Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Deuxième livre de Samuel » Chapitre 15

Deuxième livre de Samuel - Chapitre 15

Levr : Eil levr Samouel
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24

Chapitre 15



Voici ce qui arriva par la suite. Absalom se fit préparer un char, des chevaux, ainsi que cinquante hommes pour courir devant lui. 2S 15, 1 : Ha goude-se en devoe Absalom ur c’harroñs ha mirc’hi, ha hanter-kant den a rede dirazañ.

Tôt levé, il se postait au bord du chemin qui mène à la porte de la ville. Chaque fois qu’un homme ayant un procès se rendait auprès du roi pour obtenir un jugement, Absalom l’interpellait en disant : « De quelle ville es-tu ? » Et l’autre répondait : « Ton serviteur est de telle tribu d’Israël. » 2S 15, 2 : Ha beure mat ez ae Absalom da ’n em zerc’hel war gostez hent dor-kêr, ha kement den en deveze ur prosez hag a yae da gaout ar roue evit bezañ barnet, a veze galvet gant Absalom, a lavare : "A betore kêr ez out ?" Hag e lavare : "Eus unan a-douez meuriadoù Israel eo da servijer".

Alors Absalom lui disait : « Vois ! Ta cause est bonne et légitime, mais il n’y aura personne de chez le roi pour t’écouter. » 2S 15, 3 : Hag e lavare dezhañ Absalom : "Sell ! Da gaoz a zo mat ha reizh, met ne vi ket selaouet gant ar roue".

Il disait encore : « Ah, si l’on m’établissait juge sur le pays ! C’est à moi que viendraient tous ceux qui ont un procès en attente de jugement, et je leur rendrais justice ! » 2S 15, 4 : Hag e lavare c’hoazh Absalom : "Piv am lakaio da varner war ar vro ? D’am c’haout e teufe kement den en defe un dael, ur breud, hag e rofen e wir dezhañ !"

Et si l’homme s’approchait pour se prosterner devant lui, il lui tendait la main, le saisissait et l’embrassait. 2S 15, 5 : Ha pa dostae unan bennak en ur stouiñ outañ, e kase e zorn hag e kroge ennañ hag e poke dezhañ.

Absalom agissait de la sorte envers tous ceux qui, en Israël, venaient auprès du roi pour obtenir un jugement. C’est ainsi qu’il ravissait le cœur des gens d’Israël. 2S 15, 6 : Hag e rae Absalom hevelep tra evit kement Israelad a zeue d’al lez-varn e ti ar roue. Laerezh a rae Absalom kalon tud Israel.

Au bout de quatre ans, Absalom dit au roi : « Permets que j’aille acquitter à Hébron un vœu que j’ai fait au Seigneur. 2S 15, 7 : Hag a-benn pevar bloaz e lavaras Absalom d’ar roue : "Va lez, mar plij, da seveniñ ar gouestl am boa graet d’an Aotrou en Hebron.

Oui, ton serviteur, pendant son séjour en Aram, à Gueshour, a fait un vœu en disant : “Si jamais le Seigneur me laisse revenir à Jérusalem, je lui rendrai un culte.” » 2S 15, 8 : Ur gouestl am boa graet, me da servijer, pa oan o chom e Gesour, en Aram, o lavarout : Mar am distro an Aotrou da Jeruzalem, e servijin an Aotrou !"

Le roi lui dit : « Va en paix. » Absalom se mit donc en route et partit à Hébron. 2S 15, 9 : Hag e lavaras dezhañ ar roue : "Kae e peoc’h !" Hag e savas hag ez eas da Hebron.

Puis il envoya des espions dans toutes les tribus d’Israël avec cette consigne : « Dès que vous entendrez le son du cor, vous direz : “Absalom est devenu roi à Hébron !” » 2S 15, 10 : Hag e kasas Absalom spierien dre holl veuriadoù Israel da lavarout : "Pa glevot son ar c’horn-boud, e lavarot : Ren a ra Absalom en Hebron !"

Avec Absalom étaient partis de Jérusalem deux cents hommes, des invités, venus en toute innocence et qui ne savaient rien de l’affaire. 2S 15, 11 : Ha gant Absalom e oa aet daou c’hant den eus Jeruzalem, galvet hag aet hep disfiz, hep gouzout netra.

Or, pendant qu’il offrait les sacrifices, Absalom envoya chercher Ahitofel le Guilonite, conseiller de David, dans sa ville de Guilo. La conjuration devint puissante, et la foule de ceux qui se ralliaient à Absalom, de plus en plus nombreuse. 2S 15, 12 : Hag e reas Absalom kerc’hat Ahitofel, kuzulier David eus e gêr, Gilo, e-keit ha ma kinnige aberzhoù ; hag an irienn a voe kreñv, hag an dud a yae niverus gant Absalom.

