Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Evangile de Jésus-Christ selon saint Jean » Chapitre 19

Evangile de Jésus-Christ selon saint Jean - Chapitre 19

Levr : An Aviel hervez Sant Yann
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21

Chapitre 19



Alors Pilate fit saisir Jésus pour qu’il soit flagellé. Jn 19, 1 : Neuze Pilat a gemeras Jezuz hag hen lakaas da vezañ skourjezet.

Les soldats tressèrent avec des épines une couronne qu’ils lui posèrent sur la tête ; puis ils le revêtirent d’un manteau pourpre. Jn 19, 2 : Hag ar soudarded o vezañ plezhennet ur gurunenn spern, a lakaas anezhi war e benn, hag a daolas warnañ ur vantell ruz-mouk.

Ils s’avançaient vers lui et ils disaient : « Salut à toi, roi des Juifs ! » Et ils le giflaient. Jn 19, 3 : Tostaat a raent outañ hag e lavarent : « Salud, Roue ar Yuzevien ! », hag e tistagent palvadoù gantañ.

Pilate, de nouveau, sortit dehors et leur dit : « Voyez, je vous l’amène dehors pour que vous sachiez que je ne trouve en lui aucun motif de condamnation. » Jn 19, 4 : Mont a reas Pilat er-maez ur wech c’hoazh, hag e lavaras dezho : « Setu, e zegas a ran deoc’h er-maez, evit ma ouiot ne gavan abeg ebet ennañ ».

Jésus donc sortit dehors, portant la couronne d’épines et le manteau pourpre. Et Pilate leur déclara : « Voici l’homme. » Jn 19, 5 : Neuze e teuas Jezuz er-maez gant ar gurunenn spern war e benn, hag ar vantell ruz-mouk. Hag e lavaras dezho : « Setu an Den ».

Quand ils le virent, les grands prêtres et les gardes se mirent à crier : « Crucifie-le ! Crucifie-le ! » Pilate leur dit : « Prenez-le vous-mêmes, et crucifiez-le ; moi, je ne trouve en lui aucun motif de condamnation. » Jn 19, 6 : Met ouzh e welout, an Arc’hbeleien hag ar vevelien a grias o lavarout : « Ouzh ar groaz ! ouzh ar groaz ! » Pilat a lavaras dezho : « Kemerit-eñ hoc’h-unan, ha stagit-eñ ouzh ar groaz, rak evidon-me, ne gavan abeg ebet ennañ ».

Ils lui répondirent : « Nous avons une Loi, et suivant la Loi il doit mourir, parce qu’il s’est fait Fils de Dieu. » Jn 19, 7 : Ar Yuzevien a respontas dezhañ : « Ul lezenn hon eus, hag hervez al lezenn-se, e tle mervel, rak da Vab Doue eo en em lakaet ».

Quand Pilate entendit ces paroles, il redoubla de crainte. Jn 19, 8 : Pa glevas Pilat ar gomz-se en devoe spont muioc’h c’hoazh.

Il rentra dans le Prétoire, et dit à Jésus : « D’où es-tu ? » Jésus ne lui fit aucune réponse. Jn 19, 9 : Mont a reas adarre e-barzh ar pretordi hag e c’houlennas ouzh Jezuz : « A belec’h out-te ? » Met Jezuz ne respontas netra dezhañ.

Pilate lui dit alors : « Tu refuses de me parler, à moi ? Ne sais-tu pas que j’ai pouvoir de te relâcher, et pouvoir de te crucifier ? » Jn 19, 10 : Pilat eta a lavaras dezhañ : « Ne respontez ket din ? Ha n’ouzez ket em eus ar galloud d’az lezel da vont ha galloud d’az stagañ ouzh ar groaz ? »

Jésus répondit : « Tu n’aurais aucun pouvoir sur moi si tu ne l’avais reçu d’en haut ; c’est pourquoi celui qui m’a livré à toi porte un péché plus grand. » Jn 19, 11 : Respont a reas Jezuz : « N’az pije warnon galloud ebet ma ne vije ket bet roet dit eus an nec’h ; rak-se, an hini en deus va droukroet en deus brasoc’h pec’hed egedout ».

