Lennadennoù ar Sul

📜 Lennadenn gentañ

Lennadenn eus levr an Ermaeziadeg  (Er 17, 3-7)

📖 Gwelet e-barzh ar Bibl

Ro dour dimp, ma evimp.

En deizioù-se he devoa sec'hed ar Bobl, a zour,
hag e c'hrozmole ar Bobl enep Moizez en ur lavarout :
« Perak ec'h eus graet deomp pignat eus an Egipt evit hon lakaat da vervel,
ni hag hor mibien hag hor chatal, gant ar sec'hed ? »
Hag e huchas Moizez war an Aotrou en ur lavarout :
« Petra a rin evit ar Bobl-mañ ? A-barzh nebeut e vin meinataet ganto ! »
Hag e lavaras an Aotrou da v/Moizez :
« Tremen dirak ar Bobl, ha kemer ganit kozhidi eus Israel,
ha da vazh az poa skoet ganti war an Nil, kemer-hi ez torn ha kae !
Me a vo em sav dirazout war ar roc'h, war an Horeb, hag e skoi war ar roc'h,
hag e teuio diouti dour, hag ec'h evo ar Bobl. »
Hag e reas evel-se Moizez, ouzh daoulagad kozhidi Israel.
Hag e voe galvet anv al lec'h-se Masa ha Meriba,
dre m’o devoa tabutet mibien Israel hag amprouet an Aotrou en ur lavarout :
« Daoust hag-eñ emañ an Aotrou en hon touez, pe n'emañ ket ? »

⇧ Distreiñ da grec'h ar bajenn

📜 Eil lennadenn

Lennadenn eus lizher an Abostol sant Paol d'ar Romaned  (ro 5, 1-2.5-8)

📖 Gwelet e-barzh ar Bibl

Ar garantez a zo skuilhet warnomp dre ar Spered bet roet deomp.

Va breudeur, o vezañ bet eta lakaet reizh gant ar feiz,
hon eus ar peoc'h gant Doue dre hon Aotrou Jezuz Krist,
hon eus drezañ dor-digor d’ar c'hras-se a chomomp start enni
hag a dennomp gloar diouti gant esper gloar Doue.
Hag ar esper n’eus ket kerse ganti,
rak karantez Doue a zo bet skuilhet en hor c'halonoù
gant ar Spered Santel a zo bet roet deomp.
Ya, goude ma oamp dinerzh c'hoazh,
ez eo marvet ar C'hrist d’ar c'houlz divizet, evit tud fallakr ;
a-vec'h ma varvfe unan bennak evit un den reizh ;
ya, evit un den mat, marteze, e kredfe unan bennak reiñ e vuhez ;
met Doue en deus prouet anat e garantez en hor c'heñver,
o vezañ m’eo deuet ar C'hrist,
goude ma oamp pec'herien c'hoazh, da vervel evidomp.

⇧ Distreiñ da grec'h ar bajenn

✝️ Aviel

Pennad eus an Aviel santel hervez sant Yann  (Yn 4, 5-42)

📖 Gwelet e-barzh ar Bibl

Un eienenn zour o strinkañ evit ar vuhez peurbadel.

Allelouia ! Allelouia ! (Yn 4, 42. 15)
Aotrou, C’hwi eo evit gwir Salver ar bed ; roit deomp eus an dour bev, ha n'hor bo mui sec'hed.
Allelouia !

