Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Premier livre des Rois » Chapitre 22

Premier livre des Rois - Chapitre 22

Levr : Levr kentañ ar Rouaned
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22

Chapitre 22



On resta tranquille pendant trois ans, sans guerre entre Aram et Israël. 1R 22, 1 : Hag e voe diskuizh e-pad tri bloaz hep brezel etre Aram hag Israel.

Mais la troisième année, Josaphat, roi de Juda, descendit auprès du roi d’Israël. 1R 22, 2 : Met a-benn tri bloaz e tiskennas Josafat, roue Youda, da gavout roue Israel.

Le roi d’Israël dit à ses serviteurs : « Savez-vous que la ville de Ramoth-de-Galaad nous appartient ? Nous restons sans rien dire, au lieu de la reprendre des mains du roi d’Aram ». 1R 22, 3 : Hag e lavaras roue Israel d’e servijerien : "Gouzout a rit ez eo deomp Ramot-Galaad ? Hag emaomp o termal e-lec’h hec’h adtapout eus dorn roue Aram !".

Il dit à Josaphat : « Viendrais-tu avec moi pour combattre à Ramoth-de-Galaad ? » Et Josaphat répondit au roi d’Israël : « Ce sera pour moi comme pour toi, pour mon peuple comme pour ton peuple, pour mes chevaux comme pour tes chevaux. » 1R 22, 4 : Hag e lavaras da Josafat : "Dont a rez ganin d’ober brezel da Ramot-Galaad ?" Hag e lavaras Josafat da roue Israel : "Me a zo eveldout, va fobl evel da bobl, va c’hezeg evel da gezeg".

Josaphat dit au roi d’Israël : « Mais consulte d’abord la parole du Seigneur. » 1R 22, 5 : Hag e lavaras Josafat da roue Israel : "Goulenn, mar plij, hiziv lavar an Aotrou".

Le roi d’Israël réunit les prophètes, au nombre d’environ quatre cents. Il leur demanda : « Irai-je à Ramoth-de-Galaad pour combattre, ou dois-je y renoncer ? » Ils dirent : « Monte ! Le Seigneur livrera la ville aux mains du roi. » 1R 22, 6 : Hag e vodas roue Israel ar brofeded, war-dro pevar c’hant den ; hag e lavaras dezho : "Ha mont a rin a-enep Ramot-Galaad d’an emgann, pe ne rin ket ?" Hag e lavarjont : "Kae war-raok ! O lakaat a ra an Aotrou e dorn ar roue".

Mais Josaphat reprit : « N’y a-t-il ici aucun autre prophète du Seigneur, par qui nous pourrions le consulter ? » 1R 22, 7 : Hag e lavaras Josafat : "Ha n’eus ket amañ ur profed d’an Aotrou, ma c’houlennimp digantañ ?"

Le roi d’Israël répondit à Josaphat : « Il y a encore un homme par qui nous pourrions consulter le Seigneur, mais moi, je le hais, car il ne prophétise rien de bon à mon sujet, mais seulement du mal. C’est Michée, fils de Yimla. » Josaphat répliqua : « Que le roi ne parle pas ainsi ! » 1R 22, 8 : Hag e lavaras roue Israel da Josafat : "C’hoazh ez eus un den, ma c’houlennater an Aotrou drezañ, met kas am eus outañ, rak ne ziougan warnon netra vat, met traoù fall : Mic’hea, mab Jemla !" Hag e lavaras Josafat : "Na gomz ket, o roue, evel-se !"

Le roi d’Israël appela un dignitaire et lui dit : « Vite, fais venir Michée, fils de Yimla ! » 1R 22, 9 : Hag e c’halvas roue Israel ur spazhad, hag e lavaras : "Timat ! Mic’hea, mab Jemla !"

Le roi d’Israël et Josaphat, roi de Juda, siégeaient, en tenue d’apparat, chacun sur son trône, sur l’esplanade à l’entrée de la porte de Samarie. Et, devant eux, tous les prophètes se mettaient à prophétiser. 1R 22, 10 : Ha roue Israel ha Josafat, roue Youda, a oa en o c’hoazez war bep a dron, gwisket gant o dilhad, war al leur, e toull-dor Samaria, hag an holl brofeded o tiouganañ dirazo.