Un messager vint annoncer à David : « Le cœur des hommes d’Israël a pris parti pour Absalom. » 2S 15, 13 : Hag e teuas ur c’hannad da gaout David o lavarout : "Emañ kalon tud Israel a-du gant Absalom".

Alors David dit à tous ses serviteurs, qui étaient avec lui à Jérusalem : « Debout, fuyons ! Autrement nous n’échapperons pas à Absalom. Vite, partez ! Sans quoi, il nous gagnera de vitesse, il nous précipitera dans le malheur et passera la ville au fil de l’épée. » 2S 15, 14 : Hag e lavaras David d’e holl servijerien a oa gantañ e Jeruzalem : "Savit ! Ha skarzhomp ! Pe n’hor bo tec’h ebet dirak Absalom. Hastit mont, anez ne c’hellimp ket en em dennañ eus daouarn Absalom. Hastit buan mont kuit, gant aon na hastfe e-unan ha na gouezhfe warnomp, ha na rafe droug deomp, ha na lazhfe holl dud kêr a-daolioù kleze".

Le roi sortit, avec toute sa famille sur ses pas, laissant dix femmes, des concubines, pour garder la maison. 2S 15, 16 : Hag ez eas kuit ar roue hag e holl diegezh war droad, nemet e lezas ar roue dek maouez, eus e eil wragez, da ziwall an ti.

Le roi sortit, avec tout le peuple sur ses pas, et l’on fit halte à la dernière maison. 2S 15, 17 : Hag ez eas ar roue hag e holl dud war droad, hag ec’h arsavjont er gêriadenn bellañ.

Tous ceux qui le servaient marchaient à ses côtés ; tous les Kerétiens et les Pelétiens ainsi que les Guittites, six cents hommes qui l’avaient suivi depuis Gath, passaient devant le roi. 2S 15, 18 : Hag e holl servijerien a dremenas en e gichen, hag an holl Kretiz ha Peletiz ; hag an holl Gettiz, c’hwec’h kant den deuet war e lerc’h eus Gat, a dremenas dirak ar roue.

Le roi dit alors à Ittaï le Guittite : « Pourquoi viens-tu, toi aussi, avec nous ? Retourne et reste avec ce roi, puisque tu es un étranger et même un exilé, où que tu sois. 2S 15, 19 : Hag e lavaras ar roue da Etai, eus Gat : "Perak e teuez, te ivez, ganeomp ? Distro ha chom gant ar roue, rak un estren ez out, un harluad, e kement lec’h ma vi !

Tu es arrivé hier, et aujourd’hui je t’obligerais à errer avec nous, alors que moi-même, je ne sais pas où je vais ! Retourne, et remmène tes frères avec toi. Fidélité et loyauté ! » 2S 15, 20 : Dec’h ez out erruet, hag hiziv e rafen dit kantreal, en ur zont ganeomp, ha me o vont n’ouzon pelec’h ? Distro, hag adkas da vreudeur ganit : karantez ha fealded !"

Mais Ittaï répondit au roi : « Par la vie du Seigneur et par la vie de mon seigneur le roi, en tout lieu où tu seras, là aussi sera ton serviteur – à la mort, à la vie. » 2S 15, 21 : Hag e respontas Etai d’ar roue o lavarout : "Bevet an Aotrou ! Ha bevet an aotrou roue ! Met e-lec’h ma vo an aotrou roue, pe evit ar marv, pe evit ar vuhez, eno e vo da servijer".

Alors David lui dit : « Va, passe. » Ittaï le Guittite passa donc avec ses hommes et toutes leurs familles. 2S 15, 22 : Hag e lavaras David da Etai : "Kae ! tremen !" Hag e tremenas Etai, eus Gat, hag e holl dud, hag an holl vugale a oa gantañ.

Tout le monde pleurait à grands sanglots, tandis que tout le peuple passait. Le roi traversa le torrent du Cédron, et tout le peuple passa en face du chemin qui longe le désert. 2S 15, 23 : Hag ar vro a-bezh a ouele a vouezh uhel, hag an holl dud a dremene, hag ar roue a dreuzas ar froud C’hedron hag an holl dud a dreizhas etrezek hent ar gouelec’h.

Voici que Sadoc, lui aussi, était là, accompagné de tous les lévites portant l’arche de l’Alliance de Dieu. Ils déposèrent l’arche de Dieu, alors qu’Abiatar offrait des holocaustes, jusqu’à ce que tout le peuple qui sortait de la ville ait fini de passer. 2S 15, 24 : Ha Sadok, hag an holl Levited gantañ a zouge Arc’h Emglev Doue ; hag e tisammjont Arc’h Doue, ma oa deuet Abiatar ganti, ken n’o devoe echu an holl dud da dremen eus kêr.

