Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Evangile de Jésus-Christ selon saint Matthieu » Chapitre 13

Evangile de Jésus-Christ selon saint Matthieu - Chapitre 13

Levr : An aviel hervez Sant Mazhev
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28

Chapitre 13

🎙 Ecouter la Bible audio en breton

Ce jour-là, Jésus était sorti de la maison, et il était assis au bord de la mer. Mt 13, 1 : En devezh-se ez eas Jezuz er-maez eus an ti hag e azezas war ribl ar mor.

Auprès de lui se rassemblèrent des foules si grandes qu’il monta dans une barque où il s’assit ; toute la foule se tenait sur le rivage. Mt 13, 2 : Un engroez bras a dud en em zastumas en-dro dezhañ, ma pignas en ur vag ha ma azezas enni, tra ma chome an dud war an aod.

Il leur dit beaucoup de choses en paraboles : « Voici que le semeur sortit pour semer. Mt 13, 3 : Hag e komzas outo eus kalz traoù dre barabolennoù. Hag e lavare : « Setu ma-z eas an hader er-maez da hadañ.

Comme il semait, des grains sont tombés au bord du chemin, et les oiseaux sont venus tout manger. Mt 13, 4 : Hag e-pad m’edo oc’h hadañ, e kouezhas lod eus ar greun a-hed an hent, ha laboused an neñv a zeuas hag o debras.

D’autres sont tombés sur le sol pierreux, où ils n’avaient pas beaucoup de terre ; ils ont levé aussitôt, parce que la terre était peu profonde. Mt 13, 5 : Greun all a gouezhas en ul lec’h meinek n’o devoa ket eno kalz a zouar ; kerkent e tiwanjont dre ne oa ket a zonder douar ;

Le soleil s’étant levé, ils ont brûlé et, faute de racines, ils ont séché. Mt 13, 6 : met pa savas an heol e voent suilhet, hag evel n’o devoa ket gwrizioù e tisec’hjont.

D’autres sont tombés dans les ronces ; les ronces ont poussé et les ont étouffés. Mt 13, 7 : Greun all a gouezhas e-mesk an drein ; met an drein a savas hag o mougas.

D’autres sont tombés dans la bonne terre, et ils ont donné du fruit à raison de cent, ou soixante, ou trente pour un. Mt 13, 8 : Reoù all a gouezhas en douar mat, hag e rojont frouezh, unan kant evit unan, un all tri-ugent, un all tregont.

Celui qui a des oreilles, qu’il entende ! » Mt 13, 9 : Ra glevo an neb en deus divskouarn ».

Les disciples s’approchèrent de Jésus et lui dirent : « Pourquoi leur parles-tu en paraboles ? » Mt 13, 10 : Neuze e ziskibien o tostaat outañ a lavaras : « Perak e komzez dezho dre barabolennoù ? »

Il leur répondit : « À vous il est donné de connaître les mystères du royaume des Cieux, mais ce n’est pas donné à ceux-là. Mt 13, 11 : Respont a reas : « Deoc’h-c’hwi eo bet roet da anavezout misterioù Rouantelezh an Neñvoù ; dezho avat n’eo ket roet.

À celui qui a, on donnera, et il sera dans l’abondance ; à celui qui n’a pas, on enlèvera même ce qu’il a. Mt 13, 12 : Rak an neb en deus e vo roet dezhañ, hag en-fonnus en devo ; met an neb n’en deus ket, e vo tennet digantañ zoken ar pezh en deus.

Si je leur parle en paraboles, c’est parce qu’ils regardent sans regarder, et qu’ils écoutent sans écouter ni comprendre. Mt 13, 13 : Setu perak e komzan dezho dre barabolennoù, rak pa sellont ne welont ket, ha pa selaouont ne glevont ket, ne gomprenont ket.

Ainsi s’accomplit pour eux la prophétie d’Isaïe : Vous aurez beau écouter, vous ne comprendrez pas. Vous aurez beau regarder, vous ne verrez pas. Mt 13, 14 : Evito e teu da wir diougan Izaias : Klevout a reot gant ho tivskouarn, ha ne gomprenot ket ; sellout a reot gant ho taoulagad ha ne welot ket.

Le cœur de ce peuple s’est alourdi : ils sont devenus durs d’oreille, ils se sont bouché les yeux, de peur que leurs yeux ne voient, que leurs oreilles n’entendent, que leur cœur ne comprenne, qu’ils ne se convertissent, – et moi, je les guérirai. Mt 13, 15 : Rak kaletaet eo kalon ar bobl-mañ, pounner-glev eo deuet o divskouarn da vezañ ; ha serret o deus o daoulagad, gant aon n’o dije gwelet o daoulagad, n’o dije klevet o divskouarn, n’en dije komprenet o spered, n’o dije kemmet o buhez, ha n’em bije roet dezho ar pare ?

