Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Deuxième livre de Samuel » Chapitre 13

Deuxième livre de Samuel - Chapitre 13

Levr : Eil levr Samouel
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24

Chapitre 13



Voici ce qui arriva ensuite. Absalom, fils de David, avait une sœur d’une grande beauté, nommée Tamar. Et Amnone, fils de David, en devint amoureux. 2S 13, 1 : Ha setu, goude-se ; Absalom, mab David, en devoa ur c’hoar goant, hec’h anv Tamar, hag a oa karet gant Amnon, mab David.

Il était tourmenté, au point de se rendre malade à cause de sa sœur Tamar. Celle-ci était vierge, et pour Amnone, lui faire quoi que ce soit semblait impossible. 2S 13, 2 : Met nec’het e oa Amnon, betek bezañ klañv, gant Tamar e c’hoar : gwerc’hez e oa ha dic’hallus e seblante da Amnon ober dezhi tra ebet.

Mais Amnone avait un ami nommé Yonadab, fils de Shiméa, un frère de David. Yonadab était un homme très astucieux. 2S 13, 3 : Met Amnon en devoa ur c’heneil, e anv Ionadab, mab Samma, breur David ; ha Ionadab a oa un den ijinus-meurbet.

Il dit à Amnone : « Pourquoi donc, fils du roi, es-tu si déprimé, matin après matin ? Ne veux-tu pas me l’expliquer ? » Et Amnone lui répondit : « C’est Tamar, la sœur de mon frère Absalom. J’en suis amoureux ! » 2S 13, 4 : Hag e lavaras dezhañ : "Perak e tizeriez evel-se, mab ar roue, a veure da veure ? Ne gonti ket se din ?" Hag e lavaras dezhañ Amnon : "Tamar, c’hoar Absalom va breur a garan".

Yonadab lui dit alors : « Couche-toi sur ton lit et fais le malade. Quand ton père viendra te voir, tu lui diras : “Permets que ma sœur Tamar vienne me faire prendre quelque nourriture. Qu’elle prépare cette nourriture sous mes yeux pour que je la voie, et je la mangerai de sa main !” » 2S 13, 5 : Hag e lavaras dezhañ Ionadab : "Gourvez war da wele evel ur c’hlañvour, hag e teuio da dad d’az kwelout, hag e lavari dezhañ : Ra zeuio, mar plij, Tamar, va c’hoar, da reiñ din boued ; aozañ a ray dirazon ar pred, evit ma welin hag e tebrin eus he dorn".

Amnone se coucha et fit le malade. Le roi vint le voir et Amnone lui dit : « Permets que ma sœur Tamar vienne faire sous mes yeux deux galettes, et je prendrai cette nourriture de sa main. » 2S 13, 6 : Hag e c’hourvezas Amnon evel ur c’hlañvour, hag e teuas ar roue d’e welout ; hag e lavaras Amnon d’ar roue : "Ra zeuio, mar plij, Tamar, va c’hoar, hag e ray dirazon div galonenn, hag e tebrin eus he dorn".

David envoya dire à Tamar, chez elle : « Va donc chez ton frère Amnone et prépare-lui sa nourriture. » 2S 13, 7 : Hag e kasas David davet Tamar d’he zi, da lavarout : "Kae betek ti Amnon, da vreur, ha gra dezhañ ar pred".

Tamar se rendit chez son frère Amnone qu’elle trouva couché. Elle prit la pâte et la pétrit, fit les galettes sous ses yeux et les mit à cuire. 2S 13, 8 : Hag ez eas Tamar da di Amnon, he breur, hag e oa en e wele. Hag e kemeras toaz, hen meras hag e reas dirazañ hag e poazhas ar c’halonennoù.

Quand elle prit la poële et en fit glisser les galettes devant lui, il refusa de manger. Amnone dit alors : « Faites sortir tout le monde de chez moi ! » Et tout le monde sortit de chez lui. 2S 13, 9 : Hag e kemeras ar billig, hag o skuilhas dirazañ. Met n’houlle ket debriñ : lavarout a reas Amnon : "Kasit er-maez an holl dud eus va c’hichen". Hag ez eas er-maez an holl dud eus e gichen.

