Diougan Jonas - Pennad 1
Pennad 1
LA PAROLE DU SEIGNEUR fut adressée à Jonas, fils d’Amittaï : Jon 1, 1 : Hag e teuas mouezh an Aotrou da Jonas, mab Amitai, o lavarout dezhañ :
« Lève-toi, va à Ninive, la grande ville païenne, et proclame que sa méchanceté est montée jusqu’à moi. » Jon 1, 2 : Sav, kae da Ninive, ar Gêr vras, ha prezeg enep dezhi, rak savet eo he drougiezh betek ennon.
Jonas se leva, mais pour s’enfuir à Tarsis, loin de la face du Seigneur. Descendu à Jaffa, il trouva un navire en partance pour Tarsis. Il paya son passage et s’embarqua pour s’y rendre, loin de la face du Seigneur. Jon 1, 3 : Met Jonas a savas evit tec’hel da Darsis, pell diouzh dremm an Aotrou. Diskenn a reas da Yoppen, ma kavas al lestr da vont da Darsis ; paeañ a reas priz e dreizhadenn, hag eñ ha diskenn el lestr evit mont ganto da Darsis pell diouzh dremm an Aotrou.
Mais le Seigneur lança sur la mer un vent violent, et il s’éleva une grande tempête, au point que le navire menaçait de se briser. Jon 1, 4 : Hogen an Aotrou a lakaas un avel vras da sevel war ar mor hag e teuas ur gorventenn vras war ar mor, hag al lestr a ginnige terriñ.
Les matelots prirent peur ; ils crièrent chacun vers son dieu et, pour s’alléger, lancèrent la cargaison à la mer. Or, Jonas était descendu dans la cale du navire, il s’était couché et dormait d’un sommeil mystérieux. Jon 1, 5 : Ar verdeidi a gemeras aon, ha pep hini anezho a rae pedennoù d’e Zoue. Ha teurel a rejont er mor ar marc’hadourezhioù a oa er vatimant evit he skañvaat diouto. Met Jonas oa diskennet da strad al lestr, hag aet en e c’hourvez e kouske kalet.
Le capitaine alla le trouver et lui dit : « Qu’est-ce que tu fais ? Tu dors ? Lève-toi ! Invoque ton dieu. Peut-être que ce dieu s’occupera de nous pour nous empêcher de périr. » Jon 1, 6 : Neuze mestr al lestr da dostaat outañ ha da lavarout dezhañ : "Petra ’zo ganit pa gouskez evel-se ? Sav, ped da Zoue ! Marteze en devezo Doue soñj diouzhomp ha ned aimp ket da goll !"
Et les matelots se disaient entre eux : « Tirons au sort pour savoir à qui nous devons ce malheur. » Ils tirèrent au sort, et le sort tomba sur Jonas. Jon 1, 7 : Neuze e lavarjont an eil d’egile : "Deomp ’ta, tennomp ar sordoù evit gouzout perak emañ an droug-se warnomp". Teurel a rejont ar sordoù ha war Jonas e kouezhas ar sordoù.
Ils lui demandèrent : « Dis-nous donc d’où nous vient ce malheur. Quel est ton métier ? D’où viens-tu ? Quel est ton pays ? De quel peuple es-tu ? » Jon 1, 8 : Neuze e lavarjont dezhañ : "Ro deomp da anaout peseurt micher ac’h eus, eus a belec’h e teuez, pehini da vro, eus petore pobl ez out ?"
Jonas leur répondit : « Je suis Hébreu, moi ; je crains le Seigneur, le Dieu du ciel, qui a fait la mer et la terre ferme. » Jon 1, 9 : Hag eñ da respont dezho : "Un Hebread on-me. An Aotrou, Doue an Neñvoù eo an hini a zoujan, oberour ar mor hag an douar".
Les matelots furent saisis d’une grande peur et lui dirent : « Qu’est-ce que tu as fait là ? » Car ces hommes savaient, d’après ce qu’il leur avait dit, qu’il fuyait la face du Seigneur. Jon 1, 10 : Aon bras a grogas er wazed hag e lavarjont dezhañ : "Perak ac’h eus graet se ?" Rak gouzout a rae ar wazed e tec’he a-zirak dremm an Aotrou : hen diskleriet en devoa dezho.
Ils lui demandèrent : « Qu’est-ce que nous devons faire de toi, pour que la mer se calme autour de nous ? » Car la mer était de plus en plus furieuse. Jon 1, 11 : Lavarout a rejont eta dezhañ : "Petra a raimp dit evit ma sioulaio ar mor evidomp ?" Rak ar mor a save dirolletoc’h-dirolletañ.
Il leur répondit : « Prenez-moi, jetez-moi à la mer, pour que la mer se calme autour de vous. Car, je le reconnais, c’est à cause de moi que cette grande tempête vous assaille. » Jon 1, 12 : Hag eñ da respont dezho : "Krogit ennon, ha va zaolit er mor, hag ar mor a sioulaio en ho keñver, rak gouzout a ran eo abalamour din-me eo deuet ar gwall gorventenn-se warnoc’h".
Les matelots ramèrent pour regagner la terre, mais sans y parvenir, car la mer était de plus en plus furieuse autour d’eux. Jon 1, 13 : Ar wazed koulskoude a roeñve evit distreiñ d’an douar ; met ne oant ket evit dont a-benn dre ma teue ar mor da vezañ muioc’h-mui dirollet outo.
Ils invoquèrent alors le Seigneur : « Ah ! Seigneur, ne nous fais pas mourir à cause de cet homme, et ne nous rends pas responsables de la mort d’un innocent, car toi, tu es le Seigneur : ce que tu as voulu, tu l’as fait. » Jon 1, 14 : Neuze e youc’hjent war-zu an Aotrou hag e lavarjont : "Aotrou ! Arabat e vefemp kollet en abeg d’an den-mañ. Na damall ket deomp ar gwad dibec’hed ; rak te o Aotrou, ac’h eus graet evel m’eo bet plijet dit".
Puis ils prirent Jonas et le jetèrent à la mer. Alors la fureur de la mer tomba. Jon 1, 15 : Hag int war-se da gregiñ e Jonas ha d’e deurel er mor : hag ar mor a sioulaas e gonnar.
Les hommes furent saisis par la crainte du Seigneur ; ils lui offrirent un sacrifice accompagné de vœux. Jon 1, 16 : Hag aon bras a savas d’ar wazed e-keñver an Aotrou, ha kinnig a rejont un aberzh d’an Aotrou, ha gouestloù a rejont dezhañ.
