Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Evangile de Jésus-Christ selon saint Jean » Chapitre 11

Evangile de Jésus-Christ selon saint Jean - Chapitre 11

Levr : An Aviel hervez Sant Yann
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21

Chapitre 11



Il y avait quelqu’un de malade, Lazare, de Béthanie, le village de Marie et de Marthe, sa sœur. Jn 11, 1 : Ha bez’ e oa ur c’hlañvour, Lazar, eus Betania, kêriadenn Mari hag he c’hoar Marta.

Or Marie était celle qui répandit du parfum sur le Seigneur et lui essuya les pieds avec ses cheveux. C’était son frère Lazare qui était malade. Jn 11, 2 : Mari eo an hini he devoa skuilhet eoul c’hwezh-vat war an Aotrou, ha sec’het dezhañ e dreid gant he blev ; he breur Lazar eo a oa an hini klañv.

Donc, les deux sœurs envoyèrent dire à Jésus : « Seigneur, celui que tu aimes est malade. » Jn 11, 3 : E c’hoarezed eta a gasas keloù da Jezuz : « Aotrou, setu, an hini a garez a zo klañv ».

En apprenant cela, Jésus dit : « Cette maladie ne conduit pas à la mort, elle est pour la gloire de Dieu, afin que par elle le Fils de Dieu soit glorifié. » Jn 11, 4 : O klevout ar c’heloù-se, e lavaras Jezuz : « Ar c’hleñved-se ne denn ket d’ar marv, met da c’hloar Doue, evit ma vo roet gloar da Vab Doue drezañ ».

Jésus aimait Marthe et sa sœur, ainsi que Lazare. Jn 11, 5 : Jezuz avat, a gare Marta hag he c’hoar Mari, ha Lazar.

Quand il apprit que celui-ci était malade, il demeura deux jours encore à l’endroit où il se trouvait. Jn 11, 6 : Goude bezañ klevet keloù ar c’hleñved-se, e chomas evelato daou zevezh el lec’h m’edo.

Puis, après cela, il dit aux disciples : « Revenons en Judée. » Jn 11, 7 : Ha neuze hepken e lavaras d’e ziskibien : « Distroomp da Vro-Judea ».

Les disciples lui dirent : « Rabbi, tout récemment, les Juifs, là-bas, cherchaient à te lapider, et tu y retournes ? » Jn 11, 8 : Lavarout a reas e ziskibien dezhañ : « Rabbi, n’eus ket pell, edo c’hoazh ar Yuzevien o klask da veinata, hag e tistroez di adarre ? »

Jésus répondit : « N’y a-t-il pas douze heures dans une journée ? Celui qui marche pendant le jour ne trébuche pas, parce qu’il voit la lumière de ce monde ; Jn 11, 9 : Jezuz a respontas : « Hag-eñ n’eus ket daouzek eurvezh en un devezh ? An neb a gerzh e-pad an deiz, ne strebot ket, dre ma wel gouloù ar bed-mañ ;

mais celui qui marche pendant la nuit trébuche, parce que la lumière n’est pas en lui. » Jn 11, 10 : met ma kerzh en noz, e strebot dre ma vank ar gouloù dezhañ ».

Après ces paroles, il ajouta : « Lazare, notre ami, s’est endormi ; mais je vais aller le tirer de ce sommeil. » Jn 11, 11 : Goude ar c’homzoù-se e lavaras dezho c’hoazh : « Lazar, hor mignon, a zo kousket ; met mont a ran d’e zihuniñ ».

Les disciples lui dirent alors : « Seigneur, s’il s’est endormi, il sera sauvé. » Jn 11, 12 : Neuze e lavaras e ziskibien dezhañ : « Aotrou, mar-d emañ o kousket e vo pareo ».

Jésus avait parlé de la mort ; eux pensaient qu’il parlait du repos du sommeil. Jn 11, 13 : Met Jezuz en devoa komzet eus e varv, hag int a grede e komze eus ar c’housk naturel.

Alors il leur dit ouvertement : « Lazare est mort, Jn 11, 14 : Neuze Jezuz a lavaras dezho sklaer : « Marv eo Lazar,

et je me réjouis de n’avoir pas été là, à cause de vous, pour que vous croyiez. Mais allons auprès de lui ! » Jn 11, 15 : hag abalamour deoc’h ez eus joa ganin o vezañ n’edon ket eno, evit ma kredot ; met deomp betek ennañ. »

Thomas, appelé Didyme (c’est-à-dire Jumeau), dit aux autres disciples : « Allons-y, nous aussi, pour mourir avec lui ! » Jn 11, 16 : Tomaz, an hini anvet Didimos, da lavarout eo ar Gevell, a lavaras d’e gendiskibien : « Deomp-ni ivez evit mervel gantañ ».

