An eil lizher d’ar Gorintiz - Pennad 3
Pennad 3
Allons-nous, une fois de plus, nous recommander nous-mêmes ? Ou alors avons-nous besoin, comme certains, de lettres de recommandation qu’il faudrait vous présenter, ou obtenir de vous ? 2Co 3, 1 : Ha kregiñ a rafemp c’hoazh d’en em veuliñ ? Pe daoust hag ezhomm hon eus, evel hiniennoù, eus lizhiri-erbediñ da ziskouez deoc’h pe da resev diganeoc’h ?
Notre lettre de recommandation, c’est vous, elle est écrite dans nos cœurs, et tout le monde peut en avoir connaissance et la lire. 2Co 3, 2 : Hon lizher-ni eo c’hwi hoc’h-unan, ul lizher skrivet en ho kalonoù, anavezet ha lennet gant an holl dud.
De toute évidence, vous êtes cette lettre du Christ, produite par notre ministère, écrite non pas avec de l’encre, mais avec l’Esprit du Dieu vivant, non pas, comme la Loi, sur des tables de pierre, mais sur des tables de chair, sur vos cœurs. 2Co 3, 3 : Ya, anat eo ez oc’h ul lizher eus ar C’hrist, bet savet ganeomp, ha bet skrivet n’eo ket gant liv du, met gant Spered an Doue bev, n’eo ket war daolennoù-maen, met war daolennoù-kig ho kalonoù.
Et si nous avons une telle confiance en Dieu par le Christ, 2Co 3, 4 : M’hon eus ur seurt surentez dirak Doue, ez eo dre ar C’hrist.
ce n’est pas à cause d’une capacité personnelle que nous pourrions nous attribuer : notre capacité vient de Dieu. 2Co 3, 5 : Drezomp hon-unan n’omp ket barrek da lakaat un dra bennak war hor c’hont evel pa vefe ac’hanomp-ni ; hor barregezh a zeu eus Doue ;
Lui nous a rendus capables d’être les ministres d’une Alliance nouvelle, fondée non pas sur la lettre mais dans l’Esprit ; car la lettre tue, mais l’Esprit donne la vie. 2Co 3, 6 : eñ eo en deus hon lakaet barrek da vezañ ministred un Emglev nevez, ha n’eo ken hini al lizherenn, met hini ar Spered ; rak al lizherenn a lazh, ar Spered avat a ro buhez.
Le ministère de la mort, celui de la Loi gravée en lettres sur des pierres, avait déjà une telle gloire que les fils d’Israël ne pouvaient pas fixer le visage de Moïse à cause de la gloire, pourtant passagère, qui rayonnait de son visage. 2Co 3, 7 : Hogen, m’en deus ar ministrerezh a varv bet skrivet war vein gant lizherennoù, skedet gant kement a c’hloar ma n’helle ket Bugale Israel sellout a-dal ouzh dremm Moizez, en abeg da splannder an dremm-se, hag-eñ dibad koulskoude,
Combien plus grande alors sera la gloire du ministère de l’Esprit ! 2Co 3, 8 : penaos neuze ministrerezh ar Spered ne vo ket c’hoazh splannoc’h e c’hloar ?
Le ministère qui entraînait la condamnation, celui de la Loi, était déjà rayonnant de gloire ; combien plus grande sera la gloire du ministère qui fait de nous des justes ! 2Co 3, 9 : Ma-z eo bet glorius ministrerezh ar gondaonidigezh, na pegement brasoc’h ne vo ket gloar ministrerezh ar santelezh.
Non, vraiment, ce qui, dans une certaine mesure, a été glorieux ne l’est plus, parce qu’il y a maintenant une gloire incomparable. 2Co 3, 10 : Nann, en doare-se n’heller ket komz eus gloar, evit ar ministrerezh kentañ, pa vez lakaet e-skoaz gant gloar uhel-dreist egile.
Si, en effet, ce qui était passager a connu un moment de gloire, combien plus ce qui demeure restera-t-il dans la gloire ! 2Co 3, 11 : Rak ma-z eo en em ziskouezet gloar gant ar pezh a oa berrbadus, na pegement muioc’h ne vo ket gloar gant ar pezh a zo padus ?
Et puisque nous avons une telle espérance, c’est avec grande assurance que nous nous comportons ; 2Co 3, 12 : O vezañ eta m’hon eus ur seurt esper, ez omp leun a surentez.
nous ne sommes pas comme Moïse qui mettait un voile sur son visage pour empêcher les fils d’Israël de voir la fin de ce rayonnement passager. 2Co 3, 13 : Ne reomp ket evel Moizez a lakae ur ouel war e zremm, evit mirout ouzh Bugale Israel da welout ar fin eus ar sked-se di-badus.
Mais leurs pensées se sont endurcies. Jusqu’à ce jour, en effet, le même voile demeure quand on lit l’Ancien Testament ; il n’est pas retiré car c’est dans le Christ qu’il disparaît ; 2Co 3, 14 : Met dall eo aet o speredoù. Betek hiziv, ar ouel-se, pa vez lennet an Testamant Kozh, a chom evito, hep bezañ tennet, pa ne vez ket dizoloet dezho ez eo echuet er C’hrist an Emglev-se.
et aujourd’hui encore, quand les fils d’Israël lisent les livres de Moïse, un voile couvre leur cœur. 2Co 3, 15 : Ya, betek an deiz hiziv c’hoazh, pa vez lennet Moizez, e chom ur ouel war o c’halonoù.
Quand on se convertit au Seigneur, le voile est enlevé. 2Co 3, 16 : Hogen pa zistroer ouzh Doue, eo neuze e vez dilamet ar ouel.
Or, le Seigneur, c’est l’Esprit, et là où l’Esprit du Seigneur est présent, là est la liberté. 2Co 3, 17 : Rak an Aotrou eo ar Spered, hag e-lec’h m’emañ Spered an Aotrou, eno 'mañ ar frankiz.
Et nous tous qui n’avons pas de voile sur le visage, nous reflétons la gloire du Seigneur, et nous sommes transformés en son image avec une gloire de plus en plus grande, par l’action du Seigneur qui est Esprit. 2Co 3, 18 : Ha ni holl, pa skeudennomp war hon dremmoù dizolo, evel en ur melezour, gloar an Aotrou, e vezomp troet er skeudenn-se, a zeu da vezañ ennomp splannoc’h-splannañ, dre labour an Aotrou a zo spered.
