Deuxième livre de Samuel - Chapitre 17
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24
Chapitre 17
Ahitofel dit à Absalom : « Laisse-moi choisir douze mille hommes et partir cette nuit à la poursuite de David. 2S 17, 1 : Hag e lavaras Ahitofel da Absalom : "Va lez da zibab daouzek mil den, hag e savin da redek war-lerc’h David fenoz.
J’arriverai alors sur lui au moment où il sera fatigué et affaibli, et je le ferai trembler. Toute sa troupe prendra la fuite et je frapperai le roi quand il sera isolé. 2S 17, 2 : Hag ez in dezhañ e-keit ha ma-z eo skuizh ha laosk e zaouarn, hag e spontañ a rin, hag e tec’ho an dud a zo gantañ, hag e skoin war ar roue pa vo e-unan.
C’est ainsi que je ramènerai à toi tout le peuple : frapper l’homme que tu recherches équivaut à te rallier tout le monde, et le peuple entier sera en paix. » 2S 17, 3 : Hag e rin distreiñ an holl bobl davedout ; hag e tistroio an holl p’az po bet an hini a glaskez, hag ar bobl a-bezh he devo ar peoc’h".
Cet avis parut judicieux à Absalom et à tous les anciens d’Israël. 2S 17, 4 : Hag e voe reizh an dra-se ouzh daoulagad Absalom hag ouzh daoulagad holl Gozhidi Israel.
Absalom poursuivit : « Appelle donc aussi Houshaï l’Arkite, pour que nous entendions ce qu’il a à dire, lui aussi. » 2S 17, 5 : Hag e lavaras Absalom : "Galv eta ivez Houshai an Arkiad, ma klevimp petra a vo en e c’henou ivez".
Houshaï se rendit auprès d’Absalom qui lui déclara : « Voilà comment Ahitofel a parlé. Devons-nous faire ce qu’il a dit ? Sinon, à toi de parler ! » 2S 17, 6 : Hag e teuas Houshai davet Absalom ; hag e komzas Absalom outañ o lavarout : "Evel-hen e komz Ahitofel : ha graet e vo diouzh e gomzoù pe nann ? Te a lavaro".
Houshaï répondit à Absalom : « Cette fois-ci, le conseil qu’a donné Ahitofel n’est pas bon. » 2S 17, 7 : Hag e lavaras Houshai da Absalom : "N’eo ket mat ar c’huzul en deus roet Ahitofel ar wech-mañ".
Puis il ajouta : « Tu connais toi-même ton père et ses hommes : de vaillants guerriers. Ils sont exaspérés comme une ourse sauvage privée de ses petits. Ton père est un homme de guerre : il ne passera pas la nuit avec le peuple. 2S 17, 8 : Hag e lavaras Houshai : "Te a anavez da dad hag e soudarded, tud kadarn ma ’zo ; c’hwerv eo o ene, evel un ourzez hep he reoù vihan war ar maez. Ha da dad a zo un den a vrezel ha na ra ket ehan-noz gant e dud.
Voici maintenant qu’il se cache dans quelque trou ou dans un autre endroit. S’il tombe sur les nôtres dès le début, il y aura toujours quelqu’un pour l’apprendre et dire : “C’est une défaite pour le peuple qui suit Absalom !” 2S 17, 9 : Bremañ emañ kuzhet en ur c’hev pe ul lec’h bennak. Ha ma kouezh hiniennoù er c’hentañ taol, e vo klevet se ha lavaret : Bet ’zo ur gwall-reuz gant an dud a vez war-lerc’h Absalom.
Et alors, même un homme de valeur au cœur de lion sentirait fondre son courage, car tout Israël sait que ton père est un vaillant guerrier, et ses compagnons, des hommes de valeur. 2S 17, 10 : Ha zoken ar soudard kadarnañ, hag en deus ur galon evel kalon al leon, a deuzo, rak gouzout a ra Israel a-bezh pegen kadarn eo da dad hag ar soudarded a zo gantañ.
Si j’ai un conseil à donner, le voici : que se rassemble auprès de toi tout Israël, depuis Dane jusqu’à Bershéba, en aussi grand nombre que les grains de sable au bord de la mer, et tu mèneras toi-même le combat. 2S 17, 11 : Da aliañ a ran da zastum davedout Israel a-bezh, eus Dan betek Bersabea, evel traezh war ribl ar mor, ken niverus, ha te da-unan, mont d’an argad.
