Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Deuxième livre de Samuel » Chapitre 14

Deuxième livre de Samuel - Chapitre 14

Levr : Eil levr Samouel
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24

Chapitre 14



Joab, fils de Cerouya, sachant que le cœur du roi se préoccupait d’Absalom, 2S 14, 1 : Hag e ouezas Joab, mab Sarvia, e oa preder ar roue gant Absalom.

envoya chercher à Teqoa une femme avisée et lui dit : « Mets-toi en deuil, je te prie ! Revêts des habits de deuil, ne te parfume pas, comporte-toi comme une femme depuis longtemps en deuil d’un mort. 2S 14, 2 : Hag e kasas Joab tud da Dekoa, da gerc’hat ale-hont ur vaouez poellek, hag e lavaras dezhi : "En em laka e kañv, mar plij ! Gwisk dilhad kañv, kuit a frondoù eoulek. Bez evel ur vaouez a vefe abaoe ur pennad bras e kañv da unan marv.

Puis, va trouver le roi et parle-lui comme je vais te le dire. » Et Joab lui indiqua les paroles qu’elle devait dire. 2S 14, 3 : Ha deus davet ar roue, ha lavar evel-hen dezhañ". Hag e lakaas Joab komzoù en he genou.

La femme de Teqoa s’adressa donc au roi. Se jetant face contre terre, elle se prosterna et dit : « Que le roi vienne à mon secours ! » 2S 14, 4 : Hag e komzas ar vaouez eus Tekoa ouzh ar roue ; kouezhañ a reas war he genou d’an douar, hag e stouas hag e lavaras : "D’am sikour, aotrou roue !"

Le roi lui demanda : « Que veux-tu ? » Elle répondit : « Hélas, je suis veuve, mon mari est mort. 2S 14, 5 : Hag e lavaras dezhi ar roue : "Petra ac’h eus ?" Hag hi da lavarout : "Siwazh ! Ur vaouez intañvez ez on-me ; marv eo va fried.

Ta servante avait deux fils. Ils se sont querellés tous deux dans les champs, où il n’y avait personne pour s’interposer. L’un a frappé l’autre d’un coup mortel. 2S 14, 6 : Ha da servijerez he devoa daou vab, hag en em gannjont o-daou war ar maez, ha ne oa ket a zisranner etrezo, hag en deus skoet unan egile d’ar marv.

Et voilà que tout le clan s’est dressé contre ta servante en disant : “Livre-nous celui qui a frappé son frère ! Nous le mettrons à mort pour la vie de son frère qu’il a assassiné et nous ferons, par le fait même, disparaître l’héritier !” Ils vont éteindre la seule braise qui reste à mon foyer, de sorte que mon mari n’ait plus de nom ni de postérité sur la terre. » 2S 14, 7 : Hag ez eo savet an holl gerentiezh war da servijerez, hag e lavaront : Ro an hini en deus skoet war e vreur, ma lazhimp-eñ evit buhez e vreur en deus muntret, hag e tistrujimp ivez an heritour. Hag emaint o vougañ an etev a vane ganin, ha ne lezint d’am fried nag anv na dilerc’hiad war c’horre an douar".

Le roi dit à la femme : « Rentre chez toi. Je vais donner des ordres à ton sujet. » 2S 14, 8 : Hag e lavaras ar roue d’ar vaouez : "Kae d’ar gêr, hag e roin urzhioù diwar da benn".

La femme de Teqoa dit au roi : « Mon seigneur le roi, si l’on épargne le meurtrier, cette faute sera sur moi et sur la maison de mon père ! Mais le roi et son trône en seront exempts. » 2S 14, 9 : Hag e lavaras ar vaouez eus Tekoa d’ar roue : "Warnon, aotrou roue, ar pec’hed, ha war diegezh va zad ! Met ar roue hag e dron da vezañ direbech !"

Le roi lui dit : « Celui qui te parle de supprimer le meurtrier, tu me l’amèneras. Il cessera de s’en prendre à toi. » 2S 14, 10 : Hag e lavaras ar roue : "An hini a gomzo ganit, kas-eñ din, ha ne gendalc’ho ket da stekiñ ouzhit !"

Elle poursuivit : « Que le roi daigne donc en appeler au Seigneur son Dieu, de peur que le vengeur du sang n’augmente les ravages et qu’on ne fasse disparaître mon fils. » Il répondit : « Par le Seigneur vivant, pas un seul cheveu de ton fils ne tombera à terre. » 2S 14, 11 : Hag hi da lavarout : "Asped, mar plij, o roue, an Aotrou, da Zoue, ma na vo ket kresket gant ar veñjer-gwad an dismantr, ma na vo ket distrujet va mab !" Hag eñ da lavarout : "Bevet an Aotrou ! Ne gouezho ket ur vlevenn eus da vab d’an douar !"

