Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Deuxième livre des Rois » Chapitre 5

Deuxième livre des Rois - Chapitre 5

Levr : Eil levr ar Rouaned
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25

Chapitre 5



Naaman, général de l’armée du roi d’Aram, était un homme de grande valeur et hautement estimé par son maître, car c’est par lui que le Seigneur avait donné la victoire au royaume d’Aram. Or, ce vaillant guerrier était lépreux. 2R 5, 1 : Naaman, penngadour armead Roue Siria, a oa un den a bouez-bras hag istimet-kaer gant e vestr, rak drezañ en devoa an Aotrou Doue salvet Siria.

Des Araméens, au cours d’une expédition en terre d’Israël, avaient fait prisonnière une fillette qui fut mise au service de la femme de Naaman. 2R 5, 2 : Hogen ar Siriiz aet d’ober taolioù-skraperezh, o devoa degaset ganto, evel prizoniadez ur plac’hig vihan eus bro Israel, hag a zeuas da vezañ matezh e servij gwreg Naaman.

Elle dit à sa maîtresse : « Ah ! si mon maître s’adressait au prophète qui est à Samarie, celui-ci le délivrerait de sa lèpre. » 2R 5, 3 : Hag e lavaras-hi d’he mestrez : "A ! Ma vije va Vestr hag a yaje da gaout ar profed a zo e Samaria, hep mar ebet e tisammje anezhañ eus e lorgnez."

Naaman alla auprès du roi et lui dit : « Voilà ce que la jeune fille d’Israël a déclaré. » 2R 5, 4 : Mont a reas Naaman da gaout e vestr da gontañ an doare dezhañ : "Er stumm-mañ-stumm, emezañ, he deus komzet ar plac’h yaouank eus a Vro-Israel."

Le roi d’Aram lui répondit : « Va, mets-toi en route. J’envoie une lettre au roi d’Israël. » Naaman partit donc ; il emportait dix lingots d’argent, six mille pièces d’or et dix vêtements de fête. 2R 5, 5 : Kae ’ta, a lavaras roue Siria dezhañ, ha me a ya da gas ul lizher da roue Israel. Mont a reas Naaman en hent en ur gas gantañ dek talant-arc’hant, c’hwec’h mil sikl aour ha dek gwiskamant-gouel.

Il remit la lettre au roi d’Israël. Celle-ci portait : « En même temps que te parvient cette lettre, je t’envoie Naaman mon serviteur, pour que tu le délivres de sa lèpre. » 2R 5, 6 : Reiñ a reas da roue Israel al lizher hag a oa ennañ ar c’homzoù-mañ : "P’en em gavo al lizher-mañ ganit, e ouezi em eus kaset dit va servijer Naaman evit e zisammañ eus e lorgnez."

Quand le roi d’Israël lut ce message, il déchira ses vêtements et s’écria : « Est-ce que je suis Dieu, maître de la vie et de la mort ? Ce roi m’envoie un homme pour que je le délivre de sa lèpre ! Vous le voyez bien : c’est une provocation ! » 2R 5, 7 : P’en devoa roue Israel lennet al lizher, e rogas e zilhad hag e lavaras : "Daoust hag un doue on-me, evit ma c’hellfen lemel ha reiñ ar vuhez, pa zegas hennezh din-me un den d’e zisammañ eus e lorgnez ? A dra-sur, evel ma welit, emañ o klask un digarez a drouz a-enep din."

Quand Élisée, l’homme de Dieu, apprit que le roi d’Israël avait déchiré ses vêtements, il lui fit dire : « Pourquoi as-tu déchiré tes vêtements ? Que cet homme vienne à moi, et il saura qu’il y a un prophète en Israël. » 2R 5, 8 : Met Elizea, pa glevas en devoa roget ar roue o zilhad, a reas kas kelou dezhañ : "Perak ac’h eus roget da zilhad ? Ra zeuio eta d’am c’haout hag e ouezo ez eus ur profed en Israel."

Naaman arriva avec ses chevaux et son char, et s’arrêta à la porte de la maison d’Élisée. 2R 5, 9 : Naaman a zeuas eta gant kant a gezeg hag e garr hag e chomas a-sav e-tal dor Elizea.

Élisée envoya un messager lui dire : « Va te baigner sept fois dans le Jourdain, et ta chair redeviendra nette, tu seras purifié. » 2R 5, 10 : Hag Elizea a gasas ur c’hannad da lavarout dezhañ : "Kae d’en em walc’hiñ seizh gwech er Jordan hag e teuio da gig da vezañ yac’h hag e vi glan."

