Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Evangile de Jésus-Christ selon saint Jean » Chapitre 12

Evangile de Jésus-Christ selon saint Jean - Chapitre 12

Levr : An Aviel hervez Sant Yann
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21

Chapitre 12



Six jours avant la Pâque, Jésus vint à Béthanie où habitait Lazare, qu’il avait réveillé d’entre les morts. Jn 12, 1 : Hogen c’hwec’h devezh a-raok ar Pask, e teuas Jezuz da Vetania, 'lec’h m’edo Lazar, an hini en devoa Jezuz dihunet a-douez ar re varv.

On donna un repas en l’honneur de Jésus. Marthe faisait le service, Lazare était parmi les convives avec Jésus. Jn 12, 2 : Ur pred a rejont dezhañ eno ; Marta a oa o servijañ, ha Lazar unan eus ar re a oa ouzh taol gantañ.

Or, Marie avait pris une livre d’un parfum très pur et de très grande valeur ; elle versa le parfum sur les pieds de Jésus, qu’elle essuya avec ses cheveux ; la maison fut remplie de l’odeur du parfum. Jn 12, 3 : Mari avat, o vezañ kemeret ul luriad porfum a nard pur prizius-meurbet her skuilhas war dreid Jezuz hag a dorchas anezho gant he blev ; ha leuniet e voe an ti gant c’hwezh-vat ar frond.

Judas Iscariote, l’un de ses disciples, celui qui allait le livrer, dit alors : Jn 12, 4 : Hogen Judaz Iskariot, unan eus e ziskibien, an hini a yae d’e dreitouriñ, a lavaras :

« Pourquoi n’a-t-on pas vendu ce parfum pour trois cents pièces d’argent, que l’on aurait données à des pauvres ? » Jn 12, 5 : « Perak n’eo ket bet gwerzhet ar frond-se tri c’hant diner, ha roet an arc’hant-se d’ar beorien ? »

Il parla ainsi, non par souci des pauvres, mais parce que c’était un voleur : comme il tenait la bourse commune, il prenait ce que l’on y mettait. Jn 12, 6 : Ma lavare se, n’eo ket dre ma oa chalet gant ar beorien, met dre ma oa laer, hag o vezañ ma talc’he ar yalc’h, e kase gantañ ar pezh a veze lakaet e-barzh.

Jésus lui dit : « Laisse-la observer cet usage en vue du jour de mon ensevelissement ! Jn 12, 7 : Ha Jezuz da lavarout : « Lez-hi ! dezhi d’her mirout evit an deiz ma vin sebeliet.

Des pauvres, vous en aurez toujours avec vous, mais moi, vous ne m’aurez pas toujours. » Jn 12, 8 : Ar beorien ho po ganeoc’h atav ; me avat n’ho po ket ac’hanon ganeoc’h dalc’hmat ».

Or, une grande foule de Juifs apprit que Jésus était là, et ils arrivèrent, non seulement à cause de Jésus, mais aussi pour voir ce Lazare qu’il avait réveillé d’entre les morts. Jn 12, 9 : E-leizh a dud e-touez ar Yuzevien a glevas edo eno, ha dont a rejont n’eo ket evit Jezuz hepken, met ivez evit gwelout Lazar an hini en devoa dihunet a-douez ar re varv.

Les grands prêtres décidèrent alors de tuer aussi Lazare, Jn 12, 10 : Divizout a reas an Arc’hbeleien lazhañ Lazar ivez,

parce que beaucoup de Juifs, à cause de lui, s’en allaient, et croyaient en Jésus. Jn 12, 11 : rak en abeg dezhañ kalz a Yuzevien o dileze hag a grede e Jezuz.