À son arrivée, Jésus trouva Lazare au tombeau depuis quatre jours déjà. Jn 11, 17 : Dont a reas Jezuz eta, hag e kavas Lazar lakaet er bez pevar devezh a oa.

Comme Béthanie était tout près de Jérusalem – à une distance de quinze stades (c’est-à-dire une demi-heure de marche environ) –, Jn 11, 18 : Tost e oa Betaia da Jeruzalem, un tri c’hard lev bennak diouti.

beaucoup de Juifs étaient venus réconforter Marthe et Marie au sujet de leur frère. Jn 11, 19 : Ha kalz eus ar Yuzevien a oa deuet da gaout Marta ha Mari evit o frealziñ diwar-benn o breur.

Lorsque Marthe apprit l’arrivée de Jésus, elle partit à sa rencontre, tandis que Marie restait assise à la maison. Jn 11, 20 : Marta eta, kerkent ha ma klevas edo Jezuz o tont, a yeas d’e ziambroug ; Mari avat, a oa chomet azezet er gêr.

Marthe dit à Jésus : « Seigneur, si tu avais été ici, mon frère ne serait pas mort. Jn 11, 21 : Ha Marta a lavaras da Jezuz : « Aotrou, ma vijes bet amañ, ne vije ket bet marvet va breur.

Mais maintenant encore, je le sais, tout ce que tu demanderas à Dieu, Dieu te l’accordera. » Jn 11, 22 : Met zoken bremañ ec’h ouzon e roio Doue dit kement a c’houlenni digantañ ».

Jésus lui dit : « Ton frère ressuscitera. » Jn 11, 23 : Lavarout a reas Jezuz dezhi : « Adsevel a raio da vreur a varv da vev ».

Marthe reprit : « Je sais qu’il ressuscitera à la résurrection, au dernier jour. » Jn 11, 24 : Lavarout a reas Marta dezhañ : « Gouzout a ran ec’h adsavo a varv da vev, en Dasorc’hidigezh, d’an deiz diwezhañ ».

Jésus lui dit : « Moi, je suis la résurrection et la vie. Celui qui croit en moi, même s’il meurt, vivra ; Jn 11, 25 : Jezuz a lavaras dezhi : « Me eo an Dasorc’h hag ar Vuhez ; an neb a gred ennon, ha goude ma vefe marv, a vevo.

quiconque vit et croit en moi ne mourra jamais. Crois-tu cela ? » Jn 11, 26 : Hag an neb a vev o krediñ ennon, ne varvo ket da virviken. Ha krediñ a rez an dra-se ? »

Elle répondit : « Oui, Seigneur, je le crois : tu es le Christ, le Fils de Dieu, tu es celui qui vient dans le monde. » Jn 11, 27 : « Ya, Aotrou, emezi, krediñ a ran ez eo te ar C’hrist, Mab Doue, an Hini a oa da zont er bed-mañ ».

Ayant dit cela, elle partit appeler sa sœur Marie, et lui dit tout bas : « Le Maître est là, il t’appelle. » Jn 11, 28 : Ha goude bezañ lavaret an dra-se ez eas kuit hag e c’halvas Mari he c’hoar en ur lavarout dezhi sioulik : « Erru eo ar Mestr ha da c’hervel a ra ».

Marie, dès qu’elle l’entendit, se leva rapidement et alla rejoindre Jésus. Jn 11, 29 : Hag hi, kerkent ha klevet, a savas buan hag a zeuas betek ennañ.

Il n’était pas encore entré dans le village, mais il se trouvait toujours à l’endroit où Marthe l’avait rencontré. Jn 11, 30 : Rak ne oa ket deuet c’hoazh Jezuz e-barzh ar gêriadenn ; edo bepred el lec’h m’he devoa Marta en em gavet gantañ.

Les Juifs qui étaient à la maison avec Marie et la réconfortaient, la voyant se lever et sortir si vite, la suivirent ; ils pensaient qu’elle allait au tombeau pour y pleurer. Jn 11, 31 : Neuze ar Yuzevien hag a oa ganti en ti ouzh he frealziñ, pa weljont Mari o sevel prim hag o vont er-maez, a yeas d’he heul, en ur soñjal edo o vont d’ar bez, da ouelañ eno.

