Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Lettre aux Hébreux » Chapitre 9

Lettre aux Hébreux - Chapitre 9

Levr : Al lizher d’an Hebreed
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13

Chapitre 9



La première Alliance avait donc ses préceptes pour le culte ainsi que son Lieu saint dans ce monde. He 9, 1 : An emglev kentañ en devoa ivez reolennoù liderezh hag ur santual, unan douarel.

Une tente y était disposée, la première, où se trouvaient le chandelier à sept branches et la table avec les pains de l’offrande ; c’est ce qu’on nomme le Saint. He 9, 2 : Rak un tabernakl a oa bet savet, un deltenn diaraok, e-lec’h m’edo ar c’hantolor, an daol ha profadenn ar baraennoù ; honnezh a vez graet ar Santual anezhi.

Derrière le second rideau, il y avait la tente appelée le Saint des saints, He 9, 3 : A-drek an eil gouel e oa un deltenn all, anvet Santual ar Santualioù,

contenant un brûle-parfum en or et l’arche d’Alliance entièrement recouverte d’or, dans laquelle se trouvaient un vase d’or contenant la manne, le bâton d’Aaron qui avait fleuri, et les tables de l’Alliance ; He 9, 4 : gant un aoter aour evit an ezañs, hag Arc’h an Testeni goloet a aour a bep tu, e-lec’h en em gave ur jarl aour, leun a vanna, gwialenn Aaron a oa bet savet bleuñv warni, ha taolennoù an Emglev ;

au-dessus de l’arche, les kéroubim de gloire couvraient de leur ombre la plaque d’or appelée propitiatoire. Mais il n’y a pas lieu maintenant d’entrer dans les détails. He 9, 5 : a-us d’an Arc’h, Kerubined ar C’hloar o c’holeiñ gant o skeud al Lec’h-a-drugarez. Met n’eo ket ar c’houlz bremañ da gomz eus an holl draoù-se dre ar munud.

Les choses étant ainsi disposées, les prêtres entrent continuellement dans la première tente quand ils célèbrent le culte. He 9, 6 : Pep tra o vezañ urzhiet evel-se, ez a ar veleien e pep amzer e-barzh an deltenn gentañ, evit kas al lidoù da benn.

Mais dans la deuxième tente, une fois par an, le grand prêtre entre seul, et il ne le fait pas sans offrir du sang pour lui-même et pour les fautes que le peuple a commises par ignorance. He 9, 7 : E-barzh an eil avat, ez eo hepken ur wech ar bloaz, ez antre ar beleg-meur, ha n’eo ket hep kemer gwad bet kinniget gantañ, evit e vankoù e-unan hag evit re ar bobl :

L’Esprit Saint montre ainsi que le chemin du sanctuaire n’a pas encore été manifesté tant que la première tente reste debout. He 9, 8 : Gant se e tiskouez ar Spered Santel n’eo ket digor hent Santual an Neñv keit ha ma talv an Tabernakl kentañ.

C’est là une préfiguration pour le temps présent : les dons et les sacrifices qui sont offerts ne sont pas capables de mener à la perfection dans sa conscience celui qui célèbre le culte ; He 9, 9 : Hag ar skeudenn-se a chom c’hoazh aze betek an amzer o ren, peogwir e talc’her bepred da ginnig profadennoù hag aberzhoù n’o deus ket ar galloud da rentañ an azeuler peurvat e-keñver ar goustiañs ;

ces préceptes, liés à des observances pour les aliments, boissons et ablutions diverses, concernent seulement la chair et ne sont valables que jusqu’au temps du relèvement ! He 9, 10 : rak ar gourc’hemennoù-se diwar-benn ar boued, an died, ar gwalc’hadurioù a bep seurt, n’int nemet reolennoù korfel, bet lakaet da dalvezout betek amzer an adreizhadur hepmuiken.

Le Christ est venu, grand prêtre des biens à venir. Par la tente plus grande et plus parfaite, celle qui n’est pas œuvre de mains humaines et n’appartient pas à cette création, He 9, 11 : Met ar C’hrist o vezañ deuet evel beleg meur ar madoù da zont, goude tremen dre an Tabernakl uheloc’h ha peurwelloc’h, an hini n’eo ket diwar labour an dorn, da lavarout eo, an hini n’eo ket eus ar bed-mañ,

il est entré une fois pour toutes dans le sanctuaire, en répandant, non pas le sang de boucs et de jeunes taureaux, mais son propre sang. De cette manière, il a obtenu une libération définitive. He 9, 12 : a zo antreet ur wech evit mat, dre e wad e-unan ha n’eo ket dre wad bouc’hed ha leueoù, e-barzh ar Santual goude bezañ gounezet evidomp un daspren peurbadus.

S’il est vrai qu’une simple aspersion avec le sang de boucs et de taureaux, et de la cendre de génisse, sanctifie ceux qui sont souillés, leur rendant la pureté de la chair, He 9, 13 : Rak ma c’hell gwad bouc’hed ha tirvi, ha ludu un annoar a strinker war ar re saotret, o santelaat en ur reiñ dezho ar c’hlanded a gorf,

le sang du Christ fait bien davantage, car le Christ, poussé par l’Esprit éternel, s’est offert lui-même à Dieu comme une victime sans défaut ; son sang purifiera donc notre conscience des actes qui mènent à la mort, pour que nous puissions rendre un culte au Dieu vivant. He 9, 14 : na pegement muioc’h gwad ar C’hrist, hag a zo dre e Spered peurbadus, en em ginniget e-unan, profadenn dinamm da Zoue, ne c’hlanaio ket hor c’houstiañs eus an oberoù marv, ma c’hellimp servijañ an Doue bev.