Naaman se mit en colère et s’éloigna en disant : « Je m’étais dit : Sûrement il va sortir, et se tenir debout pour invoquer le nom du Seigneur son Dieu ; puis il agitera sa main au-dessus de l’endroit malade et guérira ma lèpre. 2R 5, 11 : Naaman, droug ennañ, a yeas kuit en ur lavarout : "Me 'm boa soñjet ouzhin va-unan : Sur-mat e teuio ar profed er-maez d’am c’haout hag en em zalc’ho en e sav dirazon pediñ a raio anv an Aotrou, e Zoue, hejañ a raio e zorn war an tachad klañv ha va fareañ a raio eus al lorgnez.

Est-ce que les fleuves de Damas, l’Abana et le Parpar, ne valent pas mieux que toutes les eaux d’Israël ? Si je m’y baignais, est-ce que je ne serais pas purifié ? » Il tourna bride et partit en colère. 2R 5, 12 : Daoust ha n’eo ket gwelloc’h stêrioù Damask, an Abana hag ar Parpar eget holl zoureier Israel ? Daoust ha n’hellfen ket en em walc’hiñ enno da vezañ glanaet ? Troet en devoa e gein hag edo o vont kuit, droug bras ennañ.

Mais ses serviteurs s’approchèrent pour lui dire : « Père ! Si le prophète t’avait ordonné quelque chose de difficile, tu l’aurais fait, n’est-ce pas ? Combien plus, lorsqu’il te dit : “Baigne-toi, et tu seras purifié.” » 2R 5, 13 : Hag e tostaas e servijerien dezhañ, hag int da lavarout dezhañ : "Va Zad ! M’en dije ar profed gourc’hemennet dit un dra diaes, daoust ha n’az pije ket ranket hen ober ? Seul vui ma lavar dit en em walc’hiñ, hag e vi glanaet."

Il descendit jusqu’au Jourdain et s’y plongea sept fois, pour obéir à la parole de l’homme de Dieu ; alors sa chair redevint semblable à celle d’un petit enfant : il était purifié ! 2R 5, 14 : Hag e tiskennas hag en em soubas seizh gwech e stêr ar Jordan ; e gig a zeuas da vezañ yac’h evel kig ur bugelig.

Il retourna chez l’homme de Dieu avec toute son escorte ; il entra, se présenta devant lui et déclara : « Désormais, je le sais : il n’y a pas d’autre Dieu, sur toute la terre, que celui d’Israël ! Je t’en prie, accepte un présent de ton serviteur. » 2R 5, 15 : Distreiñ a reas davet an den-Doue gant e holl gompagnunezh ; antren a reas hag en em zalc’has dirazañ : "Ya, emezañ, gouzout a ran bremañ, n’eus Doue all ebet war an douar nemet e bro Israel ! Ha bremañ degemer ur prof a-berzh da servijer !"

Mais Élisée répondit : « Par la vie du Seigneur que je sers, je n’accepterai rien. » Naaman le pressa d’accepter, mais il refusa. 2R 5, 16 : Met Elizea a respontas : "Ken gwir ha ma-z eo bev an Doue a servijan, ne gemerin netra." Naaman a zalc’h warnañ evit ma kemerje un dra bennak, met ar profed ne fellas ket dezhañ.

Naaman dit alors : « Puisque c’est ainsi, permets que ton serviteur emporte de la terre de ce pays autant que deux mulets peuvent en transporter, car je ne veux plus offrir ni holocauste ni sacrifice à d’autres dieux qu’au Seigneur Dieu d’Israël. 2R 5, 17 : Neuze e lavaras Naaman : "Peogwir ne fell ket dit, ro aotre da reiñ d’az servijer douar eus ar vro-mañ, kement ha ma c’hell dougen daou vul, rak da servijer ne ginnigo mui holokostoù na sakrifis da zoue all ebet, nemet d’an Aotrou Doue."

Mais que le Seigneur pardonne à ton serviteur le geste que voici : lorsque mon maître entre dans le temple de Rimmone pour s’y prosterner, et qu’il s’appuie sur ma main, je me prosterne aussi dans le temple de Rimmone. Daigne le Seigneur pardonner ce geste à ton serviteur. » 2R 5, 18 : Met an dra-mañ a bardono an Aotrou d’az servijer : pa-z a va aotrou da di Remon, da azeuliñ ennañ, e vez harpet war va dorn, hag e stouan e ti Remon : pa stouin e ti Remon, ra bardono an Aotrou d’az servijer an dra-se !"