Dès lors, Pilate cherchait à le relâcher ; mais des Juifs se mirent à crier : « Si tu le relâches, tu n’es pas un ami de l’empereur. Quiconque se fait roi s’oppose à l’empereur. » Jn 19, 12 : Diwar neuze, e klaske Pilat an tu d’e zieubiñ, met ar Yuzevien a grias o lavarout : « Ma laoskez hemañ da vont, n’out ket mignon da Gaesar ; rak kement hini en em laka da roue en em sav a-enep da Gaesar ».

En entendant ces paroles, Pilate amena Jésus au-dehors ; il le fit asseoir sur une estrade au lieu dit le Dallage – en hébreu : Gabbatha. Jn 19, 13 : Pilat neuze, o klevout ar c’homzoù-se, a zegasas Jezuz er-maez hag a azezas war e gador-varn, el lec’h anvet Litostroton, ar Pavezadur, en hebraeg Gabbata.

C’était le jour de la Préparation de la Pâque, vers la sixième heure, environ midi. Pilate dit aux Juifs : « Voici votre roi. » Jn 19, 14 : Deiz ragaozadur ar Pask e oa, war-dro kreisteiz. Hag e lavaras d’ar Yuzevien : « Setu ho Roue ».

Alors ils crièrent : « À mort ! À mort ! Crucifie-le ! » Pilate leur dit : « Vais-je crucifier votre roi ? » Les grands prêtres répondirent : « Nous n’avons pas d’autre roi que l’empereur. » Jn 19, 15 : Met int a grias : « Kas kuit ! Kas kuit ! Ouzh ar groaz ! ». Lavarout a reas Pilat dezho : « Ho roue a groazstagin ? ». An Arc’hbeleien a respontas : « N’hon eus roue nemet Kaesar ».

Alors, il leur livra Jésus pour qu’il soit crucifié. Ils se saisirent de Jésus. Jn 19, 16 : Neuze e lakaas anezhañ etre o daouarn da vezañ staget ouzh ar groaz. Kemer a rejont eta Jezuz ganto ;

Et lui-même, portant sa croix, sortit en direction du lieu dit Le Crâne (ou Calvaire), qui se dit en hébreu Golgotha. Jn 19, 17 : hag eñ o tougen e-unan e groaz, a yeas etrezek al lec’h anvet ar C’hlopenn, pezh a vez lavaret en hebraeg Golgota.

C’est là qu’ils le crucifièrent, et deux autres avec lui, un de chaque côté, et Jésus au milieu. Jn 19, 18 : Eno e stagjont anezhañ ouzh ar groaz, ha gantañ daou all, unan a bep tu ha Jezuz er c’hreiz.

Pilate avait rédigé un écriteau qu’il fit placer sur la croix ; il était écrit : « Jésus le Nazaréen, roi des Juifs. » Jn 19, 19 : Pilat a reas ivez ur skritell hag e lakaas anezhi ouzh ar groaz. Warni e oa skrivet : Jezuz an Nazaredad, roue ar Yuzevien.

Beaucoup de Juifs lurent cet écriteau, parce que l’endroit où l’on avait crucifié Jésus était proche de la ville, et que c’était écrit en hébreu, en latin et en grec. Jn 19, 20 : Ar skritell-se a voe lennet gant kalz a Yuzevien, rak harp ouzh Kêr edo al lec’h ma oa bet kroazstaget Jezuz. Ha skrivet e oa en hebraeg, e latin hag e gresianeg.

Alors les grands prêtres des Juifs dirent à Pilate : « N’écris pas : “Roi des Juifs” ; mais : “Cet homme a dit : Je suis le roi des Juifs”. » Jn 19, 21 : En abeg da se e lavaras da Bilat Arc’hbeleien ar Yuzevien : « Arabat dit skrivañ : Roue ar Yuzevien, met penaos hennezh en deus lavaret : Me eo Roue ar Yuzevien ».

