Evangile de Jésus-Christ selon saint Jean - Chapitre 17
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21
Chapitre 17
Ainsi parla Jésus. Puis il leva les yeux au ciel et dit : « Père, l’heure est venue. Glorifie ton Fils afin que le Fils te glorifie. Jn 17, 1 : Evel-se e komzas Jezuz, hag o vezañ savet e zaoulagad war-zu an Neñv e lavaras : « Tad, deuet eo an eur ; ro gloar d’az Mab evit ma roio da Vab gloar dit-Te,
Ainsi, comme tu lui as donné pouvoir sur tout être de chair, il donnera la vie éternelle à tous ceux que tu lui as donnés. Jn 17, 2 : hervez ar galloud ac’h eus roet dezhañ war bep korf, ma roio ar vuhez peurbadus da holl gement ac’h eus roet dezhañ.
Or, la vie éternelle, c’est qu’ils te connaissent, toi le seul vrai Dieu, et celui que tu as envoyé, Jésus Christ. Jn 17, 3 : Hogen, homañ eo ar vuhez peurbadus m’az anavezint-Te, ar gwir Doue n’eus nemetañ, hag an hini ac’h eus kaset, Jezuz Krist.
Moi, je t’ai glorifié sur la terre en accomplissant l’œuvre que tu m’avais donnée à faire. Jn 17, 4 : Me ’m eus roet gloar dit war an douar ; peurc’hraet em eus al labour az poa roet din d’ober.
Et maintenant, glorifie-moi auprès de toi, Père, de la gloire que j’avais auprès de toi avant que le monde existe. Jn 17, 5 : Ha Te bremañ, ro gloar din, Tad, ez kichen, gant ar c’hloar-se am boa ez kichen a-raok d’ar bed dont da vezañ.
J’ai manifesté ton nom aux hommes que tu as pris dans le monde pour me les donner. Ils étaient à toi, tu me les as donnés, et ils ont gardé ta parole. Jn 17, 6 : Diskouezet em eus splann da anv d’an dud ac’h eus roet din eus a-douez ar bed ; dit e oant, ha din-me ac’h eus o roet, ha da lavar-Te o deus miret.
Maintenant, ils ont reconnu que tout ce que tu m’as donné vient de toi, Jn 17, 7 : Bremañ e ouzont e teu diganit kement ac’h eus roet din.
car je leur ai donné les paroles que tu m’avais données : ils les ont reçues, ils ont vraiment reconnu que je suis sorti de toi, et ils ont cru que tu m’as envoyé. Jn 17, 8 : Hag ar c’homzoù ac’h eus roet din, am eus roet dezho ; hag o degemeret o deus hag anavezet o deus evit gwir ez on deuet ac’hanout, ha kredet o deus ez on bet kaset ganit.
Moi, je prie pour eux ; ce n’est pas pour le monde que je prie, mais pour ceux que tu m’as donnés, car ils sont à toi. Jn 17, 9 : Pediñ a ran evito ; ne bedan ket evit ar bed, met evit ar re ac’h eus roet din, dre ma-z int dit-Te ;
Tout ce qui est à moi est à toi, et ce qui est à toi est à moi ; et je suis glorifié en eux. Jn 17, 10 : holl gement a zo din, a zo dit-Te ; ha kement a zo dit, a zo din-me hag enno e kavan gloar.
Désormais, je ne suis plus dans le monde ; eux, ils sont dans le monde, et moi, je viens vers toi. Père saint, garde-les unis dans ton nom, le nom que tu m’as donné, pour qu’ils soient un, comme nous-mêmes. Jn 17, 11 : N’emaon mui er bed, int-i avat a zo er bed e-pad ma-z an etrezek ennout. Tad santel, mir anezho ez Anv, ar re-se ac’h eus roet din, evit ma vezint unan eveldomp.
Quand j’étais avec eux, je les gardais unis dans ton nom, le nom que tu m’as donné. J’ai veillé sur eux, et aucun ne s’est perdu, sauf celui qui s’en va à sa perte de sorte que l’Écriture soit accomplie. Jn 17, 12 : P’edon ganto, e viren anezho ez anv, ar re-se ac’h eus bet roet din ; o miret am eus ha n’eus bet kollet hini ebet anezho, nemet mab ar gollidigezh, evit ma vije sevenet ar Skritur.
