Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Evangile de Jésus-Christ selon saint Jean » Chapitre 1

Evangile de Jésus-Christ selon saint Jean - Chapitre 1

Levr : An Aviel hervez Sant Yann
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21

Chapitre 1



AU COMMENCEMENT était le Verbe, et le Verbe était auprès de Dieu, et le Verbe était Dieu. Jn 1, 1 : Er penn kentañ edo ar Verb, hag ar Verb a oa gant Doue hag ar Verb a oa Doue.

Il était au commencement auprès de Dieu. Jn 1, 2 : Er penn kentañ e oa gant Doue.

C’est par lui que tout est venu à l’existence, et rien de ce qui s’est fait ne s’est fait sans lui. Jn 1, 3 : Drezañ eo bet graet pep tra, hag heptañ n’eus bet graet netra.

En lui était la vie, et la vie était la lumière des hommes ; Jn 1, 4 : Ar pezh a zo bet graet ennañ a oa buhez, hag ar vuhez-se a oa sklerijenn an dud.

la lumière brille dans les ténèbres, et les ténèbres ne l’ont pas arrêtée. Jn 1, 5 : Hag ar sklerijenn a splann en deñvalijenn hag an deñvalijenn n’he deus ket he dalc’het.

Il y eut un homme envoyé par Dieu ; son nom était Jean. Jn 1, 6 : Bez’ e voe un den kaset gant Doue, Yann e anv.

Il est venu comme témoin, pour rendre témoignage à la Lumière, afin que tous croient par lui. Jn 1, 7 : Hemañ a zeuas evit un testeni, evit bezañ test d’ar sklerijenn, evit ma kredje an holl drezañ.

Cet homme n’était pas la Lumière, mais il était là pour rendre témoignage à la Lumière. Jn 1, 8 : N’eo ket eñ a oa ar sklerijenn, met dont a rae evit reiñ testeni d’ar sklerijenn.

Le Verbe était la vraie Lumière, qui éclaire tout homme en venant dans le monde. Jn 1, 9 : Ar sklerijenn, an hini wirion hag a sklaera pep den, a oa o tont er bed.

Il était dans le monde, et le monde était venu par lui à l’existence, mais le monde ne l’a pas reconnu. Jn 1, 10 : Er bed edo, ha drezañ eo bet graet ar bed, met ar bed n’en deus ket e anavezet.

Il est venu chez lui, et les siens ne l’ont pas reçu. Jn 1, 11 : Deuet eo en e dra, hag e re n’o deus ket e zegemeret.

Mais à tous ceux qui l’ont reçu, il a donné de pouvoir devenir enfants de Dieu, eux qui croient en son nom. Jn 1, 12 : Met da gement hini en deus e zegemeret, en deus roet ar galloud da vezañ bugel da Zoue, d’an neb a gred en e anv,

Ils ne sont pas nés du sang, ni d’une volonté charnelle, ni d’une volonté d’homme : ils sont nés de Dieu. Jn 1, 13 : eñ ha n’eo ket bet ganet eus ar gwad, nag eus youl ar c’horf, nag eus youl an den, met eus Doue.

Et le Verbe s’est fait chair, il a habité parmi nous, et nous avons vu sa gloire, la gloire qu’il tient de son Père comme Fils unique, plein de grâce et de vérité. Jn 1, 14 : Hag ar Verb a zo deuet da vezañ korf ha savet en deus e deltenn en hon touez, ha gwelet hon eus e c’hloar, gloar o tont dezhañ eus e Dad, evel Mab unganet, leun a c’hras hag a wirionez.

Jean le Baptiste lui rend témoignage en proclamant : « C’est de lui que j’ai dit : Celui qui vient derrière moi est passé devant moi, car avant moi il était. » Jn 1, 15 : Yann a ro testeni diwar e benn hag a youc’h en ur lavarout : « Hemañ eo an hini a lavaren dioutañ : An hini a zeu war va lerc’h a zo tremenet dirazon, dre m’edo araozon o vezañ ».