Amnone dit à Tamar : « Apporte la nourriture dans la chambre ; que je la prenne de ta main. » Tamar prit les galettes qu’elle avait préparées et les apporta à son frère Amnone, dans la chambre. 2S 13, 10 : Hag e lavaras Amnon da Damar : "Degas ar pred er gambr, hag e tebrin eus da zorn". Hag e kemeras Tamar ar c’halonennoù he devoa graet hag o c’hasas da Amnon, he breur, er gambr.

Comme elle s’approchait de lui pour qu’il mange, il la saisit en disant : « Viens, ma sœur, couche avec moi ! » 2S 13, 11 : Pa ginnigas dezhañ da zebriñ, e krogas enni hag e lavaras dezhi : "Deus ! Gourvez ganin, va c’hoar".

Elle lui dit : « Non ! mon frère, ne me fais pas violence : on n’agit pas ainsi en Israël. Ne commets pas cette infamie ! 2S 13, 12 : Hag hi da lavarout dezhañ : "Nann, va breur, n’am gwalli ket ! Ne vez ket graet se en Israel, ne ri ket ar viloni-se !

Et moi, où irais-je porter mon déshonneur ? Et toi, tu serais considéré comme un infâme en Israël ! Va plutôt parler au roi : il n’empêchera pas que je t’appartienne. » 2S 13, 13 : Ha me pelec’h e kasfen va dismegañs ? Ha te a vefe evel unan eus sodien Israel. Met kentoc’h, komz ouzh ar roue : n’am dinac’ho ket ouzhit !"

Mais lui ne voulut pas l’écouter. Il la maîtrisa, lui fit violence et coucha avec elle. 2S 13, 14 : Met n’houllas ket sentiñ ouzh he mouezh, ha, kreñvoc’h egeti, eñ he gwallas o c’hourvez ganti.

Après quoi, Amnone se mit à la haïr d’une très grande haine. Oui, la haine qu’il lui porta fut plus grande que l’amour dont il l’avait aimée. Amnone lui dit alors : « Lève-toi, va-t’en ! » 2S 13, 15 : Hag en devoe kasoni outi Amnon, kasoni bras-meurbet, brasoc’h e voe ar gasoni en devoe outi eget ar garantez en devoa bet en he c’heñver. Hag e lavaras dezhi Amnon : "Sav ! Kae !"

Elle lui dit : « Non ! Car me renvoyer serait un autre mal, plus grand que celui que tu viens de me faire ! » Mais il ne voulut pas l’écouter. 2S 13, 16 : Met hi a lavaras dezhañ : "Evit digarez ebet ! An droug-mañ a vefe gwashoc’h eget egile ac’h eus graet din : va c’has kuit !" Met n’houlle ket he selaou.

Il appela le garçon qui le servait et lui dit : « Qu’on la jette hors de chez moi, celle-là ! Et verrouille la porte derrière elle ! » 2S 13, 17 : Hag e c’halvas ar floc’h en e servij hag e lavaras : "Ra vo kaset houmañ eus va c’hichen, er-maez, ha sparlet an nor war he lerc’h !"

Elle avait une tunique de grand prix ; c’était le vêtement que portaient les filles de roi quand elles étaient vierges. Le serviteur la mit dehors et verrouilla la porte derrière elle. 2S 13, 18 : Bez' he devoa ur sae milginek : evel-se e veze gwisket merc’hed ar roue gwerc’hezed, gwechall. Hag he c’has a reas ar servijer er-maez, hag e sparlas an nor war he lerc’h.

Alors Tamar répandit de la cendre sur sa tête et déchira la tunique à longues manches qu’elle portait. Elle mit la main sur sa tête et s’en alla en criant. 2S 13, 19 : Hag e kemeras Tamar ludu war he fenn, hag ar sae milginek he devoa a fregas, hag o lakaat he dorn war he fenn ez eas kuit en ur c’harmiñ.

