Deuxième livre de Samuel - Chapitre 2
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24
Chapitre 2
Voici ce qui arriva ensuite. David consulta le Seigneur : « Dois-je monter dans l’une des villes de Juda ? » Le Seigneur lui dit : « Monte. » David demanda : « Où dois-je monter ? » Et le Seigneur dit : « À Hébron. » 2S 2, 1 : Ha goude-se e c’houlennatas David an Aotrou o lavarout : "Ha pignat a rin da unan eus kêrioù Youda ?" Hag e lavaras an Aotrou dezhañ : "Kae !" Hag e lavaras David : "Da belec’h ez in ?" Hag e lavaras : "Da Hebron".
David y monta, ainsi que ses deux femmes, Ahinoam de Yizréel, et Abigaïl, femme de Nabal de Carmel. 2S 2, 2 : Hag e pignas dezhi David gant e ziv wreg, Ac’hinoam eus Izreel, hag Abigail, bet gwreg Nabal, eus Karmel.
Quant aux hommes qui étaient avec lui, David les fit aussi monter, chacun avec sa famille ; et ils habitèrent dans les villes qui dépendaient d’Hébron. 2S 2, 3 : Ar soudarded a oa gantañ a gasas ivez David, pep hini gant e diegezh, hag e chomjont e kêrioù Hebron.
Alors les hommes de Juda vinrent à Hébron où ils donnèrent l’onction à David, comme roi sur la maison de Juda. On fit savoir à David : « Les hommes de Yabesh-de-Galaad ont enseveli Saül. » 2S 2, 4 : Hag e teuas tud Youda da oleviñ eno David da roue war di Youda. Hag e voe roet ur c’heloù da Zavid : lavaret e voe dezhañ : "Tud Iabes-Galaad o deus beziet Saoul".
David envoya des messagers aux hommes de Yabesh-de-Galaad pour leur dire : « Soyez bénis du Seigneur, vous qui avez agi avec fidélité envers Saül, votre maître, et l’avez enseveli. 2S 2, 5 : Hag e kasas David kannaded da dud Iabes-Galaad, da lavarout dezho : "Benniget oc’h gant an Aotrou, da vezañ graet truez e-keñver hoc’h aotrou Saoul hag e veziet.
Que le Seigneur agisse maintenant envers vous avec fidélité et loyauté. Moi aussi, j’agirai envers vous avec la même bonté, puisque vous avez fait cela. 2S 2, 6 : Ha bremañ e ray an Aotrou ouzhoc’h truez ha fealded, ha me ivez a ray en ho keñver an hevelep madelezh, peogwir hoc’h eus graet an dra-se.
Et maintenant, reprenez courage, soyez vaillants, car votre maître Saül est mort, mais c’est à moi que la maison de Juda a donné l’onction pour que je règne sur elle. » 2S 2, 7 : Neuze ’ta, kennerzhit ho taouarn ha bezit paotred kadarn ! Marvet eo hoc’h aotrou Saoul, ha me ’zo bet olevet gant ti Youda da roue warnoc’h !"
Abner, fils de Ner, chef de l’armée de Saül, avait pris Ishbosheth, fils de Saül, et l’avait fait passer à Mahanaïm. 2S 2, 8 : Met Abner, mab Ner, penngadour lu Saoul, en devoa kemeret Isbaal, mab Saoul, hag e oa tremenet gantañ e Mahanaim,
Il le fit roi sur le pays de Galaad, les Ashourites et Yizréel, ainsi que sur Éphraïm, Benjamin et Israël tout entier. 2S 2, 9 : hag e c’hraet roue war Galaad, war Aseriz, war Izreel, war Efraim, war Benjamin ha war Israel a-bezh.
Ishbosheth, fils de Saül, avait quarante ans lorsqu’il devint roi sur Israël, et il régna deux ans. Mais la maison de Juda s’était ralliée à David. 2S 2, 10 : An oad a zaou-ugent vloaz en devoa Isbaal, mab Saoul, pa voe roue war Israel, ha daou vloaz e renas ; ti Youda hepken a voe war-lerc’h David.