Tous nous avons eu part à sa plénitude, nous avons reçu grâce après grâce ; Jn 1, 16 : Ya, eus e leunder hon eus resevet holl, ha gras evit gras.

car la Loi fut donnée par Moïse, la grâce et la vérité sont venues par Jésus Christ. Jn 1, 17 : Rak al Lezenn a zo bet roet dre Voizez, met ar c’hras hag ar wirionez a zo deuet dre Jezuz Krist.

Dieu, personne ne l’a jamais vu ; le Fils unique, lui qui est Dieu, lui qui est dans le sein du Père, c’est lui qui l’a fait connaître. Jn 1, 18 : Doue, den ebet n’en deus e welet biskoazh ; ar Mab unganet, Doue, an hini a zo e askre an Tad, hennezh en deus e roet da anavezout.

Voici le témoignage de Jean, quand les Juifs lui envoyèrent de Jérusalem des prêtres et des lévites pour lui demander : « Qui es-tu ? » Jn 1, 19 : Hag hemañ eo testeni Yann, bet diskleriet gantañ pa gasas dezhañ ar Yuzevien beleien ha levited eus Jeruzalem d’ober outañ ar goulenn-mañ : « Piv out-te ? »

Il ne refusa pas de répondre, il déclara ouvertement : « Je ne suis pas le Christ. » Jn 1, 20 : Diskleriañ a reas ha ne nac’has ket, diskleriañ a reas : « Me n’on ket ar C’hrist ».

Ils lui demandèrent : « Alors qu’en est-il ? Es-tu le prophète Élie ? » Il répondit : « Je ne le suis pas. – Es-tu le Prophète annoncé ? » Il répondit : « Non. » Jn 1, 21 : Neuze e c’houlennjont outañ : « Petra ’ta ? Elias out-te ? » « N’on ket », emezañ. - « Ar profed out-te ? » Hag e respontas : « N’on ket ».

Alors ils lui dirent : « Qui es-tu ? Il faut que nous donnions une réponse à ceux qui nous ont envoyés. Que dis-tu sur toi-même ? » Jn 1, 22 : Neuze e lavarjont dezhañ « Piv out-te ? Evit ma c’hellimp reiñ respont d’ar re o deus hor c’haset ; petra 'lavarez diwar da benn da-unan ? »

Il répondit : « Je suis la voix de celui qui crie dans le désert : Redressez le chemin du Seigneur, comme a dit le prophète Isaïe. » Jn 1, 23 : Hag eñ da respont : « Me eo ar vouezh a gri er gouelec’h : Kompezit hent an Aotrou, evel m’en deus lavaret ar profed Izaias ».

Or, ils avaient été envoyés de la part des pharisiens. Jn 1, 24 : Ar gannaded a oa eus ar Farizianed.

Ils lui posèrent encore cette question : « Pourquoi donc baptises-tu, si tu n’es ni le Christ, ni Élie, ni le Prophète ? » Jn 1, 25 : Goulenn a rejont outañ ha lavarout dezhañ : « Perak eta e vadezez, mar n’out ket te ar C’hrist, nag Elias, nag ar profed ? »

Jean leur répondit : « Moi, je baptise dans l’eau. Mais au milieu de vous se tient celui que vous ne connaissez pas ; Jn 1, 26 : Yann a respontas dezho en ur lavarout : « Me a vadez en dour ; met en ho touez ez eus unan n’anavezit ket,

c’est lui qui vient derrière moi, et je ne suis pas digne de délier la courroie de sa sandale. » Jn 1, 27 : an hini a zle dont war va lerc’h ha n’on ket dellezek da ziskoulmañ dezhañ korreenn e sandalenn ».

Cela s’est passé à Béthanie, de l’autre côté du Jourdain, à l’endroit où Jean baptisait. Jn 1, 28 : Kement-mañ a c’hoarvezas e Betania, en tu all d’ar Jordan, e-lec’h m’edo Yann o vadeziñ.