Le roi dit à Sadoc : « Ramène l’arche de Dieu dans la ville. Si je trouve grâce aux yeux du Seigneur, il me ramènera et me permettra de la revoir, ainsi que son domaine. 2S 15, 25 : Hag e lavaras ar roue da Sadok : "Adkas Arc’h Doue e kêr. Ma kavan gras ouzh daoulagad an Aotrou, e ray din distreiñ hag he gwelout en-dro hag he chomlec’h.

Mais s’il dit : “Tu n’as plus ma faveur”, alors me voici : qu’il me traite comme bon lui semblera ! » 2S 15, 26 : Ha ma lavar : N’em eus ket c’hoant ac’hanout, ac’hanta e ray din evel ma vo mat ouzh e zaoulagad !"

Le roi dit encore au prêtre Sadoc : « Tu vois ce qu’il en est ? Retourne en paix à la ville avec ton fils Ahimaas et avec Jonathan, le fils d’Abiatar ; vos deux fils seront avec vous. 2S 15, 27 : Hag e lavaras ivez ar roue da Sadok, ar beleg : "Gwelout a rez ? Distro e kêr, e peoc’h, gant Akimaas, da vab, ha Jonatan, mab Abiatar, ho taou vab ganeoc’h.

Voyez, je vais m’attarder dans les passes du désert jusqu’à ce qu’un mot de votre part m’apporte des nouvelles. » 2S 15, 28 : Sellit ! Me a c’houlerc’hio en odeoù ar gouelec’h, ken na zeuio ur gomz eus ho perzh da reiñ keloù din".

Sadoc et Abiatar ramenèrent l’arche de Dieu à Jérusalem où ils restèrent. 2S 15, 29 : Hag e tegasjont, Sadok hag Abiatar, Arc’h Doue da Jeruzalem, hag e chomjont eno.

David montait par la montée des Oliviers ; il montait en pleurant, la tête voilée ; il marchait pieds nus. Tous ceux qui l’accompagnaient avaient la tête voilée ; et ils montaient en pleurant. 2S 15, 30 : Ha David a bigne gant menez an olivez, hag en ur bignat, e ouele, e benn gantañ mouchet ; hag e kerzhe diarc’hen. Hag an holl dud a oa gantañ, mouchet ganto o fenn, a bigne ivez en ur ouelañ.

Comme on avait annoncé à David qu’Ahitofel était parmi les conjurés avec Absalom, il dit : « Je te prie, Seigneur, frappe de folie les conseils d’Ahitofel ! » 2S 15, 31 : Ha David en devoe ur c’heloù a lavare : "Ahitofel a zo e-touez an iriennerien, gant Absalom". Hag e lavaras David : "Gra c’hwitañ, mar plij, kuzul Ahitofel, Aotrou !"

David arrivait au sommet, là où l’on se prosterne devant Dieu, lorsque Houshaï l’Arkite vint à sa rencontre, la tunique déchirée et la tête couverte de terre. 2S 15, 32 : Bez’ e oa David erruet war ar beg, e-lec’h ma stouer dirak an Aotrou, pa zeuas d’e gaout Houshai an Arkiad, freget e doneg ha douar war e benn.

David lui dit : « Si tu passes avec moi, tu me seras à charge. 2S 15, 33 : Hag e lavaras dezhañ David : "Mar deuez d’am heul, e vi evidon ur samm ;

Mais si tu retournes en ville et que tu dises à Absalom : “Je serai ton serviteur, ô roi ; j’étais autrefois au service de ton père, mais maintenant, moi, je suis ton serviteur”, alors tu pourras faire échouer à mon profit les conseils d’Ahitofel. 2S 15, 34 : met ma tistroez e kêr ha ma lavarez da Absalom : Da servijer ez on, o roue ; bet on servijer da dad gwechall, ha bremañ e vin da servijer, neuze e ri c’hwitañ kuzul Ahitofel evit va mad.

N’y aura-t-il pas là-bas, avec toi, les prêtres Sadoc et Abiatar ? Tu pourras les avertir de toute parole entendue chez le roi. 2S 15, 35 : Bez’ e vo ganit eno Sadok hag Abiatar, ar veleien.

Là-bas, il y aura aussi avec eux leurs deux fils : Ahimaas pour Sadoc, et Jonathan pour Abiatar. Vous me transmettrez par leur intermédiaire tout ce que vous apprendrez. » 2S 15, 36 : Ha p’emañ ganto o daou vab, Akimaas, hini Sadok, ha Jonatan, hini Abiatar, e kasot drezo din-me kement ho po klevet".

Houshaï, l’ami de David, arriva dans la ville comme Absalom arrivait lui-même à Jérusalem. 2S 15, 37 : Hag ez eas Houshai, mignon David, e kêr, pa voe Absalom oc’h erruout e Jeruzalem.