Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Deuxième livre des Rois » Chapitre 3

Deuxième livre des Rois - Chapitre 3

Levr : Eil levr ar Rouaned
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25

Chapitre 3



Joram, fils d’Acab, devint roi sur Israël, à Samarie, la dix-huitième année du règne de Josaphat, roi de Juda. Il régna douze ans. 2R 3, 1 : Ha Joram, mab Ac’hab, a renas war Israel e Samaria er bloaz triwec’h eus Josafat, roue Youda. Hag e renas daouzek vloaz.

Il fit ce qui est mal aux yeux du Seigneur, mais pas autant que son père et sa mère, car il supprima la stèle de Baal que son père avait dressée. 2R 3, 2 : Hag e reas an droug ouzh daoulagad an Aotrou, naren avat kement hag e dad hag e vamm, rak lemel a reas peulvan ar Baal en devoa graet e dad.

Toutefois il resta attaché aux péchés que Jéroboam, fils de Nebath, avait fait commettre à Israël ; il ne s’en écarta pas. 2R 3, 3 : Hogen, ouzh pec’hedoù Jeroboam, mab Nabat, hag en devoa lakaet Israel da bec’hiñ, e chomas stag, ha ne guitaas ket diouto.

Mésha, roi de Moab, était éleveur de troupeaux et payait en tribut au roi d’Israël cent mille agneaux et cent mille béliers avec leur laine. 2R 3, 4 : Mesa, roue Moab, hag a oa saver-chatal, a baee da roue Israel kant mil oan ha kant mil kreoñ meot.

Mais, à la mort d’Acab, le roi de Moab se révolta contre le roi d’Israël. 2R 3, 5 : Met pa voe marv Ac’hab, en em savas roue Moab a-enep roue Israel.

Ce jour-là, le roi Joram sortit de Samarie et passa en revue tout Israël. 2R 3, 6 : Hag e teuas ar roue Joram eus Samaria en deiz-se, hag e niveras Israel a-bezh.

Puis il partit et envoya dire à Josaphat, roi de Juda : « Le roi de Moab s’est révolté contre moi. Viendras-tu avec moi pour combattre Moab ? » Josaphat répondit : « Je monterai. Ce sera pour moi comme pour toi, pour mon peuple comme pour ton peuple, pour mes chevaux comme pour tes chevaux. » 2R 3, 7 : Hag ez eas hag e kasas tud davet Josafat, roue Youda, da lavarout : "Roue Moab a zo savet a-enep din ; ha dont a ri ganin, a-enep Moab, da vrezeliñ ?" Hag e lavaras : "Mont a rin ; me a zo eveldout, va fobl evel da bobl, va c’hezeg evel da gezeg !"

Il ajouta : « Par quel chemin monterons-nous ? » Joram reprit : « Par le chemin du désert d’Édom. » 2R 3, 8 : Hag e lavaras : "Dre betore hent e pignomp ?" Hag e lavaras Joram : "Dre hent gouelec’h Edom".

Ainsi partirent le roi d’Israël, le roi de Juda et le roi d’Édom. Après sept jours de chemin, l’eau vint à manquer pour la troupe et pour les bêtes de somme qui suivaient. 2R 3, 9 : Hag ez eas roue Israel, gant roue Youda ha roue Edom, a-dreuz hentoù, seizh deiz-pad, ha ne voe ken a zour evit ar c’hamp nag evit al loened o devoa war o lerc’h.

Le roi d’Israël dit alors : « Malheur ! Le Seigneur a donc convoqué les trois rois pour les livrer aux mains de Moab. » 2R 3, 10 : Hag e lavaras roue Israel : "Siwazh ! Galvet en deus an Aotrou an tri roue-mañ evit o lakaat e dorn Moab !"

Josaphat demanda : « N’y a-t-il pas ici un prophète du Seigneur, par qui nous puissions consulter le Seigneur ? » Un des serviteurs du roi d’Israël répondit : « Il y a ici Élisée, fils de Shafath, qui versait l’eau sur les mains d’Élie. » 2R 3, 11 : Hag e lavaras Josafat : "Daoust ha n’eus ket amañ ur profed d’an Aotrou, ma c’houlennatimp an Aotrou drezañ ?" Hag e respontas unan eus servijerien roue Israel, o lavarout : "Bez’ ez eus Elizea, mab Safat, a skuilhe dour war zaouarn Elias".

Josaphat dit alors : « La parole du Seigneur est avec lui ! » Le roi d’Israël ainsi que Josaphat et le roi d’Édom descendirent vers lui. 2R 3, 12 : Hag e lavaras Josafat : "Emañ gantañ komz an Aotrou". Hag e tiskennas davetañ roue Israel, Josafat ha roue Edom.

Élisée dit au roi d’Israël : « Que me veux-tu ? Va trouver les prophètes de ton père et les prophètes de ta mère. » Le roi d’Israël lui répondit : « Non ! Car le Seigneur a convoqué ces trois rois pour les livrer aux mains de Moab. » 2R 3, 13 : Hag e lavaras Elizea da roue Israel : "Petra am eus ganit ? Kae da gavout profeded da dad ha profeded da vamm !" Hag e lavaras dezhañ roue Israel : "Nann ! Met galvet en deus an Aotrou an tri roue-mañ evit o lakaat e dorn Moab !"