Le lendemain, la grande foule venue pour la fête apprit que Jésus arrivait à Jérusalem. Jn 12, 12 : Antronoz, an engroez stank a dud deuet evit ar gouel, o klevout edo Jezuz o vont da Jeruzalem,

Les gens prirent des branches de palmiers et sortirent à sa rencontre. Ils criaient : « Hosanna ! Béni soit celui qui vient au nom du Seigneur ! Béni soit le roi d’Israël ! » Jn 12, 13 : a gemeras bodoù palmez hag a yeas a-benn-hent dezhañ en ur youc’hal : « Hozanna ! Benniget an Hini a zeu e anv an Aotrou, Roue Israel ! »

Jésus, trouvant un petit âne, s’assit dessus, comme il est écrit : Jn 12, 14 : Ha Jezuz, o vezañ kavet un azenig, a azezas warnañ, evel ma-z eo skrivet :

Ne crains pas, fille de Sion. Voici ton roi qui vient, assis sur le petit d’une ânesse. Jn 12, 15 : « Bez dizaon, merc’h Sion. Setu da Roue o tont azezet war hini bihan un azenez ».

Cela, ses disciples ne le comprirent pas sur le moment ; mais, quand Jésus fut glorifié, ils se rappelèrent que l’Écriture disait cela de lui : c’était bien ce qu’on lui avait fait. Jn 12, 16 : E ziskibien ne gomprenjont ket an dra-se diouzhtu ; met goude ma voe bet roet gloar da Jezuz, neuze e teuas da soñj dezho e oa bet skrivet an traoù-se diwar e benn, hag e oa bet graet evel-se dezhañ.

La foule rendait témoignage, elle qui était avec lui quand il avait appelé Lazare hors du tombeau et l’avait réveillé d’entre les morts. Jn 12, 17 : Testeni a roe dezhañ an engroez a dud a oa bet gantañ p’en devoa galvet Lazar er-maez eus e vez hag e zihunet a-douez ar re varv.

C’est pourquoi la foule vint à sa rencontre ; elle avait entendu dire qu’il avait accompli ce signe. Jn 12, 18 : Hag en abeg da se ivez e oa deuet ar bobl d’e ziambroug dre m’o devoa klevet en devoa graet ar sin-se.

Les pharisiens se dirent alors entre eux : « Vous voyez bien que vous n’arrivez à rien : voilà que tout le monde marche derrière lui ! » Jn 12, 19 : Neuze e lavaras ar Farizianed kenetrezo : « Gwelout a rit ? Ne c’hounezot netra. Setu ar bed holl o vont war e lerc’h ».

Il y avait quelques Grecs parmi ceux qui étaient montés à Jérusalem pour adorer Dieu pendant la fête de la Pâque. Jn 12, 20 : Bez’ e oa Gresianed e-touez ar re a oa pignet evit azeuliñ e-kerzh ar gouel.

Ils abordèrent Philippe, qui était de Bethsaïde en Galilée, et lui firent cette demande : « Nous voudrions voir Jésus. » Jn 12, 21 : Ar re-mañ a dostaas da gaout Filip, a oa eus Betsaida e Galilea ; hag e bediñ a rejont evel-hen : « Aotrou, gwelout Jezuz a garfemp ».

Philippe va le dire à André, et tous deux vont le dire à Jésus. Jn 12, 22 : Mont a reas Filip d’hen lavarout da Andrev ; Andrev ha Filip neuze a yeas d’hen lavarout da Jezuz.

Alors Jésus leur déclare : « L’heure est venue où le Fils de l’homme doit être glorifié. Jn 12, 23 : Ha Jezuz a respontas dezho ar c’homzoù-mañ : « Setu deuet an eur ma tle bezañ roet gloar da Vab an Den.

Amen, amen, je vous le dis : si le grain de blé tombé en terre ne meurt pas, il reste seul ; mais s’il meurt, il porte beaucoup de fruit. Jn 12, 24 : E gwirionez, e gwirionez, me a lavar deoc’h, ma ne varv ket ar c’hreunenn winizh kouezhet en douar, e chom hec’h-unan ; hogen ma varv e ro frouezh e-leizh.

Qui aime sa vie la perd ; qui s’en détache en ce monde la gardera pour la vie éternelle. Jn 12, 25 : An neb a gar e vuhez, he c’hollo ; hag an neb a gasa e vuhez er bed-mañ, he miro evit ar vuhez peurbadus.

