Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Deuxième livre des Rois » Chapitre 6

Deuxième livre des Rois - Chapitre 6

Levr : Eil levr ar Rouaned
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25

Chapitre 6



Les frères-prophètes dirent à Élisée : « Vois, le lieu où nous nous tenons assis devant toi est trop étroit pour nous ! 2R 6, 1 : Hag e lavaras mibien ar brofeded da Elizea : "Al lec’h emaomp o chom ennañ du-se a zo re enk evidomp.

Allons donc jusqu’au Jourdain : chacun de nous y prendra une poutre et faisons-nous là-bas un lieu pour nous y tenir assis. » Il répondit : « Allez ! » 2R 6, 2 : Deomp, mar plij, betek ar Jordan da gerc’hat alese pep hini e dreust, ha greomp evidomp du-hont ur chomlec’h". Hag e lavaras : "Kit !"

L’un d’eux ajouta : « Accepte, je te prie, de venir avec tes serviteurs. » Il répondit : « Je viens ! » 2R 6, 3 : Hag e lavaras unan : "Asant, mar plij, dont gant da servijerien ! Hag e lavaras : "Mont a ran !"

Puis il partit avec eux. Arrivés au Jourdain, ils coupèrent des arbres. 2R 6, 4 : Hag ez eas ganto. Hag ez ejont d’ar Jordan da droc’hañ koad.

Comme l’un d’eux abattait une poutre, le fer de l’outil tomba dans l’eau. Il s’écria : « Ah ! mon seigneur, on me l’avait prêté ! » 2R 6, 5 : Hag e oa unan o troc’hañ un treust, hag an houarn a gouezhas en dour ; hag e krias en ur lavarout : "Allas ! va aotrou ! hemañ a oa amprestet".

L’homme de Dieu dit : « Où est-il tombé ? » L’autre lui montra l’endroit. Élisée cassa un morceau de bois, l’y jeta, et le fer surnagea. 2R 6, 6 : Hag e lavaras an den-Doue : "Pelec’h eo kouezhet ?" Hag e tiskouezas dezhañ pelec’h. Hag e troc’has Elizea un tamm koad a daolas eno, hag e teuas an houarn war neuñv.

Il dit : « Retire-le ! » L’homme étendit la main et le prit. 2R 6, 7 : Hag e lavaras dezhañ : "Sach-eñ ganit !" Hag e kasas e zorn d’e zegemer.

Le roi d’Aram était en guerre avec Israël. Il tint conseil avec ses serviteurs et dit : « À tel endroit sera mon campement ! » 2R 6, 8 : Ha roue Aram, o vrezeliñ a-enep Israel, en em guzulias gant e servijerien, hag e lavaras : "El lec’h-mañ-lec’h e kampin".

L’homme de Dieu envoya dire au roi d’Israël : « Garde-toi de passer par cet endroit-là, car les Araméens y descendent ! » 2R 6, 9 : Hag e kasas an den-Doue davet roue Israel, da lavarout : "Diwall da dremen dre al lec’h-se, Aramiz a zo diskennet eno".

Le roi d’Israël envoya des gens à l’endroit dont l’homme de Dieu lui avait parlé. Ainsi averti, il se tint sur ses gardes, et cela, plutôt deux fois qu’une ! 2R 6, 10 : Hag e kasas roue Israel tud d’al lec’h m’en devoa lavaret dezhañ an den-Doue ha kemennet dezhañ en em ziwall dioutañ, ouzhpenn ur wech ha div.

Le cœur du roi d’Aram fut troublé par cette affaire. Il appela ses serviteurs et leur dit : « Ne pouvez-vous pas me faire savoir qui d’entre nous est pour le roi d’Israël ? » 2R 6, 11 : Bez’ e voe trubuilhet kalon roue Aram gant an dra-se. Gervel a reas e servijerien, hag e lavaras dezho : "Ne zisklêriot ket din piv ac’hanomp a zo evit roue Israel ?"

Un des serviteurs lui répondit : « Personne, mon seigneur le roi, mais c’est Élisée, le prophète en Israël, qui fait savoir au roi d’Israël toutes les paroles que tu dis dans ta chambre à coucher. » 2R 6, 12 : Hag e lavaras unan eus e servijerien : "Hini ebet, aotrou roue ! met Elizea, ar profed a zo en Israel, eo a ziskleir da roue Israel ar c’homzoù a lavarez ez kambr-gousket".

Le roi répondit : « Allez voir où il se trouve, et j’enverrai le prendre. » On lui fit savoir : « Le voici à Dotane ! » 2R 6, 13 : Hag e lavaras : "Kit ! Gwelit pelec’h emañ, hag e kasin d’e gerc’hat". Hag e voe roet keloù dezhañ, o lavarout : "Emañ e Dotain".