Élisée lui dit : « Va en paix. » Et Naaman s’éloigna. Il était à une certaine distance 2R 5, 19 : Hag e lavaras dezhañ : "Kae e peoc’h !" Aet e oa a-zigantañ ur pennad hent,

quand Guéhazi, serviteur d’Élisée, l’homme de Dieu, se dit : « Voici que mon maître a ménagé Naaman, cet Araméen, en n’acceptant pas de sa main ce qu’il avait apporté. Par le Seigneur qui est vivant, je vais courir derrière lui, et j’obtiendrai de lui quelque chose. » 2R 5, 20 : hag e lavaras Giezi, servijer Elizea, den-Doue : "Nac’het en deus va aotrou ouzh Naaman, an Aramiad, degemer eus e zorn ar pezh en devoa degaset. Bevet an Aotrou ! Ez an da redek war e lerc’h, hag em bo un dra bennak digantañ !"

Guéhazi s’élança derrière Naaman. Celui-ci le vit courir derrière lui et descendit de son char pour aller à sa rencontre. Il lui dit : « Tout va bien ? » 2R 5, 21 : Hag e redas Giezi war-lerc’h Naaman. Pa welas Naaman anezhañ o redek war e lerc’h, e teuas traoñ diwar e garr d’e gavout hag e lavaras : "Peoc’h a zo ?"

L’autre répondit : « Tout va bien ! Mon maître m’a envoyé te dire ceci : “À l’instant, voici qu’arrivent auprès de moi deux jeunes gens venant de la montagne d’Éphraïm, de chez les frères-prophètes. Donne pour eux, je te prie, un lingot d’argent et deux vêtements de fête.” » 2R 5, 22 : Hag e lavaras : "Peoc’h ! Met va aotrou am c’has da lavarout : Bremañ ez eo deuet davedon daou baotr eus menez Efraim, mibien brofeded ; ro, mar plij, evito un talant arc’hant ha daou eil-zilhad".

Naaman répondit : « Accepte de prendre deux lingots. » Et il insista auprès de lui. Naaman prit deux lingots d’argent qu’il enferma avec deux habits dans deux sacoches. Il les remit à deux de ses serviteurs qui les portèrent en précédant Guéhazi. 2R 5, 23 : Hag e lavaras Naaman : "Asant degemer daou dalant". Hag e pouezas warnañ, hag e serras daou dalant arc’hant e daou sac’h, gant daou eil-zilhad, a roas da zaou floc’h dezhañ, d’o dougen en e raok.

Arrivé à l’Ophel de Samarie, celui-ci prit le tout de leurs mains et le déposa chez lui ; il renvoya les hommes, qui s’en allèrent. 2R 5, 24 : Erruet en Ofel, e kemeras an traoù eus o dorn, a lakaas en ti ; hag e kimiadas diouzh ar baotred hag e yeas kuit.

Puis il vint se présenter devant son maître. Élisée lui demanda : « D’où viens-tu, Guéhazi ? » Il répondit : « Ton serviteur n’est allé nulle part. » 2R 5, 25 : Hag ez eas d’en em zerc’hel dirak e aotrou ; hag e lavaras Elizea dezhañ : "A-belec’h, Giezi ?" Hag e lavaras : "N’eo aet da servijer nag amañ nag aze".

Élisée lui dit : « Mon cœur n’était-il pas avec toi, lorsqu’un homme s’est précipité de son char pour aller à ta rencontre ? Est-ce le moment de prendre de l’argent, de prendre des vêtements, des oliviers et des vignes, du petit et du gros bétail, des serviteurs et des servantes, 2R 5, 26 : Hag e lavaras dezhañ : "Na va c’halon ne oa ket a-du ganit ivez pa droas un den diwar e garr evit da gavout : hag-eñ e oa ar c’houlz da zegemer arc’hant evit kaout dilhad, olivez, gwini, deñved, saout, servijerien ha mitizhien ?

alors que la lèpre de Naaman va s’attacher à toi et à ta descendance pour toujours ? » Et Guéhazi se retira, lépreux, couleur de neige. 2R 5, 27 : Lorgnez Naaman a stago ouzhit hag ouzh da ouenn da viken !" Hag ez eas a-zirazañ, lovrek, evel erc’h.