Mais vous, heureux vos yeux puisqu’ils voient, et vos oreilles puisqu’elles entendent ! Mt 13, 16 : « Evidoc’h-c’hwi, evurus ho taoulagad dre ma welont hag ho tivskouarn dre ma klevont.

Amen, je vous le dis : beaucoup de prophètes et de justes ont désiré voir ce que vous voyez, et ne l’ont pas vu, entendre ce que vous entendez, et ne l’ont pas entendu. Mt 13, 17 : E gwirionez me 'lavar deoc’h, kalz profeded ha tud santel o deus c’hoantaet gwelout ar pezh a welit ha n’o deus ket gwelet, klevout ar pezh a glevit ha n’o deus ket klevet ».

Vous donc, écoutez ce que veut dire la parabole du semeur. Mt 13, 18 : « C’hwi eta, selaouit petra 'dalv parabolenn an hader.

Quand quelqu’un entend la parole du Royaume sans la comprendre, le Mauvais survient et s’empare de ce qui est semé dans son cœur : celui-là, c’est le terrain ensemencé au bord du chemin. Mt 13, 19 : Evit kement hini a glev komz ar Rouantelezh hep he c’hompren, e teu an hini drouk da skrapañ ar pezh a zo bet hadet en e galon ; setu aze ar pezh a zo bet hadet a-hed an hent.

Celui qui a reçu la semence sur un sol pierreux, c’est celui qui entend la Parole et la reçoit aussitôt avec joie ; Mt 13, 20 : Ar greun kouezhet war ar meineg a zo evel an hini a glev ar Gomz hag he degemer raktal gant levenez,

mais il n’a pas de racines en lui, il est l’homme d’un moment : quand vient la détresse ou la persécution à cause de la Parole, il trébuche aussitôt. Mt 13, 21 : hogen n’eus ket donder ennañ, n’en deus ket dalc’hegezh, ha kerkent ma teu an trubuilh pe an heskinerezh en abeg d’ar Gomz, diouzhtu e kav tro da gouezhañ.

Celui qui a reçu la semence dans les ronces, c’est celui qui entend la Parole ; mais le souci du monde et la séduction de la richesse étouffent la Parole, qui ne donne pas de fruit. Mt 13, 22 : An had taolet e-mesk an drein a zo evel an hini a glev ar Gomz, nemet gant damant ar bed ha touell ar binvidigezh e vez mouget ar Gomz ha difrouezh e chom.

Celui qui a reçu la semence dans la bonne terre, c’est celui qui entend la Parole et la comprend : il porte du fruit à raison de cent, ou soixante, ou trente pour un. » Mt 13, 23 : Erfin an had en douar mat a zo evel an hini a glev ar Gomz, a gompren anezhi, a zoug frouezh ervat, hag a ro kant, pe tri-ugent, pe tregont evit unan ».

Il leur proposa une autre parabole : « Le royaume des Cieux est comparable à un homme qui a semé du bon grain dans son champ. Mt 13, 24 : Kinnig a reas dezho ur barabolenn all o lavarout : « Heñvel eo Rouantelezh an Neñvoù ouzh un den en devoa hadet greun mat en e bark.

Or, pendant que les gens dormaient, son ennemi survint ; il sema de l’ivraie au milieu du blé et s’en alla. Mt 13, 25 : Hogen e-pad ma oa kousket e dud, e teuas e enebour ; hadañ a reas dreog e-mesk ar gwinizh hag ez eas kuit.

Quand la tige poussa et produisit l’épi, alors l’ivraie apparut aussi. Mt 13, 26 : Pa voe savet an ed e geot, ha pa voe krog da zisac’hañ, neuze e voe gwelet ivez an dreog.

Les serviteurs du maître vinrent lui dire : “Seigneur, n’est-ce pas du bon grain que tu as semé dans ton champ ? D’où vient donc qu’il y a de l’ivraie ?” Mt 13, 27 : Ha mevelien an tieg o tont d’e gaout a lavaras dezhañ : ''Aotrou, daoust ha n’eo ket greun mat az poa hadet ez park ? Penaos eta ez eus dreog ennañ ? ''

Il leur dit : “C’est un ennemi qui a fait cela.” Les serviteurs lui disent : “Veux-tu donc que nous allions l’enlever ?” Mt 13, 28 : Respont a reas dezho : “An enebour eo en deus graet an dra-se”. Hag ar mevelien da lavarout dezhañ : ”Ha fellout a ra dit ez afemp d’e dennañ ? --

Il répond : “Non, en enlevant l’ivraie, vous risquez d’arracher le blé en même temps. Mt 13, 29 : N’it ket, emezañ dezho, gant aon da ziwriziennañ ar gwinizh ivez dre dennañ an dreog.

