo roet din an doubl eus da spered".
Élie reprit : « Tu demandes quelque chose de difficile : tu l’obtiendras si tu me vois lorsque je serai enlevé loin de toi. Sinon, tu ne l’obtiendras pas. » 2R 2, 10 : Un dra diaes a c’houlennez, eme Elias. Koulskoude ma welez ac’hanon, pa vin savet diganit, neuze e vo roet dit ar pezh a c’houlennez ; met mar n’am gwelez ket, neuze ne vo ket roet.
Ils étaient en train de marcher tout en parlant lorsqu’un char de feu, avec des chevaux de feu, les sépara. Alors, Élie monta au ciel dans un ouragan. 2R 2, 11 : E-pad ma talc’hent da gerzhout en ur gaozeal an eil gant egile, setu ur c’harr entanet ha kezeg entanet ouzh o dispartiañ an eil diouzh egile, hag e savas Elias d’an neñv e-kreiz ur gorventenn.
Élisée le vit et se mit à crier : « Mon père !... Mon père !... Char d’Israël et ses cavaliers ! » Puis il cessa de le voir. Il saisit ses vêtements et les déchira en deux. 2R 2, 12 : Elizea hen gwelas hag en em lakaas da grial : "Va Zad ! va Zad ! Karr Israel hag e varc’hegourien !" Ha n’hen gwelas mui. Hag o tapout krog en e zilhad e-unan e rogas anezho e daou damm.
Il ramassa le manteau qu’Élie avait laissé tomber, il revint et s’arrêta sur la rive du Jourdain. 2R 2, 13 : Hag e tastumas mantell Elias hag a oa bet riklet diwarnañ, hag e teuas en-dro betek ribl ar stêr-Jordan.
Avec le manteau d’Élie, il frappa les eaux, mais elles ne s’écartèrent pas. Élisée dit alors : « Où est donc le Seigneur, le Dieu d’Élie ? » Il frappa encore une fois, les eaux s’écartèrent, et il traversa. 2R 2, 14 : Kemer a reas mantell Elias a oa kouezhet diwarnañ, hag e skoas war an dour ganti en ur lavarout : "Pelec’h emañ an Aotrou, Doue Elias ?" Pa skoas war an dour, hemañ en em rannas tu-ha-tu, hag Elizea a dreuzas.
Depuis l’autre rive, les frères-prophètes, ceux de Jéricho, l’aperçurent et dirent : « L’esprit d’Élie repose sur Élisée ». Ils vinrent donc à sa rencontre et se prosternèrent jusqu’à terre devant lui. 2R 2, 15 : Hag e welout a reas mibien ar brofeded a oa e Jeriko, rag-enep, hag e lavarjont : "Emañ spered Elias war Elizea". Hag e teujont d’e gavout, hag e stoujont dirazañ d’an douar.
Ils lui dirent : « Voici justement qu’il y a, parmi tes serviteurs, cinquante hommes valeureux. Permets qu’ils aillent à la recherche de ton maître. Peut-être l’Esprit du Seigneur l’a-t-il enlevé et déposé sur quelque montagne ou dans quelque vallée ! » Il répondit : « N’envoyez personne ! » 2R 2, 16 : Hag e lavarjont dezhañ : "Bez' o deus da servijerien hanter-kant den, paotred kadarn, hag ez aint, mar karez, da glask da vestr : marteze, douget gant Spered an Aotrou, ez eo bet taolet war ur menez pe en un draonienn bennak". Hag e lavaras : "N’o c’hasit ket !"
Mais ils insistèrent tellement qu’il leur dit : « Envoyez-les donc ! » Et ils envoyèrent les cinquante hommes qui cherchèrent Élie pendant trois jours sans le trouver. 2R 2, 17 : Met pouezañ a rejont warnañ kement, ma lavaras : "Kasit !" Hag e kasjont hanter-kant den da glask, e-pad tri deiz, met hep e gavout.
Ils revinrent vers Élisée qui était resté à Jéricho. Il leur dit : « Ne vous avais-je pas dit : N’y allez pas ? » 2R 2, 18 : Hag e tistrojont davetañ : Chomet e oa e Jeriko, hag e lavaras dezho : "Daoust ha n’em boa ket lavaret deoc’h : N’it ket ?"
Des gens de la ville dirent à Élisée : « Comme mon seigneur peut le constater, l’emplacement de la ville est bon. Toutefois les eaux sont mauvaises et le pays stérile ! » 2R 2, 19 : Hag e lavaras tud kêr da Elizea : "Setu ! Lec’h-diazez ar gêr a zo mat, evel ma wel an aotrou, met an dour a zo fall hag an douar difrouezh".
Il dit : « Apportez-moi une écuelle neuve et mettez-y du sel. » Ils la lui apportèrent. 2R 2, 20 : Hag e lavaras : "Kerc’hit din ur skudell nevez ha lakait holen e-barzh". Hag e kerc’hjont dezhañ.
Il sortit vers la source des eaux, y jeta du sel et déclara : « Ainsi parle le Seigneur : J’ai assaini ces eaux ; il n’y aura plus en elles ni mort ni stérilité. » 2R 2, 21 : Hag ez eas da vammenn an dour, hag e taolas enni an holen en ur lavarout : "Evel-hen e komz an Aotrou : Me a yac’husa an dour-mañ ; ne zeuio ken alese na marv na difrouezhusted".
Et les eaux furent assainies jusqu’à ce jour, selon la parole qu’Élisée avait dite. 2R 2, 22 : Hag e voe yac’husaet an dour betek an deiz-hiziv, hervez lavar Elizea, hervez e ziougan.
De là il se rendit à Béthel. Comme il montait par le chemin, des gamins sortirent de la ville et se moquèrent de lui, en lui disant : « Vas-y, le chauve ! Vas-y, le chauve ! » 2R 2, 23 : Hag e pignas alese da Vetel, ha tra ma-z ae gant e hent, setu paotred vihan o tont eus kêr, ouzh e c’hoapaat, o lavarout : "Kae, moal ! kae, moal !"
Élisée se retourna, les regarda et les maudit au nom du Seigneur. Alors deux ourses sortirent du bois et déchiquetèrent quarante-deux des enfants. 2R 2, 24 : Hag e tistroas, hag ouzh o gwelout, o milligas e anv an Aotrou. Hag e teuas div arzhez eus ar c’hoad, a ziskolpas daou ha daou-ugent eus ar vugale-se.
De là il se rendit au mont Carmel, puis revint à Samarie. 2R 2, 25 : Hag ez eas alese da venez Karmel ; hag ale-hont e tistroas da Samaria.