La femme reprit : « Que ta servante puisse encore dire un mot à mon seigneur le roi. » Il lui dit : « Parle ! » 2S 14, 12 : Hag e lavaras ar vaouez "Ra lavaro, mar plij, da vatezh, d’an aotrou roue un dra !" Hag e lavaras : "Komz !"

Alors la femme poursuivit : « Pourquoi nourris-tu un tel projet à l’encontre du peuple de Dieu ? Avec le serment qu’il vient de prononcer, le roi se déclare lui-même coupable en ne laissant pas revenir celui qu’il a banni. 2S 14, 13 : Hag e lavaras ar vaouez : "Perak ec’h ijinez e oa kement-mañ a-zivout pobl Doue ? Dre e setañs en deus ar roue en em zisklêriet kablus, pa ne zistro ket ar roue e harluad.

À coup sûr, nous mourrons, et nous sommes comme l’eau qui s’écoule sur la terre sans être recueillie. Mais Dieu n’enlève pas la vie, et il forme des projets pour que le banni ne soit plus banni loin de sa présence. 2S 14, 14 : Mervel a reer, hag evel dour fotet d’an douar, ne vezer ket dastumet : ober a ra e venoz, met na zilamo ket Doue buhez an harluad ; ober a ra e venoz ma na varvo ket harluet dioutañ an harluad.

Maintenant, je suis venue dire cette parole à mon seigneur le roi, car les gens m’ont fait peur. Alors, je me suis dit : Je vais parler au roi ; peut-être fera-t-il ce que lui dit sa servante. 2S 14, 15 : Koulskoude, pa zeuen da lavarout d’ar roue, va aotrou, an dra-mañ, e oan spontet gant an dud, met lavarout a rae da vatezh : Komz a rin gant ar roue, marteze e ray ar roue ar pezh a lavar e vatezh.

Puisque le roi accepte d’arracher sa servante à la poigne de l’homme qui veut nous faire disparaître de l’héritage de Dieu, moi et mon fils, 2S 14, 16 : Pan asant ar roue saveteiñ e vatezh diouzh dorn an den am raskfe, me ha va mab a-gevret eus hêrezh Doue,

alors je me suis dit : Que la parole de mon seigneur le roi apporte donc l’apaisement ! En effet, mon seigneur le roi est comme l’ange de Dieu qui distingue le bien et le mal. Que le Seigneur ton Dieu soit avec toi ! » 2S 14, 17 : e lavar da vatezh : Bez’ en devoa an aotrou roue ur gomz frealzus, rak evel un ael Doue e vez an aotrou roue o selaou ar mad hag ar fall, hag an Aotrou, da Zoue, a zo ganit".

Le roi reprit la parole et dit à la femme : « Ne me cache rien, je t’en prie, quand tu répondras à la question que je vais te poser. » La femme répondit : « Que mon seigneur le roi daigne parler. » 2S 14, 18 : Hag e respontas ar roue o lavarout d’ar vaouez : "Na guzh, mar plij, ouzhin netra a gement a c’houlennin diganit". Hag e lavaras ar vaouez : "Komz, mar plij, aotrou roue !"

Le roi demanda : « Ne serait-ce pas la main de Joab qui t’a guidée dans toute cette affaire ? » La femme reprit la parole et dit : « Par ta vie, mon seigneur le roi, que nul ne s’écarte à droite ou à gauche de tout ce qu’a dit mon seigneur le roi ! Oui, c’est bien ton serviteur Joab qui m’a donné l’ordre et qui a mis toutes ces paroles dans la bouche de ta servante. 2S 14, 19 : Hag e lavaras ar roue : "N’emañ ket dorn Joab e kement-mañ ?" Hag e respontas ar vaouez o lavarout : "Bevet da ene, aotrou roue ! N’eus ket da dreiñ a-zehou nag a-gleiz eus kement a lavar an aotrou roue. Ya, da servijer Joab eo en deus roet urzhioù din, eñ eo en deus lakaet e genou da vatezh an holl gomzoù-mañ.

Il a fait cela afin de retourner la situation. Mais mon seigneur le roi est d’une sagesse pareille à celle de l’ange de Dieu : il sait tout ce qui se passe dans le pays. » 2S 14, 20 : Evit reiñ un dro all d’an afer eo en deus graet da servijer Joab an dra-se. Met va aotrou en deus furnez evel un ael Doue evit gouzout kement tra war an douar".

David, alors, dit à Joab : « Soit ! Je fais comme il a été dit. Va et ramène le jeune Absalom. » 2S 14, 21 : Hag e lavaras ar roue da Joab : "Ober a rin an dra-mañ. Kae ! Gra distreiñ ar paotr Absalom".