En em gavout a reas Jezuz gant ur gêr eus Samaria, anvet Sikar,
damdost d’an douaroù bet roet gant Jakob d’e vab Jozef.
Eno edo puñs Jakob.
Ha Jezuz, skuizh gant an hent, a oa en e goazez evel-se war vord ar puñs.
War-dro kreisteiz e oa anezhi.
Hag sed ur vaouez eus Samaria, o tont da dennañ dour.
Lavarout a eure Jezuz dezhi : « Ro din da evañ. »
Rak e ziskibien a oa aet e kêr da brenañ boued.
Met ar vaouez samariat-se a respontas dezhañ :
« Penaos, te hag a zo Juzev,
a c'houlenn da evañ diganin-me, ur Samariadez ? »
Rak ar Juzevien n’o devez darempred ebet gant ar Samariiz.
Jezuz a respontas en ur lavarout dezhi :
« Ma anavezfes donezon Doue ha piv eo an hini a lavar dit : ''Ro din da evañ'',
eo te az pije goulennet digantañ
ha roet en dije dour bev dit-te. »
« Aotrou, emezi, n’ec'h eus netra da dennañ dour ha don eo ar puñs.
A belec'h eta az pije an dour bev-se ?
Ha te 'zo brasoc'h eget hon tad Jakob en deus roet deomp ar puñs-mañ
hag evet dioutañ e-unan, koulz hag e vugale hag e loened ? »
Respont a reas Jezuz dezhi ha lavarout :
« Kement hini a ev eus an dour-mañ en devo sec'hed c'hoazh ;
met an neb a evo eus an dour a roin-me dezhañ n’en devo sec'hed biken ken
hag an dour a roin dezhañ a zeuio da vezañ ennañ ur vammenn-dour
o strinkañ evit ar vuhez peurbadel. »
Ar vaouez a lavaras dezhañ :
« Aotrou, ro din eus an dour-se,
evit na 'm bo ket sec'hed ken,
ha na vo ket ret din derc’hel da zont amañ da dennañ dour ».
Jezuz a lavaras dezhi :
« Kae da c'hervel da bried ha deus amañ en-dro. »
Ar vaouez a respontas : « Ne 'm eus pried ebet. »
Ha Jezuz a lavaras dezhi : « Lavaret mat ac'h eus,
n’em eus pried ebet, rak pemp pried ac'h eus bet
hag an hini a zo ganit bremañ n’eo ket da bried eo ;
gant se eo ar wirionez ac'h eus lavaret. »
« Aotrou, a lavaras ar vaouez dezhañ,
gwelout a ran ez out ur profed.
Hon tadoù o deus azeulet war ar menez-mañ,
C'hwi avat a lavar eo e Jeruzalem emañ al lec'h ma 'z eus da azeuliñ ? »
« Kred ac’hanon, maouez, eme Jezuz,
dont a ra an eur na vo ken na war ar menez-mañ,
nag e Jeruzalem ho po da azeuliñ an Tad.
C’hwi a azeul ar pezh n’anavezit ket ;
ni avat a azeul ar pezh a anavezomp, rak ar silvidigezh a zeu eus ar Juzevien.
Met dont a ra an eur, ha bremañ eo dija,
ma vo ar gwir azeulerien oc'h azeuliñ an Tad e spered hag e gwirionez ;
rak an Tad ez eo ar seurt azeulerien-se emañ o klask.
Doue a zo spered, hag ar re a azeul anezhañ o deus
d’e azeuliñ e spered hag e gwirionez. »
Ar vaouez a respontas :
« Gouzout a ran emañ ar Mesiaz o tont, an hini a vez graet Krist anezhañ ; pa vo deuet hennezh e roio deomp pep tra da anaout ».
Lavarout a reas Jezuz dezhi :
« Me eo, me hag a gomz ouzhit. »
War ar c'homzoù-se e tegouezhas e ziskibien,
ha souezhet e oant dre m’edo o komz gant ur vaouez.
Hini anezho koulskoude ne lavaras dezhañ :
« Petra glaskez pe perak e komzez ganti ? »
Ar vaouez neuze a lezas eno he fod-dour,
da vont e kêr ha da lavarout d’an dud :
« Deuit da welout un den hag en deus lavaret din kement am eus graet.
Daoust hag hennezh n’eo ket ar C'hrist ? »
Dont a rejont er-maez eus kêr da zont d’e gaout.
E-pad ar c’heit-se e talc’he e ziskibien warnañ en ur lavarout : « Rabbi, debr ».
Met eñ a respontas dezho : « Me am eus ur boued da zebriñ ha na anavezit ket ».
Hag an diskibien a lavare kenetrezo : « Daoust hag unan bennak en deus degaset dezhañ da zebriñ ? »
Lavarout a reas Jezuz dezho : « Va bevañs eo ober bolontez an Hini en deus va degaset, ha kas da benn e oberenn.
Hag-eñ ne lavarit ket : Pevar miz c’hoazh hag emañ an eost ? Setu ma lavaran deoc’h : Savit ho taoulagad ha gwelit ar maezioù : emaint o wennaat ha darev int evit an eost.
Dija en deus ar meder e c’hopr hag emañ o tastum frouezh evit ar vuhez peurbadel, en doare m’en em laouenaio an hader kenkoulz hag ar meder.
Rak amañ eo gwir ar c’hrennlavar : Unan a had, un all a ved.
Ho kaset em eus da eostiñ ar pezh n’ho poa ket bet poan gantañ. Reoù all o deus poaniet ha c’hwi a zo aet da vediñ frouezh o foan ».
Kalz a Samariiz eus ar gêr-se a gredas ennañ diwar gomz ar vaouez-se o reiñ an testeni-mañ : « Diskleriet en deus din kement am eus graet ».
O vezañ deuet eta d’e gaout, ar Samariiz a bedas anezhañ da chom ganto. Ha chom a reas eno daou zevezh.
Neuze kalz muioc’h c’hoazh a gredas ennañ en abeg d’e gomzoù e-unan,
hag e lavarent d’ar vaouez : « N’eo ket mui diwar da lavaroù-te e kredomp ; rak ni hon-unan hon eus e glevet ha gouzout a reomp ez eo hemañ e gwirionez a zo Salver ar bed ! ».