Laissez-les pousser ensemble jusqu’à la moisson ; et, au temps de la moisson, je dirai aux moissonneurs : Enlevez d’abord l’ivraie, liez-la en bottes pour la brûler ; quant au blé, ramassez-le pour le rentrer dans mon grenier.” » Mt 13, 30 : Lezit-i da greskiñ a-gevret betek an eost, ha da goulz an eost e lavarin d’an eosterien : Tennit da gentañ an dreog, hag endrammit-eñ en hordennoù da zeviñ ; ar gwinizh avat, dastumit-eñ em solier ».

Il leur proposa une autre parabole : « Le royaume des Cieux est comparable à une graine de moutarde qu’un homme a prise et qu’il a semée dans son champ. Mt 13, 31 : Ur barabolenn all a ginnigas dezho en ur lavarout : « Heñvel eo Rouantelezh an Neñvoù ouzh ur c’hreunenn sezv en deus kemeret un den evit hec’h hadañ en e liorzh.

C’est la plus petite de toutes les semences, mais, quand elle a poussé, elle dépasse les autres plantes potagères et devient un arbre, si bien que les oiseaux du ciel viennent et font leurs nids dans ses branches. » Mt 13, 32 : An hadenn vihanañ ez eo ; met ur wech kresket ez eo brasoc’h eget an holl legumaj all, ha dont a ra da vezañ evel ur wezenn, en doare ma teu laboused an neñv da gaout bod en he skourroù ».

Il leur dit une autre parabole : « Le royaume des Cieux est comparable au levain qu’une femme a pris et qu’elle a enfoui dans trois mesures de farine, jusqu’à ce que toute la pâte ait levé. » Mt 13, 33 : Ur barabolenn all a lavaras dezho : « Heñvel eo Rouantelezh an Neñvoù ouzh ar goell a gemer ur vaouez evit e veskañ gant tri muzuliad bleud, ken na zeu an holl doaz da sevel ».

Tout cela, Jésus le dit aux foules en paraboles, et il ne leur disait rien sans parabole, Mt 13, 34 : Dre barabolennoù e lavaras Jezuz d’ar bobl an holl draoù-se, hag hep parabolennoù ne lavare netra dezho,

accomplissant ainsi la parole du prophète : J’ouvrirai la bouche pour des paraboles, je publierai ce qui fut caché depuis la fondation du monde. Mt 13, 35 : en doare ma teue da wir komz ar profed : « Digeriñ a rin va genou d’ober gant parabolennoù ; hag embann a rin traoù kuzhet abaoe krouidigezh ar bed ».

Alors, laissant les foules, il vint à la maison. Ses disciples s’approchèrent et lui dirent : « Explique-nous clairement la parabole de l’ivraie dans le champ. » Mt 13, 36 : Neuze o lezel ar bobl e teuas en-dro d’ar gêr ; hag e ziskibien a dostaas outañ hag a lavaras : « Diskler deomp parabolenn an dreog er park ».

Il leur répondit : « Celui qui sème le bon grain, c’est le Fils de l’homme ; Mt 13, 37 : Respont a reas dezho : « An hini a had ar greun mat eo Mab an Den ;

le champ, c’est le monde ; le bon grain, ce sont les fils du Royaume ; l’ivraie, ce sont les fils du Mauvais. Mt 13, 38 : Ar park eo ar bed, ar greun mat eo bugale ar Rouantelezh ; an dreog eo bugale an hini drouk ;

L’ennemi qui l’a semée, c’est le diable ; la moisson, c’est la fin du monde ; les moissonneurs, ce sont les anges. Mt 13, 39 : an enebour en deus o hadet eo an Diaoul ; an eost eo fin ar bed ; an eosterien eo an Aelez.

De même que l’on enlève l’ivraie pour la jeter au feu, ainsi en sera-t-il à la fin du monde. Mt 13, 40 : Evel ma tastumer an dreog d’e deurel en tan, evel-se e vo e fin ar bed :

Le Fils de l’homme enverra ses anges, et ils enlèveront de son Royaume toutes les causes de chute et ceux qui font le mal ; Mt 13, 41 : Mab an Den a gaso e Aelez hag int a denno kuit eus e Rouantelezh an holl droukskouerioù hag ar re holl a ra fallagriezh,

ils les jetteront dans la fournaise : là, il y aura des pleurs et des grincements de dents. Mt 13, 42 : evit o zeurel e forn an tan ; eno e vo ar gouelvan hag ar skrignadeg-dent.

Alors les justes resplendiront comme le soleil dans le royaume de leur Père. Celui qui a des oreilles, qu’il entende ! Mt 13, 43 : An dud santel neuze a skedo evel an heol e Rouantelezh o Zad. An neb en deus divskouarn, ra glevo ! »

Le royaume des Cieux est comparable à un trésor caché dans un champ ; l’homme qui l’a découvert le cache de nouveau. Dans sa joie, il va vendre tout ce qu’il possède, et il achète ce champ. Mt 13, 44 : Heñvel eo Rouantelezh an Neñvoù ouzh un teñzor kuzhet en ur park. Sed un den ouzh e gavout, her c’huzhat a ra en-dro ; ha laouen-holl ez a da werzhañ e holl beadra evit prenañ ar park-se.