Élisée reprit : « Par la vie du Seigneur de l’univers devant qui je me tiens, si je n’avais égard à Josaphat, roi de Juda, je ne te prêterais aucune attention, je ne te regarderais pas ! 2R 3, 14 : Hag e lavaras Elizea : "Bevet Aotrou ar strolladoù, m’en em zalc’han dirazañ ! Panevet dremm Josafat, roue Youda, hag a zoujan, n’em bije ket sellet ouzhit, n’em bije ket da welet !

Maintenant, amenez-moi un musicien. » Dès que le musicien jouait, la main du Seigneur était sur Élisée. 2R 3, 15 : Ha bremañ, kerc’hit din ur soner !" Ha pa sonas ar soner, e voe warnañ dorn an Aotrou.

Celui-ci déclara : « Ainsi parle le Seigneur : Creusez dans ce ravin des fosses et des fosses. 2R 3, 16 : Hag e lavaras : "Evel-hen e komz an Aotrou : Grit er stankenn-mañ fozioù ha fozioù,

Car ainsi parle le Seigneur : Le vent, vous ne le verrez pas ; la pluie, vous ne la verrez pas, et pourtant l’eau emplira ce ravin ; et vous boirez, vous, vos troupeaux et vos bêtes de somme. 2R 3, 17 : rak evel-hen e komz an Aotrou : Ne welot ket avel, ne welot ket glav, met ar stankenn-mañ a vo leun a zour, hag ec’h evot, c’hwi, ho tropelloù hag ho loened ;

Encore est-ce trop peu aux yeux du Seigneur : il va livrer Moab entre vos mains. 2R 3, 18 : ha nebeut eo se ouzh daoulagad an Aotrou : lakaat a ray Moab etre ho taouarn.

Vous abattrez toutes les villes fortifiées, toutes les villes importantes ; tous les bons arbres, vous les couperez ; toutes les sources, vous les comblerez ; tous les champs fertiles, vous les dévasterez en y jetant des pierres. » 2R 3, 19 : Skeiñ a reot war an holl gêrioù mogeriet, war an holl gêrioù eus an dibab ; an holl wez mat a ziskarot, an holl andonioù dour a stouvot, an holl barkeier mat a wastot gant mein".

Or, au matin, à l’heure de l’offrande, voici que l’eau arriva par le chemin d’Édom, et la terre en fut inondée. 2R 3, 20 : Ha setu, diouzh ar beure, pa ginniged ar brofadenn, ha dour o tont eus hent Edom, hag e voe leun ar vro gant dour.

Tous les gens de Moab avaient appris que les rois étaient montés pour les combattre. On avait convoqué tous ceux qui avaient l’âge de porter les armes, et même ceux qui l’avaient passé. Ils avaient pris position sur la frontière. 2R 3, 21 : Ha Moab a-bezh a glevas e pigne ar rouaned d’ober brezel dezho ; hag en em vodjont, adalek an holl re a c’houriz un harnez hag uheloc’h, hag en em zalc’hjont war an harzoù.

Au matin, quand ils se levèrent, le soleil brillait sur les eaux ; les gens de Moab virent devant eux les eaux rouges comme le sang. 2R 3, 22 : Hag abred antronoz, evel ma skede an heol war an doureier, e welas Moabiz dirazo an dour ruz evel gwad.

Ils dirent : « C’est du sang ! Sûrement, les rois se sont entre-tués à coups d’épée, ils se sont frappés l’un l’autre. Maintenant, au pillage, Moab ! » 2R 3, 23 : Hag e lavarjont : "Gwad eo ! En em zistrujet o deus ar rouaned ha skoet an eil war egile ! Ha bremañ, d’ar preizh, Moab !"

Ils s’approchèrent du camp d’Israël. Ceux d’Israël se dressèrent, ils frappèrent ceux de Moab qui s’enfuirent devant eux, et ils les pourchassèrent. 2R 3, 24 : Ha da vont da gamp Israel ; met sevel a reas Israel, hag e piljont Moab, a dec’has dirazo. Hag ez ejont betek enni, hag e voe pilet Moab ;

Ils démolirent les villes, jetèrent chacun sa pierre dans les champs fertiles et les en recouvrirent ; toutes les sources, ils les comblèrent ; tous les bons arbres, ils les coupèrent. Finalement il ne resta debout que les murs de Qir-Harèsheth. Les porteurs de fronde encerclèrent la ville et la frappèrent. 2R 3, 25 : ar c’hêrioù a voe dispennet, e kement park mat a oa e taolas pep hini e vaen, d’e leuniañ, kement andon dour a oa a voe stouvet, kement gwezenn vat, diskaret, ken na vanas nemet he mein gant Kirhareset : kelc’hiet e oa bet gant batalmerien hag o devoa skoet warni.

Le roi de Moab vit que le combat était trop fort pour lui ; il prit avec lui sept cents hommes portant l’épée, pour tenter une percée vers le roi d’Édom, mais en vain. 2R 3, 26 : Pa welas roue Moab e oa re start an emgann evitañ, e kemeras gantañ seizh kant soudard o tennañ kleze evit ober un difreuz war-du roue Edom, met ne c’helljont ket.

Il prit alors son fils aîné, qui devait régner après lui, et l’offrit en holocauste sur le rempart. Une grande colère vint sur Israël, qui leva le camp et retourna dans son pays. 2R 3, 27 : Hag e kemeras e vab henañ, en dije renet war e lerc’h, ha d’e ginnig evel holokost war ar ramparzh. Hag e voe ur fulor bras a-enep an Israeliz a zigampas alese hag a zistroas d’o bro.