Si quelqu’un veut me servir, qu’il me suive ; et là où moi je suis, là aussi sera mon serviteur. Si quelqu’un me sert, mon Père l’honorera. Jn 12, 26 : Ra zeuio d’am heul an neb a zo va servijer ; hag el lec’h ma-z on, eno ivez e vo va servijer. An neb am servij e roio va Zad enor dezhañ.

Maintenant mon âme est bouleversée. Que vais-je dire ? “Père, sauve-moi de cette heure” ? – Mais non ! C’est pour cela que je suis parvenu à cette heure-ci ! Jn 12, 27 : Setu bremañ va ene en trubuilh. Ha petra 'lavarin ? O Tad, va salv diouzh an eur-se. Met evit se eo ez on deuet, evit an eur-se.

Père, glorifie ton nom ! » Alors, du ciel vint une voix qui disait : « Je l’ai glorifié et je le glorifierai encore. » Jn 12, 28 : Tad, ro gloar d’az anv ». Neuze e teuas ur vouezh eus an Neñv : « Gloar am eus roet dezhañ hag a roin adarre ».

En l’entendant, la foule qui se tenait là disait que c’était un coup de tonnerre. D’autres disaient : « C’est un ange qui lui a parlé. » Jn 12, 29 : Ar bobl a dud a oa eno, hag o devoa klevet, a lavare : « Un tarzh-kurun ’zo bet ». Lod all a lavare : « Un Ael en deus komzet outañ ».

Mais Jésus leur répondit : « Ce n’est pas pour moi qu’il y a eu cette voix, mais pour vous. Jn 12, 30 : Ha Jezuz da respont : « N’eo ket evidon-me eo deuet ar vouezh-se, met evidoc’h-c’hwi.

Maintenant a lieu le jugement de ce monde ; maintenant le prince de ce monde va être jeté dehors ; Jn 12, 31 : Bremañ eo barnedigezh ar bed-mañ ; bremañ priñs ar bed-mañ a vo taolet er-maez.

et moi, quand j’aurai été élevé de terre, j’attirerai à moi tous les hommes. » Jn 12, 32 : Ha me, pa vin bet uhelsavet diouzh an douar, eo an holl dud a sachin davedon ».

Il signifiait par là de quel genre de mort il allait mourir. Jn 12, 33 : Lavarout a rae an dra-se evit merkañ dre betore marv e tlee mervel.

La foule lui répliqua : « Nous, nous avons appris dans la Loi que le Christ demeure pour toujours. Alors toi, comment peux-tu dire : “Il faut que le Fils de l’homme soit élevé” ? Qui est donc ce Fils de l’homme ? » Jn 12, 34 : Respont a reas ar bobl dezhañ : « Desket hon eus el lezenn e chom ar C’hrist da viken. Penaos eta e lavarez-te ez eo ret da Vab an Den bezañ uhelsavet ? Piv eo ar Mab-an-Den-se ? »

Jésus leur déclara : « Pour peu de temps encore, la lumière est parmi vous ; marchez, tant que vous avez la lumière, afin que les ténèbres ne vous arrêtent pas ; celui qui marche dans les ténèbres ne sait pas où il va. Jn 12, 35 : Neuze Jezuz a lavaras dezho : « Evit ur pennadig c’hoazh emañ ar sklerijenn en ho touez. Kerzhit eta e-pad m’hoc’h eus ar sklerijenn, gant aon na vezot paket gant an deñvalijenn. An neb a gerzh en deñvalijenn ne oar ket pelec’h ez a.

Pendant que vous avez la lumière, croyez en la lumière : vous serez alors des fils de lumière. » Ainsi parla Jésus. Puis il les quitta et se cacha loin d’eux. Jn 12, 36 : E-keit ha m’emañ ar sklerijenn ganeoc’h, kredit enni evit dont da vezañ bugale ar sklerijenn ». Goude bezañ lavaret an traoù-se Jezuz a yeas kuit da guzhat diouto.