Ou encore : Le royaume des Cieux est comparable à un négociant qui recherche des perles fines. Mt 13, 45 : Heñvel eo Rouantelezh an Neñvoù ouzh ur marc’hadour a glaske perlezennoù kaer.

Ayant trouvé une perle de grande valeur, il va vendre tout ce qu’il possède, et il achète la perle. Mt 13, 46 : Kavet gantañ ur berlezenn brizius-meurbet, ez eo aet da werzhañ e holl beadra evit he frenañ.

Le royaume des Cieux est encore comparable à un filet que l’on jette dans la mer, et qui ramène toutes sortes de poissons. Mt 13, 47 : Heñvel eo Rouantelezh an Neñvoù ouzh ur roued taolet er mor a zastum pesked a bep seurt.

Quand il est plein, on le tire sur le rivage, on s’assied, on ramasse dans des paniers ce qui est bon, et on rejette ce qui ne vaut rien. Mt 13, 48 : Ur wech leun, ar besketaerien o deus he zennet war an aod, hag aet en o c’hoazez, o deus dibabet ar re vat en o faneroù, hag ar re fall o deus taolet kuit.

Ainsi en sera-t-il à la fin du monde : les anges sortiront pour séparer les méchants du milieu des justes Mt 13, 49 : Evel-se e vo da fin ar bed : an Aelez a zeuio hag a zispartio ar re fall eus a-douez ar re vat,

et les jetteront dans la fournaise : là, il y aura des pleurs et des grincements de dents. » Mt 13, 50 : evit teurel anezho e forn an tan ; eno e vo ar gouelvan hag ar skrignadeg-dent.

« Avez-vous compris tout cela ? » Ils lui répondent : « Oui ». Mt 13, 51 : « Ha komprenet hoc’h eus an holl draoù-se ? » -- « Ya », emezo.

Jésus ajouta : « C’est pourquoi tout scribe devenu disciple du royaume des Cieux est comparable à un maître de maison qui tire de son trésor du neuf et de l’ancien. » Mt 13, 52 : Hag e lavaras dezho : « Setu perak kement Skrib a vo deuet da vezañ skoliet-mat diwar-benn Rouantelezh an Neñvoù a vo heñvel ouzh ur penn-tiegezh a denn eus e deñzor traoù nevez ha traoù kozh ».

Lorsque Jésus eut terminé ces paraboles, il s’éloigna de là. Mt 13, 53 : Ha goude m’en devoa Jezuz echuet ar parabolennoù-se ez eas kuit ac’hano.

Il se rendit dans son lieu d’origine, et il enseignait les gens dans leur synagogue, de telle manière qu’ils étaient frappés d’étonnement et disaient : « D’où lui viennent cette sagesse et ces miracles ? Mt 13, 54 : Erruet en e vammvro, e kelenne an dud en o sinagogennoù, en doare ma oant souezhet ha ma lavarent : « Eus pelec’h e teu dezhañ ar furnez hag ar burzhudoù-se ?

N’est-il pas le fils du charpentier ? Sa mère ne s’appelle-t-elle pas Marie, et ses frères : Jacques, Joseph, Simon et Jude ? Mt 13, 55 : Ha n’eo ket hennezh mab ar c’halvez ? E vamm, daoust ha n’eo ket an hini anvet Mari ? Hag e vreudeur, daoust ha n’eo ket Jakez, Jozef, Simon ha Yud ?

Et ses sœurs ne sont-elles pas toutes chez nous ? Alors, d’où lui vient tout cela ? » Mt 13, 56 : Hag e c’hoarezed, daoust ha n’emaint ket holl en hon touez ? A belec’h eta e teu dezhañ an holl draoù-se ? »

Et ils étaient profondément choqués à son sujet. Jésus leur dit : « Un prophète n’est méprisé que dans son pays et dans sa propre maison. » Mt 13, 57 : Abeg a gavent diwar e benn. Jezuz avat a lavaras dezho : « Ur profed ne vez disprizet nemet en e vro hag en e di ».

Et il ne fit pas beaucoup de miracles à cet endroit-là, à cause de leur manque de foi. Mt 13, 58 : Ha ne reas ket eno kalz a vurzhudoù, en abeg d’o diskredoni.



💡 Informations supplémentaires


🎙️ À-propos de l'enregistrement audio

Cet enregistrement audio de la Bible en breton a été réalisé par Kentin et publié le 20/11/2025 sur Bibl.bzh.

⇧ Retourner en haut de page