Marie arriva à l’endroit où se trouvait Jésus. Dès qu’elle le vit, elle se jeta à ses pieds et lui dit : « Seigneur, si tu avais été ici, mon frère ne serait pas mort. » Jn 11, 32 : Mari eta, pa zegouezhas el lec’h m’edo Jezuz, kerkent ha ma welas anezhañ, en em daolas e-harz e dreid hag a lavaras dezhañ : « Aotrou, ma vijes bet amañ, ne vije ket bet marvet va breur ».

Quand il vit qu’elle pleurait, et que les Juifs venus avec elle pleuraient aussi, Jésus, en son esprit, fut saisi d’émotion, il fut bouleversé, Jn 11, 33 : Jezuz, ouzh he gwelout o leñvañ hag ivez, o leñvañ, ar Yuzevien a oa deuet ganti, a skrijas en e spered, hag a voe strafuilhet e-unan.

et il demanda : « Où l’avez-vous déposé ? » Ils lui répondirent : « Seigneur, viens, et vois. » Jn 11, 34 : « Pelec’h, emezañ, hoc’h eus e lakaet ? » - « Aotrou, a respontjont, deus ha gwel ».

Alors Jésus se mit à pleurer. Jn 11, 35 : Ha Jezuz da ouelañ.

Les Juifs disaient : « Voyez comme il l’aimait ! » Jn 11, 36 : War-se e lavare ar Yuzevien : « Sellit na pegement e kare anezhañ. »

Mais certains d’entre eux dirent : « Lui qui a ouvert les yeux de l’aveugle, ne pouvait-il pas empêcher Lazare de mourir ? » Jn 11, 37 : Met darn anezho a lavaras : « Ha ne c’helle ket hemañ, hag en deus digoret daoulagad an dall, mirout ivez ouzh Lazar da vervel ? »

Jésus, repris par l’émotion, arriva au tombeau. C’était une grotte fermée par une pierre. Jn 11, 38 : Jezuz, neuze, o skrijañ a-nevez ennañ e-unan a yeas betek ar bez. Ur c’hev e oa, anezhañ gant ur maen o stouvañ warnañ.

Jésus dit : « Enlevez la pierre. » Marthe, la sœur du défunt, lui dit : « Seigneur, il sent déjà ; c’est le quatrième jour qu’il est là. » Jn 11, 39 : Ha Jezuz da lavarout : « Lamit ar maen kuit ». Marta, c’hoar an hini marv, a lavaras dezhañ : « Aotrou, c’hwezh a zo dija gantañ, rak pevar deiz ‘zo abaoe m’emañ amañ ».

Alors Jésus dit à Marthe : « Ne te l’ai-je pas dit ? Si tu crois, tu verras la gloire de Dieu. » Jn 11, 40 : Jezuz a lavaras dezhi : « Ha n’em eus ket lavaret dit penaos, ma kredez, e weli gloar Doue ? ».

On enleva donc la pierre. Alors Jésus leva les yeux au ciel et dit : « Père, je te rends grâce parce que tu m’as exaucé. Jn 11, 41 : Lemel a rejont eta ar maen kuit. Ha Jezuz o sevel e zaoulagad war-zu an Neñv, a lavaras : « Tad, bennozh a lavaran dit o vezañ m’ac’h eus va selaouet.

Je le savais bien, moi, que tu m’exauces toujours ; mais je le dis à cause de la foule qui m’entoure, afin qu’ils croient que c’est toi qui m’as envoyé. » Jn 11, 42 : Me, a dra-sur, a ouie am selaouez atav, met en abeg d’an dud a zo en-dro din, em eus komzet, evit ma kredint ez eo Te ac’h eus va degaset ».

Après cela, il cria d’une voix forte : « Lazare, viens dehors ! » Jn 11, 43 : Ha goude bezañ lavaret an dra-se, e krias gant ur vouezh kreñv : « Lazar, deus er-maez ! ».

Et le mort sortit, les pieds et les mains liés par des bandelettes, le visage enveloppé d’un suaire. Jésus leur dit : « Déliez-le, et laissez-le aller. » Jn 11, 44 : Ha diouzhtu e teuas an hini marv er-maez, liammet e dreid hag e zaouarn gant lietennoù hag e benn paket gant ul lienenn. « Diliammit anezhañ, eme Jezuz dezho, hag hen lezit da vont ».