Sédécias, fils de Kenahana, s’était fabriqué des cornes de fer. Il disait : « Ainsi parle le Seigneur : Avec cela tu pourfendras Aram jusqu’à l’exterminer. » 1R 22, 11 : Hag en devoa graet Sedekias, mab Kanaana, kerniel houarn, hag e lavare : "Evel-hen e komz an Aotrou : Gant ar re-mañ e tosi an Aramiz ken na vezint echu".

Tous les prophètes prophétisaient de la même manière ; ils disaient : « Monte à Ramoth-de-Galaad ! Tu réussiras ! Le Seigneur livrera la ville aux mains du roi. » 1R 22, 12 : Hag an holl brofeded a ziougane hevelep tra, o lavarout : "Pign da Ramot-Galaad hag e ri berzh : he lakaat a ray an Aotrou e dorn ar roue".

Le messager qui était allé appeler Michée lui dit : « Voici les paroles des prophètes : d’une seule voix, ils annoncent du bien pour le roi. Que ta parole soit donc conforme à celle de chacun : annonce du bien ! » 1R 22, 13 : Ar c’hannad a oa aet da c’hervel Mic’hea en devoa komzet outañ, o lavarout : "Setu : komzoù ar brofeded, a c’henou unvan, a zo mat evit ar roue. Ra vezo da gomzoù evel komz unan anezho, hag e komzi mat".

Michée répondit : « Par le Seigneur qui est vivant ! Ce que le Seigneur me dira, c’est cela que j’annoncerai ! » 1R 22, 14 : Hag e lavaras Mic’hea : "Bevet an Aotrou ! Ar pezh a lavaro an Aotrou din a lavarin !"

Il entra chez le roi qui lui dit : « Michée, irons-nous à Ramoth-de-Galaad pour combattre, ou devons-nous y renoncer ? » Il répondit : « Monte ! Tu réussiras. Le Seigneur livrera la ville aux mains du roi. » 1R 22, 15 : Hag ez eas davet ar roue ; hag e lavaras ar roue dezhañ : "Mic’hea ! Hag-eñ ez aimp da Ramot-Galaad da vrezeliñ, pe ned aimp ket ?" Hag e lavaras dezhañ : "Pign ! Hag e ri berzh ! Hag he lakaat a ray an Aotrou e dorn ar roue !"

Le roi lui rétorqua : « Combien de fois devrai-je t’adjurer de me dire seulement la vérité au nom du Seigneur ? » 1R 22, 16 : Hag e lavaras dezhañ ar roue : "Betek pet gwech az aspedin ma na lavari din nemet ar wirionez e anv an Aotrou ?"

Michée dit alors : « J’ai vu tout Israël dispersé sur les montagnes, comme des brebis sans berger. Le Seigneur a dit : “Ces gens n’ont plus de maître ; qu’ils retournent en paix, chacun dans sa maison”. » 1R 22, 17 : Hag e lavaras : "Gwelet em eus Israel a-bezh strewet war ar menezioù evel deñved hep mesaer. Hag e lavare an Aotrou : Hep mistri emaint ; ra zistroint pep hini d’ar gêr, e peoc’h !"

Le roi d’Israël dit à Josaphat : « Ne te l’avais-je pas dit ? Il ne prophétise à mon sujet rien de bon, mais seulement du mal ! » 1R 22, 18 : Hag e lavaras roue Israel da Josafat : "Daoust ha n’em boa ket lavaret dit ne ziougane warnon netra vat, met traoù fall ?"

Michée reprit : « Eh bien ! Écoute la parole du Seigneur ! J’ai vu le Seigneur qui siégeait sur son trône ; toute l’armée des cieux se tenait près de lui, à sa droite et à sa gauche. 1R 22, 19 : Hag e lavaras Mic’hea : "Setu perak, klev komz an Aotrou. Gwelet em eus an Aotrou en e goazez war e dron, hag holl strolladoù an Neñvoù en em zalc’he en-dro dezhañ, a-zehou hag a-gleiz.