Nous arriverons sur lui, quel que soit le lieu où il se trouve, nous nous poserons sur lui comme la rosée tombe sur la terre, et rien ne subsistera de lui, ni d’aucun de ses hommes. 2S 17, 12 : Hag ez erruimp warnañ el lec’h m’en em gavo, hag e vezimp warnañ evel ma kouezh glizh war an douar, ha ne vano dezhañ, eus an holl dud a zo gantañ, hini ebet.
S’il se retire dans une ville, tout Israël fera porter des cordes à cette ville, et nous l’entraînerons dans le torrent jusqu’à ce qu’on ne puisse plus y trouver le moindre caillou ! » 2S 17, 13 : Mar en em denn en ur gêr, e tougo Israel a-bezh d’ar gêr-se kerdin, hag o stlejimp betek ar froud, ken na vo ket kavet el lec’h ma oa, ur maen zoken !"
Alors Absalom et tous les hommes d’Israël déclarèrent : « Le conseil de Houshaï l’Arkite est meilleur que celui d’Ahitofel. » En effet, le Seigneur avait décrété de faire échouer le conseil d’Ahitofel, un bon conseil, pour amener le malheur sur Absalom. 2S 17, 14 : Hag e lavaras Absalom hag holl dud Israel : "Gwelloc’h eo kuzul Houshai an Arkiad eget kuzul Ahitofel". An Aotrou en devoa divizet ober c’hwitañ kuzul Ahitofel, hag e oa mat, en doare ma kase an Aotrou ar reuz war Absalom.
Houshaï rapporta ceci aux prêtres Sadoc et Abiatar : « Voilà comment Ahitofel a conseillé Absalom et les anciens d’Israël, et voilà comment moi, je les ai conseillés. 2S 17, 15 : Hag e lavaras Houshai da Sadok ha da Abiatar, ar veleien : "Evel-hen hag evel-hont en deus aliet Ahitofel Absalom ha Kozhidi Israel, hag evel-hen hag evel-hont em eus aliet, me.
Et maintenant, envoyez vite quelqu’un pour informer David et lui dire : “Ne passe pas cette nuit-ci dans les steppes du désert ; mais il faut absolument que tu traverses le Jourdain.” Sinon, ils ne feront qu’une bouchée du roi et de toute la troupe qui est avec lui. » 2S 17, 16 : Ha bremañ kasit buan keloù da Zavid da lavarout : "Na chom ket da noz en odeoù ar gouelec’h, met kae war-raok, gant aon na vefe foeltret ar roue hag an holl dud a zo gantañ".
Or Jonathan et Ahimaas, les fils des prêtres Sadoc et Abiatar, étaient postés à Ein-Roguel. Une servante alla les informer pour qu’ils aillent à leur tour avertir le roi David. Eux-mêmes, en effet, ne pouvaient entrer en ville sans être repérés. 2S 17, 17 : Jonatan hag Akimaas en em zalc’he en En-Rogel ; hag ez eas ur vatezh da reiñ keloù dezho, hag i da vont da reiñ keloù d’ar roue David. Ne c’hellent ket en em ziskouez en ur vont e kêr.
Toutefois, un jeune homme les aperçut et alla prévenir Absalom. Partis en grande hâte, ils arrivèrent tous deux à la maison d’un homme de Bahourim qui avait un puits dans sa cour. Ils y descendirent. 2S 17, 18 : Met o gwelout a reas ur paotr a roas keloù da Absalom ; hag ez ejont o-daou buan hag ez errujont e ti un den eus Bahurim hag en devoa ur puñs en e borzh, hag e tiskennjont e-barzh.
Sa femme prit une couverture qu’elle étendit au-dessus du puits ; elle y répandit ensuite du grain pilé, de sorte qu’on ne remarquait rien. 2S 17, 19 : Kemer a reas ar wreg ur c’holoenn da astenn war c’horre ar puñs, hag a-stlabez warni greun pilet, ha ne ouied netra.