Le roi envoya là-bas des chevaux, des chars et une troupe importante. Ils arrivèrent de nuit et encerclèrent la ville. 2R 6, 14 : Hag e kasas di kezeg ha kirri gant un armead a bouez, a zeuas d’an noz da gelc’hiañ kêr.

Le serviteur de l’homme de Dieu se leva de bon matin et sortit. Et voici qu’une troupe nombreuse entourait la ville, avec des chevaux et des chars. Le serviteur dit à Élisée : « Ah ! Mon seigneur, comment allons-nous faire ? » 2R 6, 15 : Antronoz, servijer an den-Doue a savas hag ez eas er-maez ; ha setu ma oa un armead en-dro d’ar gêr gant mirc’hi ha kirri. Hag e lavaras e servijer dezhañ : "Siwazh ! Va aotrou, penaos e raimp ?"

Élisée répondit : « N’aie pas peur ! Car ceux qui sont avec nous sont plus nombreux que ceux qui sont avec eux ! » 2R 6, 16 : Hag eñ da lavarout : "Bez dizaon ; muioc’h a zo ganeomp eget ganto".

Et il pria en disant : « Seigneur, daigne lui ouvrir les yeux, et qu’il voie ! » Le Seigneur ouvrit les yeux du serviteur, et celui-ci vit la montagne couverte de chevaux et de chars de feu tout autour d’Élisée. 2R 6, 17 : Hag e pedas Elizea, o lavarout : "Aotrou ! Digor eta e zaoulagad, ma welo !" Hag e tigoras an Aotrou daoulagad ar servijer, ha setu ma welas ar menez leun a gezeg hag a girri-tan, en-dro da Elizea !

Comme les Araméens descendaient vers lui, Élisée pria le Seigneur en ces termes : « Daigne frapper d’aveuglement cette nation ! » Et le Seigneur les frappa d’aveuglement, selon la parole d’Élisée. 2R 6, 18 : Hag e tiskenne an Aramiz davetañ. Hag e pedas Elizea an Aotrou, o lavarout : "Sko, mar plij, an dud-se a zallentez". Hag e voent skoet a zallentez, hervez lavar Elizea.

Puis Élisée leur dit : « Ce n’est pas le chemin, et ce n’est pas la ville. Suivez-moi, je vous conduirai vers l’homme que vous cherchez. » Mais c’est à Samarie qu’il les conduisit. 2R 6, 19 : Hag e lavaras dezho Elizea : "N’eo ket hemañ an hent, n’eo ket hounnezh ar gêr ! Deuit war va lerc’h, hag ho kasin betek an den a glaskit !" Hag o c’has a reas da Samaria.

Comme ils entraient à Samarie, Élisée dit : « Seigneur, ouvre les yeux de ces gens, et qu’ils voient ! » Le Seigneur leur ouvrit les yeux, et ils virent : voici qu’ils étaient au milieu de Samarie ! 2R 6, 20 : Pa voent erruet e Samaria, e lavaras Elizea : "Aotrou ! Digor daoulagad an dud-mañ, ma welint !" Hag e tigoras an Aotrou o daoulagad, hag e weljont e oant e-kreiz Samaria !

Lorsqu’il les vit, le roi d’Israël dit à Élisée : « Mon père, alors, faut-il les tuer ? » 2R 6, 21 : Hag e lavaras roue Israel da Elizea pa welas anezho : "Skeiñ a rin ? Skeiñ a rin, va zad ?"

Il répondit : « Tu ne les tueras pas. As-tu coutume de tuer ceux que tu as faits prisonniers par ton épée et par ton arc ? Fais-leur servir du pain et de l’eau. Qu’ils mangent, qu’ils boivent, et qu’ils s’en aillent chez leur maître ! » 2R 6, 22 : Hag e lavaras : "Ne skoi ket ! Pa rez prizonidi gant da gleze ha gant da wareg, ha skeiñ a rez ganto ? Laka bara ha dour dirazo, ma tebrint ha ma-z evint, hag ez aint da gavout o aotrou".

Le roi leur fit servir un grand repas : ils mangèrent et ils burent. Puis il les renvoya, et ils s’en allèrent chez leur maître. Et les bandes araméennes ne revinrent plus sur la terre d’Israël. 2R 6, 23 : Hag e servijas dezho ur pred bras ; hag e tebrjont hag ec’h evjont, hag o c’hasas kuit, hag ez ejont da gavout o aotrou, ha n’adkrogas ken strolladoù an Aramiz da zont e bro Israel.