Pilate répondit : « Ce que j’ai écrit, je l’ai écrit. » Jn 19, 22 : Pilat avat a respontas : « Ar pezh am eus skrivet, am eus skrivet ».

Quand les soldats eurent crucifié Jésus, ils prirent ses habits ; ils en firent quatre parts, une pour chaque soldat. Ils prirent aussi la tunique ; c’était une tunique sans couture, tissée tout d’une pièce de haut en bas. Jn 19, 23 : Neuze ar soudarded, goude bezañ savet Jezuz ouzh ar groaz, a gemeras e zilhad hag a reas peder lodenn ganto, ul lodenn evit pep hini ; hag ivez e sae. Homañ avat a oa hep gwri ebet ha bet gwiadet en ur pezh eus an nec’h d’an traoñ.

Alors ils se dirent entre eux : « Ne la déchirons pas, désignons par le sort celui qui l’aura. » Ainsi s’accomplissait la parole de l’Écriture : Ils se sont partagé mes habits ; ils ont tiré au sort mon vêtement. C’est bien ce que firent les soldats. Jn 19, 24 : Lavarout a rejont eta an eil d’egile : « N’he rogomp ket ; met tennomp ar sord warni da welout da biv e vo ». Evel-se evit ma vije sevenet ar Skritur : « Lodennet o deus va dilhad kenetrezo, ha war va sae tennet ar sord ». Ar soudarded eta a reas an dra-se.

Or, près de la croix de Jésus se tenaient sa mère et la sœur de sa mère, Marie, femme de Cléophas, et Marie Madeleine. Jn 19, 25 : E-kichen kroaz Jezuz edo e vamm ha c’hoar e vamm, Mari, gwreg Kleopaz, ha Mari-Madalen.

Jésus, voyant sa mère, et près d’elle le disciple qu’il aimait, dit à sa mère : « Femme, voici ton fils. » Jn 19, 26 : Ha Jezuz, o welout e vamm, hag e-kichen, an diskibl a gare, a lavaras d’e vamm : « Maouez, setu aze da vab ».

Puis il dit au disciple : « Voici ta mère. » Et à partir de cette heure-là, le disciple la prit chez lui. Jn 19, 27 : Da c’houde e lavaras d’an diskibl : « Setu da vamm ». Hag adalek neuze, an diskibl he c’hemeras en e di.

Après cela, sachant que tout, désormais, était achevé pour que l’Écriture s’accomplisse jusqu’au bout, Jésus dit : « J’ai soif. » Jn 19, 28 : Goude-se, Jezuz, o c’houzout e oa peurc’hraet pep tra diwar neuze, a lavaras evit ma vije sevenet ar Skritur : « Sec’hed am eus ! »

Il y avait là un récipient plein d’une boisson vinaigrée. On fixa donc une éponge remplie de ce vinaigre à une branche d’hysope, et on l’approcha de sa bouche. Jn 19, 29 : Ur pod a oa eno, leun a winegr ; o vezañ lakaet ur spoueenn karget a winegr e penn ur gorzenn, e savjont anezhi betek e c’henou.

Quand il eut pris le vinaigre, Jésus dit : « Tout est accompli. » Puis, inclinant la tête, il remit l’esprit. Jn 19, 30 : Goude bezañ kemeret ar gwinegr, Jezuz a lavaras : « Peurechu eo ! ». Hag o vezañ soublet e benn, e rentas e spered.

Comme c’était le jour de la Préparation (c’est-à-dire le vendredi), il ne fallait pas laisser les corps en croix durant le sabbat, d’autant plus que ce sabbat était le grand jour de la Pâque. Aussi les Juifs demandèrent à Pilate qu’on enlève les corps après leur avoir brisé les jambes. Jn 19, 31 : Hogen, ar Yuzevien, o vezañ ma oa ar Ragaozadur, evit na chomfe ket ar c’horfoù ouzh ar groaz e-pad ar Sabad, (rak un devezh bras e oa eus ar Sabad-se) a c’houlennas digant Pilat ma vije torret dezho o divhar, ha ma vijent lamet kuit.