Le lendemain, voyant Jésus venir vers lui, Jean déclara : « Voici l’Agneau de Dieu, qui enlève le péché du monde ; Jn 1, 29 : Antronoz, Yann a welas Jezuz o tont d’e gaout, hag a lavaras : « Setu Oan Doue, an hini a zilam pec’hed ar bed.

c’est de lui que j’ai dit : L’homme qui vient derrière moi est passé devant moi, car avant moi il était. Jn 1, 30 : Hemañ eo an hini e lavaren diwar e benn : war va lerc’h e teu un den hag a zo tremenet dirazon dre ma-z edo araozon o vezañ.

Et moi, je ne le connaissais pas ; mais, si je suis venu baptiser dans l’eau, c’est pour qu’il soit manifesté à Israël. » Jn 1, 31 : Ha me n’anavezen ket anezhañ, met evit ma vo diskouezet da Israel, evit se on deuet-me da vadeziñ en dour ».

Alors Jean rendit ce témoignage : « J’ai vu l’Esprit descendre du ciel comme une colombe et il demeura sur lui. Jn 1, 32 : Yann a zougas c’hoazh an testeni-mañ : « Gwelet em eus ar Spered o tiskenn eus an neñv evel ur goulm, hag o chom warnañ.

Et moi, je ne le connaissais pas, mais celui qui m’a envoyé baptiser dans l’eau m’a dit : “Celui sur qui tu verras l’Esprit descendre et demeurer, celui-là baptise dans l’Esprit Saint.” Jn 1, 33 : Ha me n’anavezen ket anezhañ, met an hini en deus va c’haset da vadeziñ en dour, hennezh en deus lavaret din : An hini a weli ar Spered o tiskenn hag o chom warnañ, hennezh eo a vadez er Spered Santel.

Moi, j’ai vu, et je rends témoignage : c’est lui le Fils de Dieu. » Jn 1, 34 : Ha gwelet em eus-me, ha testeniañ a ran eo hemañ Mab Doue ».

Le lendemain encore, Jean se trouvait là avec deux de ses disciples. Jn 1, 35 : An deiz war-lerc’h adarre edo Yann eno gant daou eus e ziskibien,

Posant son regard sur Jésus qui allait et venait, il dit : « Voici l’Agneau de Dieu. » Jn 1, 36 : hag o sellout ouzh Jezuz o tremen, e lavaras : « Setu Oan Doue ».

Les deux disciples entendirent ce qu’il disait, et ils suivirent Jésus. Jn 1, 37 : Hag an daou ziskibl o vezañ e glevet o komz evel-se, a yeas da heul Jezuz.

Se retournant, Jésus vit qu’ils le suivaient, et leur dit : « Que cherchez-vous ? » Ils lui répondirent : « Rabbi – ce qui veut dire : Maître –, où demeures-tu ? » Jn 1, 38 : Met Jezuz o treiñ war-zu enno hag ouzh o gwelout o tont war e lerc’h, a lavaras dezho : « Petra a glaskit ? » Respont a rejont dezhañ : « Rabbi (pezh a dalvez Mestr), pelec’h emaout o chom ? »

Il leur dit : « Venez, et vous verrez. » Ils allèrent donc, ils virent où il demeurait, et ils restèrent auprès de lui ce jour-là. C’était vers la dixième heure (environ quatre heures de l’après-midi). Jn 1, 39 : Lavarout a reas dezho : « Deuit ha gwelit ». Mont a rejont hag e weljont e pelec’h edo o chom, ha gantañ e chomjont an deiz-se : war-dro an dekvet eur e oa.

André, le frère de Simon-Pierre, était l’un des deux disciples qui avaient entendu la parole de Jean et qui avaient suivi Jésus. Jn 1, 40 : Hogen Andrev, breur da Simon-Pêr, a oa unan eus an daou o devoa klevet komzoù Yann hag a oa aet da heul Jezuz.