Le Seigneur demanda : “Qui séduira Acab, pour qu’il monte et qu’il tombe à Ramoth-de-Galaad ?” L’un répondit ceci, l’autre répondit cela. 1R 22, 20 : Hag e lavare an Aotrou : Piv a douello Ac’hab, hag ez ay war-raok, hag e kouezho e Ramot-Galaad ? Hag e lavare unan e giz-mañ, hag un all e giz-se.

Alors un esprit s’avança et se tint en présence du Seigneur. Il dit : “Moi, je le séduirai”. Le Seigneur reprit : “De quelle manière ?” 1R 22, 21 : Hag e teuas ar spered, hag en em zalc’has dirak an Aotrou, hag e lavaras : E douellañ a rin-me. Hag e lavaras an Aotrou dezhañ : Penaos ?

Il répondit : “J’avancerai, je deviendrai esprit de mensonge dans la bouche de tous ses prophètes.” Le Seigneur déclara : “Tu le séduiras, tu l’auras même en ton pouvoir. Avance, et fais comme tu as dit.” » 1R 22, 22 : Hag e lavaras : Mont a rin, hag e vin ur spered gaouiat e genou e holl brofeded. Hag e lavaras an Aotrou : Touellañ a ri ; gallout a rez ! Kae d’ober evel-se !

Michée continua : « Maintenant donc, voici que le Seigneur a mis un esprit de mensonge dans la bouche de tous tes prophètes qui sont là, voici que le Seigneur annonce contre toi le malheur. » 1R 22, 23 : Setu penaos en deus lakaet an Aotrou ur spered gaouiat e genou da holl brofeded amañ. Met an Aotrou en deus divizet warnout ur gwalleur !"

Sédécias, fils de Kenahana, s’approcha et frappa Michée sur la joue, en disant : « Par où l’esprit du Seigneur s’est-il échappé de moi pour te parler ? » 1R 22, 24 : Hag e tostaas Sedekias, mab Kanaana, hag e skoas gant Mic’hea, war e jod, en ur lavarout : "Dre belec’h eo tremenet spered an Aotrou a-ziganin da gomz ouzhit ?"

Michée répondit : « Eh bien ! Le jour où tu fuiras dans une chambre retirée pour te cacher, tu le verras. » 1R 22, 25 : Hag e lavaras Mic’hea : "Gwelout a ri, en deiz ma-z i eus ur guzhiadell d’eben da guzhat !"

Le roi d’Israël donna cet ordre : « Saisis-toi de Michée et remets-le aux mains d’Amone, gouverneur de la ville, et à Joas, le fils du roi. 1R 22, 26 : Hag e lavaras roue Israel : "Kemer Mic’hea d’e adkas da Amon, gouarner kêr, ha da Joas, mab ar roue.

Tu diras : “Ainsi parle le roi : Mettez cet homme en prison, nourrissez-le de rations réduites de pain et d’eau jusqu’à ce que je revienne sain et sauf”. » 1R 22, 27 : Hag e lavari : "Evel-hen en deus komzet ar roue : Lakait hemañ en ti-bac’h, ha bouetit-eñ gant bara-glac’har ha dour-glac’har, ken na zeuin e peoc’h !""

Michée reprit : « Si vraiment tu reviens sain et sauf, c’est que le Seigneur n’a pas parlé par ma bouche ! » Il ajouta : « Vous, tous les peuples, écoutez ! » 1R 22, 28 : Hag e lavaras Mic’hea : "Mar distroez e peoc’h, n’en devo ket komzet an Aotrou drezon". Hag e lavaras : "Selaouit, pobloù, holl ac’hanoc’h !"

Le roi d’Israël et Josaphat, roi de Juda, montèrent à Ramoth-de-Galaad. 1R 22, 29 : Hag e pignas roue Israel ha Josafat, roue Youda, da Ramot-Galaad.

Le roi d’Israël dit à Josaphat : « Je vais me déguiser pour marcher au combat, mais toi, revêts ta tenue. » Le roi d’Israël se déguisa pour marcher au combat. 1R 22, 30 : Hag e lavaras roue Israel da Josafat : "En em zic’hizañ a ran evit mont d’an emgann, ha te a wisko da zilhad". Hag en em zic’hizas roue Israel hag ez eas d’an emgann.