Son frère Absalom lui dit : « Ton frère Amnone a donc été avec toi ? Maintenant, ma sœur, calme-toi ! C’est ton frère. Ne prends pas trop à cœur cette affaire. » Et Tamar, abandonnée, habita dans la maison de son frère Absalom. 2S 13, 20 : Hag e lavaras dezhi Absalom, he breur : "Amnon, da vreur, a zo bet ganit ? Ac’hanta ! Va c’hoar, tav ! Da vreur eo ! Na samm ket da galon gant an dra-se !" Hag e chomas Tamar, mantret, e ti Absalom, he breur.

Le roi David apprit tous ces événements et il en fut très irrité. 2S 13, 21 : Ar roue David, pa glevas an holl draoù-mañ, a fuloras meurbet.

Quant à Absalom, il n’adressait plus la parole à son frère Amnone, ni en mal ni en bien, car il s’était mis à le haïr en raison de la violence qu’Amnone avait faite à sa sœur Tamar. 2S 13, 22 : Ne gomzas Absalom ouzh Amnon na fall na mat ; met kasoni en devoe Absalom ouzh Amnon dre m’en devoa gwallet Tamar e c’hoar.

Deux ans plus tard, lorsque les tondeurs de moutons étaient à Baal-Haçor, près d’Éphraïm, chez Absalom, celui-ci invita tous les fils du roi. 2S 13, 23 : Ha setu a-benn daou vloaz e voe touzerien Absalom e Baalhasor, e-tal Efraim, hag e pedas Absalom holl vibien ar roue.

Absalom alla trouver le roi et lui dit : « Les tondeurs sont arrivés chez ton serviteur : que le roi daigne donc venir chez moi avec tous ses serviteurs ! » 2S 13, 24 : Pan erruas Absalom e ti ar roue e lavaras : "Emañ an douzerien gant da servijer : ra zeuio eta ar roue gant e servijerien betek ti da servijer".

Le roi répondit à Absalom : « Non, mon fils, nous n’irons pas tous. Nous ne voulons pas être à ta charge ! » Comme l’autre insistait, le roi refusa de venir, tout en lui donnant sa bénédiction. 2S 13, 25 : Hag e lavaras ar roue da Absalom : "Nann, va mab, nann, ne d-aimp ket holl da lakaat samm warnout". Pouezañ a reas warnañ, met ne c’houllas ket mont, hag e vennigañ a reas.

Absalom reprit : « Soit ! Permets au moins que mon frère Amnone vienne avec nous. » Le roi lui dit : « Et pourquoi irait-il avec toi ? » 2S 13, 26 : Hag e lavaras Absalom : "Pa ne zeuez ket, ra zeuio, mar plij, ganeomp Amnon, va breur". Hag e lavaras dezhañ ar roue : "Perak ez afe ganit ?"

Mais devant l’insistance d’Absalom, il laissa partir avec lui Amnone et tous ses autres fils. 2S 13, 27 : Hag e pouezas warnañ Absalom, hag e lezas da vont gantañ Amnon hag holl vibien ar roue.

Absalom donna cet ordre à ses serviteurs : « Faites bien attention ! Dès qu’Amnone aura le cœur en joie sous l’effet du vin, et que je vous dirai : “Frappez Amnone !”, vous le ferez mourir. N’ayez pas peur : n’est-ce pas moi qui vous donne cet ordre ? Soyez forts, soyez vaillants ! » 2S 13, 28 : Hag e roas urzhioù Absalom d’e holl baotred o lavarout : "Sellit, mar plij ! Pa vo drant kalon Amnon gant ar gwin hag e lavarin deoc’h : Skoit Amnon d’ar marv, n’ho pet ket aon, peogwir eo me a ro urzh deoc’h : bezit kreñv, bezit paotred kadarn".