Le temps que David passa à Hébron, comme roi de la maison de Juda, fut de sept ans et six mois. 2S 2, 11 : Hag e voe niver ar bloavezhioù ma voe David roue en Hebron war di Youda, seizh vloaz ha c’hwec’h miz.
Abner, fils de Ner, et les serviteurs d’Ishbosheth, fils de Saül, sortirent de Mahanaïm en direction de Gabaon. 2S 2, 12 : Hag ez eas Abner, mab Ner, ha servijerien Isbaal, mab Saoul, eus Mahanaim war-du Gabaon.
Joab, fils de Cerouya, et les serviteurs de David sortirent d’Hébron. Ils se rencontrèrent au réservoir de Gabaon. Ils s’assirent de part et d’autre du réservoir. 2S 2, 13 : Ha Joab, mab Sarvia, ha servijerien David a yeas ivez, hag en em gavjont e-kichen lenn Gabaon, war-un-dro, hag e chomjont, un darn ouzh un tu d’al lenn hag un darn all ouzh an tu all d’al lenn.
Abner dit à Joab : « Que les jeunes gens se lèvent donc et qu’ils s’affrontent en une joute devant nous. » Joab dit : « Qu’ils se lèvent ! » 2S 2, 14 : Hag e lavaras Abner da Joab : "Ra savo ar re yaouank da c’hoari stourm dirazomp !" Hag e lavaras Joab : "Ra savint !"
Ils se levèrent ; on en compta douze pour Benjamin et Ishbosheth, fils de Saül, et douze parmi les serviteurs de David. 2S 2, 15 : Hag e savjont, hag ez ejont, niveret daouzek eus Benjamin evit Isbaal, mab Saoul, ha daouzek eus soudarded David.
Chacun empoigna son vis-à-vis par la tête et lui planta son épée dans le flanc, si bien qu’ils tombèrent ensemble. On appela ce lieu « le Champ des Flancs ». Il se trouve à Gabaon. 2S 2, 16 : Hag e krogjont pep hini e penn e gevezer, e gleze e kostez e gevezer ; hag e kouezhjont a-gevret, hag e voe galvet al lec’h-se "Park ar Reier", a zo e Gabaon.
Le combat fut très dur ce jour-là. Abner et les hommes d’Israël furent battus devant les serviteurs de David. 2S 2, 17 : Hag e voe an emgann rust-kenañ en deiz-se ; pilet e voe Abner ha soudarded Israel gant soudarded David.
Il y avait là les trois fils de Cerouya : Joab, Abishaï et Asahel. Or, Asahel avait le pied aussi léger qu’une gazelle dans la campagne. 2S 2, 18 : Bez’ e oa eno tri mab Sarvia : Joab, Abisai hag Asael. Asael a oa skañv e dreid evel re ar gazeled war ar maezioù.
Asahel se lança à la poursuite d’Abner et le talonnait sans dévier ni à droite ni à gauche. 2S 2, 19 : Hag e redas Asael war-lerc’h Abner, hep distreiñ en ur vont nag a-gleiz nag a-zehou, diwar-lerc’h Abner.
Alors Abner se retourna et dit : « Est-ce toi, Asahel ? » Il répondit : « C’est moi. » 2S 2, 20 : Hag e tistroas Abner en ur lavarout : "Ha te eo, Asael ?" Hag e lavaras : "Me eo !"
Alors Abner lui dit : « Dévie à ta droite ou à ta gauche, saisis l’un des jeunes gens et empare-toi de ses dépouilles. » Mais Asahel ne voulut pas s’écarter ni cesser de le poursuivre. 2S 2, 21 : Hag e lavaras dezhañ Abner : "Distro a-zehou pe a-gleiz dit, ha krog en unan eus ar re yaouank, hag e kemeri evidout e zibourc’hioù". Met n’houllas ket Asael distokañ diwar e lerc’h.
Abner redit encore à Asahel : « Écarte-toi, cesse de me poursuivre ! Pourquoi faudrait-il que je t’abatte ? Comment pourrais-je alors regarder en face ton frère Joab ? » 2S 2, 22 : Hag ec’h adkrogas Abner da gomz ouzh Asael : "Distro diwar va lerc’h ! Perak az tiskarfen d’an douar ? Penaos e savfen va dremm dirak Joab, da vreur ?"