Voilà pourquoi il est le médiateur d’une alliance nouvelle, d’un testament nouveau : puisque sa mort a permis le rachat des transgressions commises sous le premier Testament, ceux qui sont appelés peuvent recevoir l’héritage éternel jadis promis. He 9, 15 : Ha gant-se end-eeun ez eo hanterour un Testamant nevez : rak dre e varv c’hoarvezet evit paeañ pec’hedoù an Testamant kentañ, e ro d’ar re c’halvet, galloud da resev ar bromesa, an hêrezh peurbadus.

Or, quand il y a testament, il est nécessaire que soit constatée la mort de son auteur. He 9, 16 : E-lec’h ma-z eus un testamant e rank marv an testamanter dont da gentañ ;

Car un testament ne vaut qu’après la mort, il est sans effet tant que son auteur est en vie. He 9, 17 : un testamant eo goude ar marv e teu da dalvezout, tra n’en deus nerzh ebet keit ha ma chom bev an testamanter.

C’est pourquoi le premier Testament lui-même n’a pas été inauguré sans que soit utilisé du sang : He 9, 18 : En abeg da se, ne voe ket diazezet kennebeut-all an Testamant kentañ, hep skuilh gwad.

lorsque Moïse eut proclamé chaque commandement à tout le peuple conformément à la Loi, il prit le sang des veaux et des boucs avec de l’eau, de la laine écarlate et de l’hysope, et il en aspergea le livre lui-même et tout le peuple, He 9, 19 : Rak Moizez, goude bezañ diskleriet dirak ar bobl a-bezh, an holl c’hourc’hemennoù evel m’emaint el lezenn, a gemeras gwad kojened ha bouc’hed gant dour, gloan ruz hag ur barr-sikadez, da sparfañ war al levr hag ar bobl a-bezh,

en disant : Ceci est le sang de l’Alliance que Dieu a prescrite pour vous. He 9, 20 : en ur lavarout : « Hemañ eo gwad an Emglev en deus Doue gourc’hemennet deoc’h ».

Puis il aspergea de même avec le sang la tente et tous les objets du service liturgique. He 9, 21 : Hag an Tabernakl ha kement lestr a servije evit al lidoù e voe sparfet gwad warno en hevelep doare.

D’après la Loi, on purifie presque tout avec du sang, et s’il n’y a pas de sang versé, il n’y a pas de pardon. He 9, 22 : A-hent-all, hervez al Lezenn, eo gant gwad e vez glanaet pep tra pe dost ; hag hep gwad skuilhet ne vez ket a bardon.

S’il est nécessaire que soient purifiées par ces rites les images de ce qui est dans les cieux, les réalités célestes elles-mêmes doivent l’être par des sacrifices bien meilleurs que ceux d’ici-bas. He 9, 23 : Ret e oa eta eus un tu e vefe glanaet er c’hiz-se, ar skeudennoù eus an traoù neñvel ; hag eus an tu all, e vefe glanaet an traoù neñvel o-unan, met gant aberzhoù gwelloc’h eget ar re gentañ.

Car le Christ n’est pas entré dans un sanctuaire fait de main d’homme, figure du sanctuaire véritable ; il est entré dans le ciel même, afin de se tenir maintenant pour nous devant la face de Dieu. He 9, 24 : Rak n’eo ket e-barzh ur santual diwar labour an dorn, hag eñ ur skeudenn eus ar Santual gwirion, e vefe antreet ar C’hrist, met e-barzh an Neñv e-unan, evit en em ziskouez bremañ evidomp dirak Doue.

Il n’a pas à s’offrir lui-même plusieurs fois, comme le grand prêtre qui, tous les ans, entrait dans le sanctuaire en offrant un sang qui n’était pas le sien ; He 9, 25 : Ha n’eo ket evit en em ginnig e-unan meur a wech, evel ma ra an Arc’hbeleg o vont bep bloaz e-barzh ar santual gant ur gwad n’eo ket e hini, -

car alors, le Christ aurait dû plusieurs fois souffrir la Passion depuis la fondation du monde. Mais en fait, c’est une fois pour toutes, à la fin des temps, qu’il s’est manifesté pour détruire le péché par son sacrifice. He 9, 26 : rak neuze en dije ranket ar C’hrist gouzañv meur a wech abaoe diazezidigezh ar bed - met en em ziskouezet eo bremañ e diwezh an amzerioù, ur wech hepmuiken, evit distrujañ ar pec’hed dre en em aberzhiñ e-unan.

Et, comme le sort des hommes est de mourir une seule fois et puis d’être jugés, He 9, 27 : Hag evel m’eo bet merket d’an dud mervel ur wech, ha m’emañ ar varn goude-se,

ainsi le Christ s’est-il offert une seule fois pour enlever les péchés de la multitude ; il apparaîtra une seconde fois, non plus à cause du péché, mais pour le salut de ceux qui l’attendent. He 9, 28 : evel-se ivez ar C’hrist, goude bezañ en em ginniget ur wech hepken « evit dilemel pec’hedoù an dud », en em ziskouezo un eil gwech, ne vo ken evit digoll ar pec’hed, met evit silvidigezh ar re a c’hortoz anezhañ.