Beaucoup de Juifs, qui étaient venus auprès de Marie et avaient donc vu ce que Jésus avait fait, crurent en lui. Jn 11, 45 : Neuze kalz eus ar Yuzevien hag a oa deuet da gaout Mari, o welout ar pezh en devoa graet Jezuz, a gredas ennañ.

Mais quelques-uns allèrent trouver les pharisiens pour leur raconter ce qu’il avait fait. Jn 11, 46 : Met hiniennoù anezho a yeas da gaout ar Farizianed da lavarout dezho petra en devoa graet Jezuz.

Les grands prêtres et les pharisiens réunirent donc le Conseil suprême ; ils disaient : « Qu’allons-nous faire ? Cet homme accomplit un grand nombre de signes. Jn 11, 47 : Neuze an Arc’hbeleien hag ar Farizianed en em vodas en ur c’huzul ha lavarout a raent : « Petra 'reomp ? Rak an den-se a ra kalz a vurzhudoù.

Si nous le laissons faire, tout le monde va croire en lui, et les Romains viendront détruire notre Lieu saint et notre nation. » Jn 11, 48 : M’e lezomp evel-se e kredo an holl ennañ hag e teuio ar Romaned da zistrujañ hag hon lec’h santel hag hor broad ».

Alors, l’un d’entre eux, Caïphe, qui était grand prêtre cette année-là, leur dit : « Vous n’y comprenez rien ; Jn 11, 49 : Unan anezho, Kaifaz, hag a oa Beleg-meur er bloaz-se, a lavaras dezho : « C’hwi avat, n’ouzoc’h diouzh netra ;

vous ne voyez pas quel est votre intérêt : il vaut mieux qu’un seul homme meure pour le peuple, et que l’ensemble de la nation ne périsse pas. » Jn 11, 50 : ne gomprenit ket ez eo gwelloc’h deoc’h e varvfe un den hepken evit ar bobl kent eget ne 'z afe da goll ar vroad a-bezh ? »

Ce qu’il disait là ne venait pas de lui-même ; mais, étant grand prêtre cette année-là, il prophétisa que Jésus allait mourir pour la nation ; Jn 11, 51 : Ne lavaras ket kement-se anezhañ e-unan, met o vezañ ma oa Beleg-meur ar bloaz-se e tiouganas e oa Jezuz o vont da vervel evit ar vroad,

et ce n’était pas seulement pour la nation, c’était afin de rassembler dans l’unité les enfants de Dieu dispersés. Jn 11, 52 : ha n’eo ket evit ar vroad hepken, met c’hoazh evit bodañ ennañ e-unan bugale Doue bet skignet a bep tu.

À partir de ce jour-là, ils décidèrent de le tuer. Jn 11, 53 : Adalek an devezh-se e tivizjont e lakaat da vervel.

C’est pourquoi Jésus ne se déplaçait plus ouvertement parmi les Juifs ; il partit pour la région proche du désert, dans la ville d’Éphraïm où il séjourna avec ses disciples. Jn 11, 54 : Rak-se ne 'z ae ken Jezuz a-wel d’an dud e-touez ar Yuzevien ; met ac’hano en em dennas er vro tost d’ar gouelec’h, d’ur gêr anvet Efraim, hag eno e chomas gant e ziskibien.

Or, la Pâque juive était proche, et beaucoup montèrent de la campagne à Jérusalem pour se purifier avant la Pâque. Jn 11, 55 : Tost e oa Pask ar Yuzevien, ha kalz a dud eus ar vro a savas da Jeruzalem a-raok ar Pask d’en em c’hlanaat.

Ils cherchaient Jésus et, dans le Temple, ils se disaient entre eux : « Qu’en pensez-vous ? Il ne viendra sûrement pas à la fête ! » Jn 11, 56 : Klask a raent Jezuz, hag e lavarent kenetrezo bodet en Templ : « Petra a soñj deoc’h ? Daoust ha ne zeuio ket d’ar gouel ! »

Les grands prêtres et les pharisiens avaient donné des ordres : quiconque saurait où il était devait le dénoncer, pour qu’on puisse l’arrêter. Jn 11, 57 : Hogen an Arc’hbeleien hag ar Farizianed o devoa roet urzh, ma kave unan bennak pelec’h edo, d’hen diskleriañ evit ma c’helljent kregiñ ennañ.