Et maintenant que je viens à toi, je parle ainsi, dans le monde, pour qu’ils aient en eux ma joie, et qu’ils en soient comblés. Jn 17, 13 : Ha bremañ ez an etrezek ennout, hag an traoù-se a lavaran tra m’emaon c’hoazh er bed, evit m’o devo enno va levenez-me, va levenez leun.
Moi, je leur ai donné ta parole, et le monde les a pris en haine parce qu’ils n’appartiennent pas au monde, de même que moi je n’appartiens pas au monde. Jn 17, 14 : Roet em eus dezho da gomz, hag ar bed en deus o c’hasaet, dre n’int ket eus ar bed, evel n’on ket va-unan eus ar bed.
Je ne prie pas pour que tu les retires du monde, mais pour que tu les gardes du Mauvais. Jn 17, 15 : Ne c’houlennan ket diganit o zennañ eus ar bed, met o diwall diouzh an droug.
Ils n’appartiennent pas au monde, de même que moi, je n’appartiens pas au monde. Jn 17, 16 : N’int ket eus ar bed, evel n’on ket va-unan eus ar bed.
Sanctifie-les dans la vérité : ta parole est vérité. Jn 17, 17 : Santela anezho er wirionez ; da lavar-Te eo ar wirionez.
De même que tu m’as envoyé dans le monde, moi aussi, je les ai envoyés dans le monde. Jn 17, 18 : Evel m’ec’h eus va c’haset er bed, me ivez am eus o c’haset er bed.
Et pour eux je me sanctifie moi-même, afin qu’ils soient, eux aussi, sanctifiés dans la vérité. Jn 17, 19 : Hag evito en em santelaan va-unan evit ma vezint int ivez santelaet e gwirionez.
Je ne prie pas seulement pour ceux qui sont là, mais encore pour ceux qui, grâce à leur parole, croiront en moi. Jn 17, 20 : « Hogen n’eo ket evito hepken e pedan, met ivez evit ar re a gredo ennon diwar o lavar,
Que tous soient un, comme toi, Père, tu es en moi, et moi en toi. Qu’ils soient un en nous, eux aussi, pour que le monde croie que tu m’as envoyé. Jn 17, 21 : evit ma vezint holl unan, evel m’emaout-Te, va Zad, ennon, ha me ennout ; evit ma vezint int ivez unan ennomp, ha ma kredo ar bed eo Te ac’h eus va c’haset.
Et moi, je leur ai donné la gloire que tu m’as donnée, pour qu’ils soient un comme nous sommes UN : Jn 17, 22 : Ar c’hloar ac’h eus roet din, am eus roet dezho, evit ma vezint unan evel ma-z omp-ni unan.
moi en eux, et toi en moi. Qu’ils deviennent ainsi parfaitement un, afin que le monde sache que tu m’as envoyé, et que tu les as aimés comme tu m’as aimé. Jn 17, 23 : Me enno ha Te ennon, evit ma teuint da vezañ peurunan, ha mac’h anavezo ar bed eo Te ac’h eus va c’haset, hag e karez anezho evel m’ac’h eus karet ac’hanon.
Père, ceux que tu m’as donnés, je veux que là où je suis, ils soient eux aussi avec moi, et qu’ils contemplent ma gloire, celle que tu m’as donnée parce que tu m’as aimé avant la fondation du monde. Jn 17, 24 : « Tad, ar re ac’h eus roet din, e fell din ma vezint ganin, int ivez, el lec’h ma vezin-me, evit ma welint va gloar, an hini ac’h eus roet din ; rak va c’haret ac’h eus a-ziaraok krouidigezh ar bed.
Père juste, le monde ne t’a pas connu, mais moi je t’ai connu, et ceux-ci ont reconnu que tu m’as envoyé. Jn 17, 25 : Tad reizh, ar bed n’en deus ket da anavezet ; me avat am eus da anavezet hag ar re-mañ o deus anavezet eo Te ac’h eus va c’haset.
Je leur ai fait connaître ton nom, et je le ferai connaître, pour que l’amour dont tu m’as aimé soit en eux, et que moi aussi, je sois en eux. » Jn 17, 26 : Hag o lakaet am eus da anavezout da anv hag e rin c’hoazh, ma vo enno ar garantez ac’h eus va c’haret ganti, ha ma vin-me enno ».