Alors qu’il avait fait tant de signes devant eux, certains ne croyaient pas en lui. Jn 12, 37 : Evitañ da vezañ graet kement a sinoù dirazo, ne gredent ket ennañ,

Ainsi s’accomplissait la parole dite par le prophète Isaïe : Seigneur, qui a cru ce que nous avons entendu ? À qui la puissance du Seigneur a-t-elle été révélée ? Jn 12, 38 : evit ma teufe da wir lavar ar Profed Izaias : « Aotrou, piv en deus kredet hon lavaroù, ha galloud an Aotrou da biv eo bet diskuliet ? »

Ils ne pouvaient pas croire, puisqu’Isaïe dit encore : Jn 12, 39 : N’hellent ket krediñ dre m’en devoa Izaias lavaret c’hoazh :

Il a rendu aveugles leurs yeux, il a endurci leur cœur, de peur qu’ils ne voient de leurs yeux, qu’ils ne comprennent dans leur cœur, et qu’ils ne se convertissent, – et moi, je les guérirai. Jn 12, 40 : « Dallet en deus o daoulagad ha kaletaet o c’halonoù, evit na welint ket gant o daoulagad, na gomprenint ket gant o c’halonoù, na zistroint ket ouzhin, rak neuze em bije o fareet ».

Ces paroles, Isaïe les a prononcées parce qu’il avait vu la gloire de Jésus, et c’est de lui qu’il a parlé. Jn 12, 41 : Izaias en deus lavaret an traoù-se dre m’en deus gwelet e c’hloar ha komzet diwar e benn.

Cependant, même parmi les chefs du peuple, beaucoup crurent en lui ; mais, à cause des pharisiens, ils ne le déclaraient pas publiquement, de peur d’être exclus des assemblées. Jn 12, 42 : Koulskoude, zoken e-touez ar pennoù bras, kalz a gredas ennañ ; met en abeg d’ar Farizianed, n’anzavent ket kement-se gant aon da vezañ taolet er-maez eus ar sinagogenn,

En effet, ils aimaient la gloire qui vient des hommes plus que la gloire qui vient de Dieu. Jn 12, 43 : rak gwelloc’h e karent ar c’hloar eus an dud eget ar c’hloar eus Doue.

Alors, Jésus s’écria : « Celui qui croit en moi, ce n’est pas en moi qu’il croit, mais en Celui qui m’a envoyé ; Jn 12, 44 : Neuze Jezuz a youc’has en ur lavarout : « An hini a gred ennon, n’eo ket ennon e kred, met en Hini en deus va c’haset,

et celui qui me voit voit Celui qui m’a envoyé. Jn 12, 45 : hag an hini am gwel, a wel an Hini en deus va c’haset.

Moi qui suis la lumière, je suis venu dans le monde pour que celui qui croit en moi ne demeure pas dans les ténèbres. Jn 12, 46 : Evel sklerijenn on deuet er bed-mañ, evit na chomo ket en deñvalijenn kement hini a gred ennon.

Si quelqu’un entend mes paroles et n’y reste pas fidèle, moi, je ne le juge pas, car je ne suis pas venu juger le monde, mais le sauver. Jn 12, 47 : Ha ma-z eus unan bennak a glev va c’homzoù ha n’o mir ket, n’eo ket me her barn, rak n’on ket deuet evit barn ar bed, met evit salviñ ar bed.

Celui qui me rejette et n’accueille pas mes paroles aura, pour le juger, la parole que j’ai prononcée : c’est elle qui le jugera au dernier jour. Jn 12, 48 : An hini am distaol ha na zegemer ket va c’homzoù, a gavo unan d’e varn ; ar gomz am eus bet lavaret, honnezh eo a varno anezhañ d’an deiz diwezhañ.

Car ce n’est pas de ma propre initiative que j’ai parlé : le Père lui-même, qui m’a envoyé, m’a donné son commandement sur ce que je dois dire et déclarer ; Jn 12, 49 : Rak n’eo ket drezon va-unan em eus komzet, met an Tad hag en deus va c’haset en deus e-unan gourc’hemennet din petra am boa da lavarout ha da gemenn.

et je sais que son commandement est vie éternelle. Donc, ce que je déclare, je le déclare comme le Père me l’a dit. » Jn 12, 50 : Ha gouzout a ran ez eo e c’hourc’hemenn buhez peurbadus. An traoù a lavaran eta, a lavaran evel m’en deus an Tad o lavaret din ».