Pennad eus an Aviel santel hervez sant Yann  (Yn 4, 5-15.19b-26.39a.40-42)

📖 Gwelet e-barzh ar Bibl

Un eienenn zour o strinkañ evit ar vuhez peurbadel.

Allelouia ! Allelouia ! (Yn 4, 42. 15)
Aotrou, C’hwi eo evit gwir Salver ar bed ; roit deomp eus an dour bev, ha n'hor bo mui sec'hed.
Allelouia !

En em gavout a reas Jezuz gant ur gêr eus Samaria, anvet Sikar,
damdost d’an douaroù bet roet gant Jakob d’e vab Jozef.
Eno edo puñs Jakob.
Ha Jezuz, skuizh gant an hent, a oa en e goazez evel-se war vord ar puñs.
War-dro kreisteiz e oa anezhi.
Hag sed ur vaouez eus Samaria, o tont da dennañ dour.
Lavarout a eure Jezuz dezhi : « Ro din da evañ. »
Rak e ziskibien a oa aet e kêr da brenañ boued.
Met ar vaouez samariat-se a respontas dezhañ :
« Penaos, te hag a zo Juzev,
a c'houlenn da evañ diganin-me, ur Samariadez ? »
Rak ar Juzevien n’o devez darempred ebet gant ar Samariiz.
Jezuz a respontas en ur lavarout dezhi :
« Ma anavezfes donezon Doue ha piv eo an hini a lavar dit : ''Ro din da evañ'',
eo te az pije goulennet digantañ
ha roet en dije dour bev dit-te. »
« Aotrou, emezi, n’ec'h eus netra da dennañ dour ha don eo ar puñs.
A belec'h eta az pije an dour bev-se ?
Ha te 'zo brasoc'h eget hon tad Jakob en deus roet deomp ar puñs-mañ
hag evet dioutañ e-unan, koulz hag e vugale hag e loened ? »
Respont a reas Jezuz dezhi ha lavarout :
« Kement hini a ev eus an dour-mañ en devo sec'hed c'hoazh ;
met an neb a evo eus an dour a roin-me dezhañ n’en devo sec'hed biken ken
hag an dour a roin dezhañ a zeuio da vezañ ennañ ur vammenn-dour
o strinkañ evit ar vuhez peurbadel.
Gwelout a ran ez out ur profed.
Hon tadoù o deus azeulet war ar menez-mañ,
C'hwi avat a lavar eo e Jeruzalem emañ al lec'h ma 'z eus da azeuliñ ? »
« Kred ac’hanon, maouez, eme Jezuz,
dont a ra an eur na vo ken na war ar menez-mañ,
nag e Jeruzalem ho po da azeuliñ an Tad.
C’hwi a azeul ar pezh n’anavezit ket ;
ni avat a azeul ar pezh a anavezomp, rak ar silvidigezh a zeu eus ar Juzevien.
Met dont a ra an eur, ha bremañ eo dija,
ma vo ar gwir azeulerien oc'h azeuliñ an Tad e spered hag e gwirionez ;
rak an Tad ez eo ar seurt azeulerien-se emañ o klask.
Doue a zo spered, hag ar re a azeul anezhañ o deus
d’e azeuliñ e spered hag e gwirionez. »
Ar vaouez a respontas :
« Gouzout a ran emañ ar Mesiaz o tont, an hini a vez graet Krist anezhañ ; pa vo deuet hennezh e roio deomp pep tra da anaout ».
Lavarout a reas Jezuz dezhi :
« Me eo, me hag a gomz ouzhit. »
Kalz a Samariiz eus ar gêr-se a gredas ennañ diwar gomz ar vaouez-se o reiñ an testeni-mañ : « Diskleriet en deus din kement am eus graet ».
O vezañ deuet eta d’e gaout, ar Samariiz a bedas anezhañ da chom ganto. Ha chom a reas eno daou zevezh.
Neuze kalz muioc’h c’hoazh a gredas ennañ en abeg d’e gomzoù e-unan,
hag e lavarent d’ar vaouez : « N’eo ket mui diwar da lavaroù-te e kredomp ; rak ni hon-unan hon eus e glevet ha gouzout a reomp ez eo hemañ e gwirionez a zo Salver ar bed ! ».

⇧ Distreiñ da grec'h ar bajenn