Le roi d’Aram avait donné cet ordre à ses trente-deux commandants de chars : « Vous n’attaquerez ni petit ni grand, mais uniquement le roi d’Israël ! » 1R 22, 31 : Ha roue Aram en devoa roet urzh d’e ofiserien girri, daou ha tregont anezho, o lavarout : "Na rit brezel na da vihan na da vras, met da roue Israel hepken !"

Lorsque les commandants de chars virent Josaphat, ils dirent : « C’est sûrement le roi d’Israël. » Et ils se dirigèrent de son côté pour l’attaquer. Mais Josaphat poussa un cri. 1R 22, 32 : Hag adal ma welas an ofiserien girri Josafat e lavarjont : "Sed roue Israel !" Hag int d’en em dreiñ a-enep dezhañ ha d’en em gannañ. Met huchal a reas Josafat :

Alors les commandants de chars virent que ce n’était pas le roi d’Israël et ils se détournèrent de lui. 1R 22, 33 : Ha pa welas ofiserien ar c’hirri ne oa ket roue Israel, e tistrojont diwar e lerc’h.

Un homme tira de l’arc au hasard et atteignit le roi d’Israël entre les attaches et la cuirasse. Le roi dit au conducteur de son char : « Tourne bride et fais-moi sortir du champ de bataille, car je me sens mal ! » 1R 22, 34 : Met un den a dennas gant e wareg dre zegouezh, hag e skoas war roue Israel etre juntoù an hobregon. Hag e lavaras ar roue d’e charretour : "Tro da zorn ha kas-me kuit eus ar c’hamp, rak klañv on".

Le combat, ce jour-là, devint très violent. On maintenait le roi debout sur son char, face aux Araméens. Et le soir, il mourut. Le sang de sa blessure coulait au fond du char. 1R 22, 35 : Hag e voe taer an emgann en deiz-se. Hag ar roue a oa en e sav war e garr a-dal da Aram, met mervel a reas d’abardaez. Deveret e oa gwad e c’houli e-barzh ar c’harr.

Au coucher du soleil, un cri se propagea dans le campement : « Chacun à sa ville et chacun à sa terre ! » 1R 22, 36 : Hag e tremenas ur youc’hadeg er c’hamp, da guzh an heol, o lavarout : "Pep hini d’ar gêr ! Pep hini d’e zouar !"

Le roi était mort ; il fut ramené à Samarie, et c’est à Samarie que fut enseveli le roi. 1R 22, 37 : Ha pa voe marv ar roue, e voe kaset da Samaria, hag e voe beziet ar roue e Samaria.

On lava le char à grande eau à l’étang de Samarie. Les chiens lapèrent le sang et les prostituées s’y baignèrent, conformément à la parole que le Seigneur avait dite. 1R 22, 38 : Gwalc’het e voe ar c’harr e-kichen stank Samaria, hag e lipas ar chas e wad, ha gisti a gouronkas eno, hervez lavar an Aotrou, en devoa divizet se.

Le reste des actions d’Acab, tout ce qu’il a fait, la maison d’ivoire qu’il a édifiée et toutes les villes qu’il a construites, cela n’est-il pas écrit dans le livre des Annales des rois d’Israël ? 1R 22, 39 : Ha peurrest istor Ac’hab, hag holl bezh a reas, hag an ti olifant a savas hag an holl gêrioù a savas, hag-eñ n’int ket skrivet war Levr an Darvoudoù eus amzer rouaned Israel ?

Acab reposa avec ses pères. Son fils Ocozias régna à sa place. 1R 22, 40 : Hag e c’hourvezas Ac’hab gant e dadoù, hag e renas Okozias, e vab, war e lerc’h.

Josaphat, fils d’Asa, devint roi sur Juda, la quatrième année du règne d’Acab, roi d’Israël. 1R 22, 41 : Ha Josafat, mab Asa, a renas war Youda er bloaz pevar eus Ac’hab, roue Israel.