Joab, se jetant face contre terre, se prosterna et bénit le roi. Puis il dit : « Mon seigneur le roi, aujourd’hui ton serviteur a trouvé grâce à tes yeux, puisque le roi accomplit la parole de son serviteur. » 2S 14, 22 : Hag e kouezhas Joab war e zremm d’an douar, hag e stouas, hag e vennigas ar roue. Hag e lavaras Joab : "Hiziv e oar da servijer em eus kavet gras ouzh da zaoulagad, aotrou roue, peogwir e ray ar roue an dra lavaret gant e servijer".

Joab se releva, partit pour Gueshour et ramena Absalom à Jérusalem. 2S 14, 23 : Hag e savas Joab da vont betek Gesour, hag e tegasas Absalom da Jeruzalem.

Le roi déclara : « Qu’il retourne chez lui, mais qu’il ne paraisse pas en ma présence ! » Absalom retourna donc chez lui, mais il ne parut pas en présence du roi. 2S 14, 24 : Hag e lavaras ar roue : "Ra zistroio d’e di ! Va dremm ne welo ket !" Hag e tistroas Absalom d’ar gêr, met dremm ar roue ne welas ket.

Il n’y avait pas dans tout Israël un homme aussi beau qu’Absalom, ni plus admiré que lui. De la plante des pieds au sommet de la tête, on ne trouvait en lui aucun défaut. 2S 14, 25 : Hag evel Absalom ne oa den ken kaer en Israel a-bezh, meulet-meurbet : eus sol e droad betek e glopenn ne oa ket ennañ ur si.

Quand il se faisait raser la tête – à la fin de chaque année, sa chevelure devenant trop lourde, il devait la faire raser –, il pesait sa chevelure. Son poids atteignait deux cents sicles, selon la mesure royale ! 2S 14, 26 : Pa douze e benn, - e dibenn pep bloaz e veze touzet ; pa veze re bounner warnañ, en em douze - e poueze blev e benn daou c’hant shekel, eus pouez ar roue !

Il naquit à Absalom trois fils et une fille nommée Tamar qui devint une femme très belle. 2S 14, 27 : Ha bugale en devoa Absalom : tri mab hag ur verc’h, hec’h anv Tamar, hag e oa ur plac’h koant da welout.

Absalom resta deux ans à Jérusalem sans paraître en présence du roi. 2S 14, 28 : Hag e chomas Absalom e Jeruzalem e-pad daou vloaz, met dremm ar roue ne welas ket.

Il envoya chercher Joab pour le faire intervenir auprès du roi, mais Joab refusa de venir chez lui. Absalom l’envoya chercher une seconde fois, mais Joab refusa encore de venir. 2S 14, 29 : Hag e kasas Absalom tud davit Joab, ma kasje anezhañ da gaout ar roue, met n’houllas ket dont. Kas a reas davetañ c’hoazh div wech, met n’houlle ket dont.

Alors Absalom dit à ses serviteurs : « Vous voyez le champ de Joab, à côté du mien, là où il a son orge : allez-y, incendiez-le ! » Les serviteurs d’Absalom incendièrent donc le champ. 2S 14, 30 : Hag e lavaras d’e servijerien : "Sellit park Joab, e-kichen va hini, hag ez eus ennañ heiz : Kit ! Tangwallit-eñ !" Hag e tangwallas servijerien Absalom ar parkad.

Alors Joab se décida à venir chez Absalom et lui demanda : « Pourquoi tes serviteurs ont-ils incendié le champ qui m’appartient ? » 2S 14, 31 : Hag e savas Joab, hag ez eas da gaout Absalom en e di, hag e lavaras dezhañ : "Perak o deus tangwallet da servijerien ar park a zo din ?"

Absalom répondit à Joab : « Eh bien, je t’avais fait dire : Viens ici, afin que je t’envoie, toi Joab, chez le roi et que tu lui dises de ma part : “Pourquoi fallait-il que je revienne de Gueshour ? Il vaudrait mieux pour moi que j’y sois encore. Maintenant, je veux paraître en présence du roi, et, s’il y a en moi une faute, il pourra me mettre à mort !” » 2S 14, 32 : Hag e lavaras Absalom da Joab : "Ac’hanta ! Kaset em boa da lavarout dit : Deus amañ, m’az kasin da di ar roue evit lavarout perak ez on deuet eus Gesour ; gwelloc’h e vefe din bout c’hoazh eno ! Ha bremañ, ra welin dremm ar roue ! Ha mar bez ennon ur pec’hed, va lakaat a ray d’ar marv !"

Alors Joab se rendit auprès du roi et lui rapporta les paroles d’Absalom. Le roi fit appeler Absalom qui vint auprès de lui et se prosterna devant lui face contre terre. Et le roi embrassa Absalom. 2S 14, 33 : Hag ez eas Joab da gaout ar roue, hag e kontas se dezhañ. Hag e c’halvas Absalom, a zeuas da di ar roue hag a stouas outañ, e zremm d’an douar dirak ar roue. Hag e pokas ar roue da Absalom.