Les serviteurs d’Absalom entrèrent chez cette femme, dans la maison, et demandèrent : « Où sont Ahimaas et Jonathan ? » La femme leur répondit : « Ils ont dépassé le réservoir des eaux. » Les serviteurs cherchèrent sans les trouver et retournèrent à Jérusalem. 2S 17, 20 : Hag ez erruas servijerien Absalom gant ar vaouez en ti, hag e c’houlennjont : "Pelec’h emañ Akimaas ha Jonatan ?" Hag e lavaras ar vaouez dezho : "Tremenet eo ganto ar stankad dour". Hag e klaskjont hep kavout, hag ez ejont war o c’hiz da Jeruzalem.
Après leur départ, les deux autres remontèrent du puits et s’en allèrent informer le roi David. Ils lui dirent : « Levez-vous et passez l’eau en toute hâte car Ahitofel a conseillé de vous attaquer. » 2S 17, 21 : Goude ma voe aet ar re-mañ, e pignas ar re all eus ar puñs hag ez ejont da reiñ keloù d’ar roue David, en ur lavarout da Zavid : "War-raok ! Tremenit buan an dour, rak evel-hen en deus kuzuliet Ahitofel diwar ho penn".
David se leva donc, ainsi que toute la troupe qui était avec lui, et ils passèrent le Jourdain ; au lever du jour, il n’en restait plus un seul qui n’ait passé le Jourdain. 2S 17, 22 : Hag e savas David hag an holl dud a oa gantañ, hag e tremenjont ar Jordan a-raok gouloù-deiz ; hini ebet ne vanas hep bezañ tremenet ar Jordan.
Quant à Ahitofel, voyant que son conseil n’était pas suivi d’effet, il sella son âne et se mit en route pour regagner sa maison, dans sa ville. Il donna ses instructions aux gens de sa maison. Puis il se pendit, mourut et fut enseveli dans le tombeau de son père. 2S 17, 23 : Hag Ahitofel, o welout ne oa ket bet graet diouzh e ali, a sternas e azen, a savas hag a yeas d’e di, en e gêr ; hag e roas urzhioù d’e diegezh hag en em grougas hag e varvas ; hag e voe beziet e bez e dad.
David arrivait à Mahanaïm, quand Absalom traversait le Jourdain avec tous les hommes d’Israël. 2S 17, 24 : David a oa erruet e Mahanaim, hag Absalom a dremenas ar Jordan, eñ hag holl dud Israel gantañ.
Absalom avait mis à la tête de l’armée Amasa pour remplacer Joab. Amasa était le fils d’un certain Yitra l’Israélite, qui s’était uni à Abigal, fille de Nahash et sœur de Cerouya, mère de Joab. 2S 17, 25 : Hag Amasa a oa bet lakaet gant Absalom e-lec’h Joab e penn al lu. Hag Amasa a oa mab d’un den, e anv Ieter, eus Izreel, dimezet da Abigail, merc’h Nahash, c’hoar Sarvia, mamm Joab.
Israël et Absalom établirent leur camp au pays de Galaad. 2S 17, 26 : Hag e kampas Israel hag Absalom e bro Galaad.
Dès que David fut arrivé à Mahanaïm, se présentèrent : Shobi, fils de Nahash – de Rabba-des-fils-d’Amone –, Makir, fils d’Ammiel – de Lo-Debar – et Barzillaï le Galaadite – de Roguelime. Ils apportaient de la literie, des récipients, de la vaisselle, ainsi que du blé et de l’orge, de la farine et des épis grillés, des fèves et des lentilles, 2S 17, 27 : Pan erruas David e Mahanaim, Sobi, mab Nahash, eus Rabba-mibien-Amon, ha Mac’hir, mab Ammiel, eus Lodabar, ha Barzellai, ar Galaadad, eus Rogelim, a zegasas gweleoù, pladoù, traoù poderezh, gwinizh, heiz, bleud ha greun-rostet, piz, fer,
du miel et de la crème, des moutons et du fromage de vache. Ils apportaient ces provisions pour David et la troupe qui était avec lui, car ils s’étaient dit : « Dans le désert, toute la troupe a souffert de la faim, de la fatigue et de la soif. » 2S 17, 28 : mel, amann, deñved ha keuz saout, a ginnigas da Zavid ha d’an dud a oa gantañ da zebriñ, rak, emezo, "an dud-mañ o deus naon hag a zo skuizh, hag o deus bet sec’hed er gouelec’h".