Mais Asahel refusa de s’écarter. Alors Abner le frappa au ventre, avec le talon de sa lance, et la lance ressortit par- derrière. Il tomba là et mourut sur place. Et tous ceux qui arrivaient à l’endroit où Asahel était tombé mort, s’arrêtaient. 2S 2, 23 : Ne fellas ket dezhañ distreiñ, hag e skoas gantañ Abner, gant diadreñv e c’hoaf, en e gof, ken ez eas e-maez ar goaf a-dreñv dezhañ, hag e kouezhas eno hag e varvas war an dachenn, ha kement hini a errue el lec’h ma oa kouezhet Asael ha marvet, a arsave eno.
Joab et Abishaï se lancèrent à la poursuite d’Abner. Le soleil se couchait quand ils arrivèrent à Guibeat-Amma, qui se trouve à l’est de Guiah, en direction du désert de Gabaon. 2S 2, 24 : Hag e redas Joab hag Abisai war-lerc’h Abner. An heol a oa o vont da guzh pa-z errujont gant run Amma, rag-enep Gaiah, war hent gouelec’h Gabaon.
Les fils de Benjamin se rassemblèrent derrière Abner et, ne formant qu’un seul bloc, se postèrent au sommet d’une colline. 2S 2, 25 : Hag en em vodas Bugale Benjamin, war-lerc’h Abner, hag e voent ur strollad en em zalc’has war benn ur run.
Abner interpella Joab en disant : « Est-ce que l’épée ne s’arrêtera jamais de dévorer ? Ne sais-tu pas qu’à la fin il n’y aura qu’amertume ? Qu’attends-tu pour dire aux gens d’abandonner la poursuite de leurs frères ? » 2S 2, 26 : Hag e huchas Abner war Joab o lavarout : "Ha dalc’hmat e tistrujo ar c’hleze ? Ha n’ouzout ket e vo c’hwervoni goude ? Ac’hann pegeit ne lavari ket d’an dud distreiñ a-ziwar-lerc’h o breudeur ?"
Joab répondit : « Par le Dieu vivant, si tu n’avais pas parlé, c’est seulement au matin que ces gens auraient cessé de poursuivre chacun son frère ! » 2S 2, 27 : Hag e lavaras Joab : "Bevet Doue ! Ma n’az pije ket komzet, eo ac’hann ar beure n’o dije ket paouezet an dud, pep hini diwar-lerc’h e vreur".
Joab sonna du cor et toute sa troupe fit halte. Ils cessèrent de poursuivre Israël et de combattre. 2S 2, 28 : Hag e sonas Joab er c’horn-boud, hag ec’h arsavas an holl dud, hep redek ken war-lerc’h Israel, hep kenderc’hel da vrezelekaat.
Abner et ses hommes marchèrent dans la Araba, toute la nuit. Ils passèrent le Jourdain, marchèrent toute la matinée et arrivèrent à Mahanaïm. 2S 2, 29 : Hag Abner, gant e soudarded, da gerzhout dre an Araba e-pad an noz, ha da dreuziñ ar Jordan evit mont, dre ar Betron a-bezh da erruout e Mahanaim.
Joab, ayant abandonné la poursuite d’Abner, rassembla toute sa troupe. Parmi les serviteurs de David, il manquait à l’appel dix-neuf hommes et Asahel. 2S 2, 30 : Ha Joab, distroet diwar-lerc’h Abner, a vodas an holl soudarded, hag e vanke, e-touez soudarded David, naontek den hag Asael.
Mais parmi les gens de Benjamin et ceux d’Abner, les serviteurs de David avaient frappé à mort trois cent soixante hommes. 2S 2, 31 : Ha soudarded David o devoa skoet d’ar marv, eus Benjamin, eus soudarded Abner, tri c’hant tri-ugent den.
On emporta Asahel et on l’ensevelit dans le tombeau de son père à Bethléem. Joab et ses hommes marchèrent toute la nuit, et le jour se leva sur eux à Hébron. 2S 2, 32 : Kerc’het e voe Asael ha beziet e bez e dad e Betlehem. Hag e kerzhas Joab hag e soudarded, noz-pad, ha da c’houloù-deiz e voent en Hebron.