Il trouve d’abord Simon, son propre frère, et lui dit : « Nous avons trouvé le Messie » – ce qui veut dire : Christ. Jn 1, 41 : Kentañ den a gavas hemañ a voe e vreur Simon hag e lavaras dezhañ : « Kavet hon eus ar Mesiaz », ar pezh a dalvez da lavarout : Krist.

André amena son frère à Jésus. Jésus posa son regard sur lui et dit : « Tu es Simon, fils de Jean ; tu t’appelleras Kèphas » – ce qui veut dire : Pierre. Jn 1, 42 : Hag e zegas a reas da Jezuz. O vezañ sellet outañ Jezuz a lavaras : « Te eo Simon, mab Yann ; te a vo Kefa da anv », ar pezh a dalv da lavarout : Pêr (Maen).

Le lendemain, Jésus décida de partir pour la Galilée. Il trouve Philippe, et lui dit : « Suis-moi. » Jn 1, 43 : Antronoz e fellas da Jezuz mont da C’halilea, setu ma kav Filip war e hent ha ma lavar dezhañ : « Deus d’am heul ».

Philippe était de Bethsaïde, le village d’André et de Pierre. Jn 1, 44 : Hogen Filip a oa eus Betsaida, kêr Andrev ha Pêr.

Philippe trouve Nathanaël et lui dit : « Celui dont il est écrit dans la loi de Moïse et chez les Prophètes, nous l’avons trouvé : c’est Jésus fils de Joseph, de Nazareth. » Jn 1, 45 : Filip a gav Natanael hag a lavar dezhañ : « An hini a zo bet skrivet diwar e benn gant Moizez el lezenn, ha gant ar Brofeded, e gavet hon eus : Jezuz, mab Jozef, eus Nazared ».

Nathanaël répliqua : « De Nazareth peut-il sortir quelque chose de bon ? » Philippe répond : « Viens, et vois. » Jn 1, 46 : Met Natanael a lavaras dezhañ : « Eus Nazared e c’hell dont un dra vat bennak ? » - « Deus da welout », a respontas Filip.

Lorsque Jésus voit Nathanaël venir à lui, il déclare à son sujet : « Voici vraiment un Israélite : il n’y a pas de ruse en lui. » Jn 1, 47 : Jezuz, pa welas Natanael o tont d’e gaout, a lavaras diwar e benn : « Setu amañ ur gwir Israelad ha n’eus ket a dromplezon ennañ ».

Nathanaël lui demande : « D’où me connais-tu ? » Jésus lui répond : « Avant que Philippe t’appelle, quand tu étais sous le figuier, je t’ai vu. » Jn 1, 48 : Natanael a lavaras dezhañ : « A -belec’h am anavezez-te ? » Ha Jezuz da respont : « A-raok dit bezañ bet galvet gant Filip, evel ma oas dindan ar wezenn-fiez, em eus da welet ».

Nathanaël lui dit : « Rabbi, c’est toi le Fils de Dieu ! C’est toi le roi d’Israël ! » Jn 1, 49 : Ma respontas dezhañ Natanael : « Rabbi, te eo Mab Doue, te eo Roue Israel ».

Jésus reprend : « Je te dis que je t’ai vu sous le figuier, et c’est pour cela que tu crois ! Tu verras des choses plus grandes encore. » Jn 1, 50 : Met Jezuz a lavaras dezhañ : « O vezañ ma ’m eus lavaret dit : da welet em eus dindan ar wezenn-fiez, e kredez ; traoù brasoc’h eget se a weli ».

Et il ajoute : « Amen, amen, je vous le dis : vous verrez le ciel ouvert, et les anges de Dieu monter et descendre au-dessus du Fils de l’homme. » Jn 1, 51 : Hag e lavaras dezhañ : « E gwirionez, e gwirionez, me 'lavar deoc’h : gwelout a reot an Neñv digor hag Aelez Doue o sevel hag o tiskenn a-us da Vab an Den ».