Les soldats allèrent donc briser les jambes du premier, puis de l’autre homme crucifié avec Jésus. Jn 19, 32 : Dont a reas eta ar soudarded, hag e torrjont e zivhar d’an hini kentañ, ha goude-se d’an eil a oa bet staget ouzh ar groaz gantañ.

Quand ils arrivèrent à Jésus, voyant qu’il était déjà mort, ils ne lui brisèrent pas les jambes, Jn 19, 33 : Met o tont da Jezuz, pa weljont e oa marv dija, ne dorrjont ket e zivhar dezhañ.

mais un des soldats avec sa lance lui perça le côté ; et aussitôt, il en sortit du sang et de l’eau. Jn 19, 34 : Hogen, unan eus ar soudarded, gant un taol-lañs, a zigoras e gostez, ha raktal e teuas dioutañ dour ha gwad.

Celui qui a vu rend témoignage, et son témoignage est véridique ; et celui-là sait qu’il dit vrai afin que vous aussi, vous croyiez. Jn 19, 35 : An hini en deus gwelet a ro testeni a gement-se ha gwirion eo e desteni ; hag hennezh a oar e lavar ar wirionez, evit ma kredot,c’hwi ivez.

Cela, en effet, arriva pour que s’accomplisse l’Écriture : Aucun de ses os ne sera brisé. Jn 19, 36 : Rak an traoù-se a zo c’hoarvezet evit ma vefe sevenet ar Skritur : « Ne vo ket torret un askorn dezhañ ».

Un autre passage de l’Écriture dit encore : Ils lèveront les yeux vers celui qu’ils ont transpercé. Jn 19, 37 : Ha c’hoazh en ul lec’h all, e lavar ar Skritur : « Gwelout a raint an hini o deus treuzet ».

Après cela, Joseph d’Arimathie, qui était disciple de Jésus, mais en secret par crainte des Juifs, demanda à Pilate de pouvoir enlever le corps de Jésus. Et Pilate le permit. Joseph vint donc enlever le corps de Jésus. Jn 19, 38 : Goude-se, Jozef Arimatea hag a oa diskibl da Jezuz, met e kuzh, gant aon rak ar Yuzevien, a c’houlennas digant Pilat kemerout korf Jezuz.

Nicodème – celui qui, au début, était venu trouver Jésus pendant la nuit – vint lui aussi ; il apportait un mélange de myrrhe et d’aloès pesant environ cent livres. Jn 19, 39 : Nikodem ivez a zeuas, an hini a oa deuet da gentañ da gaout Jezuz en noz ; degas a rae ur c’hemmesk a vir hag a aloez, ur c’hant lur-pouez bennak.

Ils prirent donc le corps de Jésus, qu’ils lièrent de linges, en employant les aromates selon la coutume juive d’ensevelir les morts. Jn 19, 40 : Kemer a rejont korf Jezuz hag e liammañ gant bandennoù goude skuilhañ warnañ louzoù-frond, evel m’emañ ar c’hiz sebeliañ gant ar Yuzevien.

À l’endroit où Jésus avait été crucifié, il y avait un jardin et, dans ce jardin, un tombeau neuf dans lequel on n’avait encore déposé personne. Jn 19, 41 : Hogen el lec’h ma oa bet kroazstaget e oa ul liorzh, hag el liorzh-se ur bez nevez na oa bet biskoazh lakaet unan bennak ennañ.

À cause de la Préparation de la Pâque juive, et comme ce tombeau était proche, c’est là qu’ils déposèrent Jésus. Jn 19, 42 : Eno eta, en abeg da Ragaozadur ar Yuzevien, dre ma oa tost ar bez, e lakjont Jezuz.