Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre des Proverbes » Chapitre 12

Livre des Proverbes - Chapitre 12

Levr : Levr ar C'hrennlavarioù
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31

Chapitre 12



Qui aime la discipline est ami du savoir, qui déteste la critique est un abruti. Pr 12, 1 : An neb a gar ar gelennadurezh a gar ar skiant-vat ; an neb a gasa ar rebechoù ’zo ur penn sot.

L’homme de bien gagne la faveur divine ; le Seigneur condamne le rusé. Pr 12, 2 : An den mat a c’hounez grasoù mat an Aotrou, rak Doue a gondaon ar gwall-itriker.

Nul ne trouve appui dans la méchanceté, la racine des justes tient ferme. Pr 12, 3 : Ne zeu ket an den da startaat dre ober fallentez, met ne vo ket diskogellet gwrizienn an den reizh.

Une femme parfaite est la couronne de son mari, une femme sans pudeur, le cancer de ses os. Pr 12, 4 : Ur vaouez vertuzius eo kurunenn he den, met ur vaouez divezh, ur breinadur ene eskern.

Les projets du juste sont droits, les manœuvres du méchant, des tromperies. Pr 12, 5 : Mennadoù an dud reizh a zo lealentez, itrikoù ar re zrouk, treitouriezh.

Les paroles des méchants sont embûches meurtrières ; la bouche des honnêtes gens les en garde. Pr 12, 6 : Komzoù an dud fallakr a zo pechoù gwadus, met genoù an dud reizh a oar ober respont salvus.

Bouscule les méchants : ils disparaissent ! La maison des justes tient bon. Pr 12, 7 : Kouezhet ar re fall n’eus ken roud anezho. Tiegezh ar re vat a zalc’h da chom en e sav.

On loue quelqu’un pour son bon sens ; l’esprit tordu mérite le mépris. Pr 12, 8 : Hervez e skiant-vat e vez enoret an den, ar galon widreüs avat a vez disprizet.

Mieux vaut être méprisé, mais avoir un serviteur, que faire l’important et manquer de pain ! Pr 12, 9 : Gwelloc’h bezañ bilen o ’n em zibab gant e labour eget ur paotr a lorc’h a vank bara dezhañ.

Le juste connaît les besoins de ses bêtes ; le méchant n’a que cruauté à la place du cœur ! Pr 12, 10 : An den just en devez preder gant ezhommoù e loened, met didruez eo bouzelloù an dud fallakr.

Qui travaille sa terre aura du pain à satiété, qui poursuit des chimères est un écervelé. Pr 12, 11 : An neb a labour o bark en devo e walc’h a vara, met diskiant eo an hini a ra war-dro sorc’hennoù.

Le méchant convoite des proies misérables, la racine du juste donnera du fruit. Pr 12, 12 : D’an den drouk e plij jiboez ar re fall, met skosenn an dud reizh a zoug he frouezh.

Des lèvres criminelles sont un piège dangereux, mais le juste échappe à son étreinte. Pr 12, 13 : E gevier e vuzelloù e vez rouedet an den fallakr, met an den reizh en em denn eus an enkrez.

Chacun, du fruit de sa bouche, peut tirer grand bien, comme chacun recueille le salaire de ses mains. Pr 12, 14 : Gant furnez e c’henoù e kav an den e walc’h a vadoù, ha gopraet e vez pep unan gant labour e zaouarn.

Le chemin de l’insensé paraît droit à ses yeux, mais un sage accepte le conseil. Pr 12, 15 : An diskiant a gav dezhañ eo poellek e zoare, met an den fur a oar selaou an alioù.

L’insensé manifeste, sur l’heure, son dépit ; bien avisé qui reste sourd à l’injure ! Pr 12, 16 : An diskiant a ziskouez war an taol e zroukrañs, met an den fur a chom diseblant dirak an dismegañs.

Le témoin véridique manifeste ce qui est juste ; le faux témoin ne cesse de tromper. Pr 12, 17 : An test gwirion a gomz hervez ar justis, hag an test gaouiat, hervez an droug.

Les bavards, c’est comme des coups d’épée, mais la langue des sages guérit. Pr 12, 18 : Komzoù al labenner a zo taolioù kleze, met teod ar re fur a zegas ar pare.

Parole vraie subsiste à jamais, propos menteur, le temps d’un clin d’œil ! Pr 12, 19 : Ar muzelloù gwirion a bado da viken, hogen an teod gaouiat, ur serr-lagad hepken.

Déception pour le cœur de ceux qui trament le mal, joie pour les conseillers de paix ! Pr 12, 20 : E kalon itrikerien an droug emañ ar c’hwerventez, met en hini ar guzulierien a beoc’h, al levenez !

Aucun malheur ne frappe le juste, mais les méchants sont comblés de maux. Pr 12, 21 : An den reizh ne c’hoarvez gantañ gwalleur ebet, an dud fall avat o devez o bec’h a reuzioù.

Le Seigneur a horreur des lèvres menteuses ; qui agit loyalement lui plaît. Pr 12, 22 : Ar muzelloù gaouiat, un euzhadenn 'vit an Aotrou, E blijadur avat eo lavarerien ar wirionez.

L’homme avisé ne montre pas sa science mais le cœur de l’insensé crie sa folie. Pr 12, 23 : An den poellek a dav war e ouiziegezh, met kalon ar re sot 'embann o sotoni.

La main active aura le pouvoir, le paresseux aura les corvées ! Pr 12, 24 : D’an den oberiant eo bezañ o ren, d’an dorn lezirek, paeañ truaj.

Un souci dans le cœur déprime, une bonne parole ramène la joie. Pr 12, 25 : Ar glac’har a vantr kalon an den, met ur gomz vat he laouena.

Le juste montre la voie à son ami, le chemin des méchants les égare. Pr 12, 26 : Un den reizh, un heñcher mat 'vit e nesañ ; met ar re zrouk a dro da ziankañ.

Point de gibier à rôtir chez les fainéants ; le bien le plus précieux de l’homme est son activité. Pr 12, 27 : An diegi n’he deus ket jiboez da rostañ, gwellañ rekour an den eo an oberiantiz.

Sur le sentier de la justice, la vie ! Qui prend ce chemin ne mourra pas. Pr 12, 28 : E hent ar reizhder emañ ar vuhez, met an hent gwidilus a gundu d’ar marv.