Josaphat avait trente-cinq ans lorsqu’il devint roi, et il régna vingt-cinq ans à Jérusalem. Le nom de sa mère était Azouba ; elle était fille de Shilki. 1R 22, 42 : Josafat a oa un den a bemp bloaz ha tregont pa renas ; ha pemp bloaz warn-ugent e renas e Jeruzalem. Anv e vamm a oa Azouba, merc’h Selac’h.

Il marcha dans tous les chemins d’Asa, son père ; il ne s’en détourna pas, faisant ce qui est droit aux yeux du Seigneur. 1R 22, 43 : Hag e kerzhas a-grenn war roudoù Asa, e dad, hep diankañ diouto : ober a reas ar pezh a zo reizh ouzh daoulagad an Aotrou.

Toutefois les lieux sacrés ne disparurent pas : le peuple offrait encore des sacrifices et brûlait de l’encens dans les lieux sacrés. 1R 22, 44 : Met an uhellec’hioù ne voent ket lamet ; c’hoazh e veze tud oc’h aberzhiñ hag oc’h ezañsiñ war an uhellec’hioù-se.

Josaphat fut en paix avec le roi d’Israël. 1R 22, 45 : Peoc’h a reas Josafat gant roue Israel.

Le reste des actions de Josaphat, la bravoure dont il fit preuve, les guerres qu’il livra, cela n’est-il pas écrit dans le livre des Annales des rois de Juda ? 1R 22, 46 : Ha peurrest istor Josafat, ha pegen kadarn hag oberiant e voe, hag e vrezelioù, daoust ha n’eo ket skrivet kement-se war Levr an Darvoudoù eus amzer rouaned Youda ?

Les derniers prostitués sacrés qui restaient du temps de son père Asa, il les balaya du pays. 1R 22, 47 : Restad ar gisti a oa manet eus amzer Asa, e dad, a skubas diouzh ar vro.

Il n’y avait pas de roi en Édom, mais un préfet du roi. 1R 22, 48 : Ar roue ne oa ket en Edom, met ur prefed eus ar roue.

Josaphat fit des navires de haut bord pour aller à Ophir chercher de l’or, mais il n’y alla pas car les navires se brisèrent à Écione-Guéber. 1R 22, 49 : Josafat a reas listri Tarsis evit mont da Ofir davit aour ; met ned eas ket : drailhet e oa bet al listri en Asiongaber.

Alors, Ocozias, fils d’Acab, dit à Josaphat : « Mes serviteurs iront avec tes serviteurs sur les navires ». Mais Josaphat refusa ! 1R 22, 50 : Neuze e lavaras Okozias, mab Ac’hab, da Josafat : "Ra yelo va servijerien gant da servijerien war al listri !" Met ne c’houllas ket Josafat.

Josaphat reposa avec ses pères. Il fut enseveli avec eux dans la Cité de David, son ancêtre. Son fils Joram régna à sa place. 1R 22, 51 : Hag e c’hourvezas Josafat gant e dadoù, hag e voe beziet gant e dadoù, e Kêr David, e dad. Hag e renas Joram e vab, war e lerc’h.

Ocozias, fils d’Acab, devint roi sur Israël, à Samarie, la dix-septième année du règne de Josaphat, roi de Juda. Il régna deux ans sur Israël. 1R 22, 52 : Okozias, mab Ac’hab, a renas war Israel, e Samaria, er bloaz seitek eus Josafat, roue Youda ; hag e renas daou vloaz war Israel.

Il fit ce qui est mal aux yeux du Seigneur. Il marcha dans le chemin de son père, dans le chemin de sa mère, et dans le chemin de Jéroboam, fils de Nebath, qui avait fait commettre à Israël des péchés. 1R 22, 53 : Hag e reas an droug ouzh daoulagad an Aotrou, hag e kerzhas war roudoù e dad ha war roudoù e vamm, ha war roudoù Jeroboam, mab Nabat, a rae da Israel pec’hiñ.

Il servit Baal et se prosterna devant lui. Il provoqua l’indignation du Seigneur, Dieu d’Israël, tout comme l’avait fait son père. 1R 22, 54 : Hag e servijas Baal, hag e stouas dirazañ, hag e hegasas Doue Israel, a-grenn evel m’en devoa graet e dad.