Les serviteurs traitèrent Amnone comme Absalom l’avait ordonné. Alors tous les fils du roi se levèrent et, montant chacun sur sa mule, ils s’enfuirent. 2S 13, 29 : Hag e reas paotred Absalom da Amnon evel m’en devoa gourc’hemennet Absalom. Hag e savas holl vibien ar roue, ha da c’haoliañ pep hini e vul ha da dec’hout.

Ils étaient encore en chemin quand la rumeur parvint à David qu’Absalom avait abattu tous les fils du roi et qu’il n’en restait pas un seul. 2S 13, 30 : Ha p’edont gant an hent, ur c’hannad da erruout betek David, o lavarout : "Skoet en deus Absalom war holl vibien ar roue ; n’eus manet anezho hini ebet".

Le roi se leva, déchira ses vêtements et se coucha par terre. Tous ses serviteurs se tenaient debout, les vêtements déchirés. 2S 13, 31 : Hag e savas ar roue hag e fregas e zilhad hag e c’hourvezas war an douar ; hag e holl servijerien a chomas en o sav, freget o dilhad.

Mais Yonadab, fils de Shiméa un frère de David, intervint en disant : « Que mon seigneur ne se dise pas qu’on a fait mourir tous les jeunes gens, les fils du roi, car seul Amnone est mort. La bouche d’Absalom l’avait décrété depuis le jour où Amnone avait fait violence à sa sœur Tamar. 2S 13, 32 : Hag e komzas Ionadab, mab Samma, breur David, o lavarout : "Gant na soñjo ket va aotrou : an holl baotred, mibien ar roue, a zo bet lakaet d’ar marv, rak Amnon hepken a zo marvet ; war urzh Absalom e oa bet divizet se abaoe an deiz m’en devoa gwallet Tamar, e c’hoar.

Maintenant, que mon seigneur le roi ne s’imagine donc pas que tous les fils du roi sont morts. Non, seul Amnone est mort. » 2S 13, 33 : Neuze ’ta, arabat eo d’an aotrou ar roue, sammañ e galon gant an dra-se en ur lavarout ez eo marvet holl vibien ar roue, rak Amnon hepken eo a zo marvet".

Et Absalom prit la fuite. Un jeune homme, le guetteur, leva les yeux et vit derrière lui une troupe nombreuse qui débouchait au flanc de la montagne. 2S 13, 34 : Ha tec’het e oa Absalom. Hag e savas ar floc’h-gedour e zaoulagad, hag e welas tud e-leizh o tont gant an hent a oa a-dreñv dezhañ, war zinaou ar menez.

Alors Yonadab dit au roi : « Voici les fils du roi qui arrivent. Tout s’est donc passé comme ton serviteur l’avait dit. » 2S 13, 35 : Hag e lavaras Ionadab d’ar roue : "Emañ mibien ar roue o tont : evel ma lavare da servijer ez eo bet".

À peine eut-il achevé ces paroles que les fils du roi étaient arrivés, criant et pleurant. Alors le roi et tous ses serviteurs se mirent aussi à pleurer et fondirent en larmes. 2S 13, 36 : Hag endra ma-z echue da gomz, setu mibien ar roue oc’h erruout, hag e savjont o mouezhioù da c’harmiñ. Hag ar roue hag e holl servijerien a ouelas ur gouelvan bras-meurbet.

Absalom avait pris la fuite. Il était allé chez Talmaï, fils d’Ammihour, roi de Gueshour. Et pendant tout ce temps, David fut en deuil de son fils. 2S 13, 37 : Hag Absalom, o tec’hout, a oa aet davet Tolmai, mab Amihoud, roue Gesour. Ha David a rae kañv d’e vab bemdez.

Absalom avait donc pris la fuite et il était allé à Gueshour où il resta trois ans. 2S 13, 38 : Hag Absalom, skarzhet hag erruet e Gesour, a voe eno tri bloaz.

L’esprit du roi cessa de s’emporter contre Absalom car il s’était consolé de la mort d’Amnone. 2S 13, 39 : Hag ez ehanas David, ar roue, da vont enep Absalom, pa voe frealzet gant marv Amnon.