À quelque temps de là, Ben-Hadad, roi d’Aram, rassembla toute son armée et monta assiéger Samarie. 2R 6, 24 : Goude-se e vodas Benadad, roue Aram, e holl gampoù ; hag e pignas d’ober seziz war Samaria.

Il y eut à Samarie une grande famine : le siège fut si rude qu’une tête d’âne coûtait quatre-vingts pièces d’argent, et un quart de mesure de fiente de pigeon, cinq pièces d’argent. 2R 6, 25 : Bez’ e voe un naonegezh vras e Samaria, e-keit ha ma raent seziz warni, ken e oa gwerzh ur penn azen pevar-ugent shekel arc’hant, hag ur c’hard 'kav' kaoc’h-koulm pemp shekel arc’hant.

Or, comme le roi d’Israël passait sur le rempart, une femme lui cria : « Au secours, mon seigneur le roi ! » 2R 6, 26 : Hag e oa roue Israel o tremen war ar ramparzh, hag ur vaouez da huchal warnañ en ur lavarout : "Skoazell, aotrou roue".

Il dit : « Non ! Que le Seigneur te secoure ! Avec quoi pourrais-je, moi, te secourir ? Avec les produits de l’aire à grain ou du pressoir ? » 2R 6, 27 : Hag e lavaras : "Mar n’az sikour ket an Aotrou, a belec’h da skoazellañ ? Na diouzh al leur, na diouzh ar waskell ?"

Le roi lui dit encore : « Que veux-tu ? » Elle répondit : « Cette femme-là m’a dit : “Donne ton fils, pour que nous le mangions aujourd’hui, et demain c’est le mien que nous mangerons.” 2R 6, 28 : Hag e lavaras dezhi ar roue : "Petra ac’h eus ?" Hag hi da lavarout : "Ar vaouez he devoa lavaret din : Ro da vab hag a zebrimp hiziv, ha va mab a zebrimp arc’hoazh !

Alors nous avons fait cuire mon fils et nous l’avons mangé. Je lui ai dit le jour suivant : “Donne ton fils, que nous le mangions.” Mais elle l’avait caché ! » 2R 6, 29 : Hag hon eus poazhet va mab hag e zebret. Hag em eus lavaret dezhi an deiz war-lerc’h : Ro da vab hag e tebrimp, hag he deus kuzhet he mab !"

Quand le roi entendit les paroles de cette femme, il déchira ses vêtements, et comme il passait sur le rempart, le peuple vit qu’il portait en dessous, à même la peau, une toile à sac. 2R 6, 30 : Pa glevas ar roue komzoù ar vaouez-mañ, e fregas e zilhad. Ha pa dremenas war ar ramparzh, e welas an dud en devoa ur sac’h war e gorf, a-zindan.

Le roi dit : « Que Dieu amène le malheur sur moi, et pire encore, si la tête d’Élisée, fils de Shafath, reste aujourd’hui sur ses épaules ! » 2R 6, 31 : Hag e lavaras : "Evel-hen da raio din Doue hag evel-hont ouzhpenn, mar chom penn Elizea, mab Safat, warnañ hiziv !"

Élisée était assis dans sa maison, et les anciens étaient assis avec lui. Le roi envoya un de ses hommes, mais, avant que le messager n’arrive jusqu’à lui, Élisée dit aux anciens : « Vous l’avez vu ? Ce fils d’assassin a envoyé quelqu’un pour me couper la tête ! Attention ! Dès que le messager arrivera, fermez la porte, repoussez-le avec la porte. N’est-ce pas, derrière lui, le bruit des pas de son maître ? » 2R 6, 32 : Elizea a oa azezet en e di hag Henaourien en o c’hoazez gantañ ; hag en devoa kaset ar roue un den eus e gichen, hag a-raok ma oa erruet ar c’hannad davetañ, e lavaras d’an Henaourien : "Gwelout a rit e kas mab ar muntrer-se tud da lemel va fenn ? Sellit pegoulz ec’h erruo ar c’hannad ha prennit an nor, ouzh e ziarbenn gant an nor. Daoust ha n’emañ ket trouz treid e aotrou war e lerc’h ?"

Il parlait encore que déjà le messager descendait vers lui. Alors Élisée dit : « Voici le malheur qui vient du Seigneur ! Que puis-je encore espérer du Seigneur ? » 2R 6, 33 : Edo c’hoazh o komz, ha setu ar c’hannad o tiskenn davetañ, hag e lavare : "Pebezh reuz a-berzh an Aotrou ! Petra gortoz eus an Aotrou ken ?"