Evangile de Jésus-Christ selon saint Luc - Chapitre 17
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24
Chapitre 17
Jésus disait à ses disciples : « Il est inévitable que surviennent des scandales, des occasions de chute ; mais malheureux celui par qui cela arrive ! Lc 17, 1 : « Ne c’hell ket bezañ na vefe ket droukskouerioù, met mallozh d’an hini ma teuont drezañ.
Il vaut mieux qu’on lui attache au cou une meule en pierre et qu’on le précipite à la mer, plutôt qu’il ne soit une occasion de chute pour un seul des petits que voilà. Lc 17, 2 : Gwell e vefe dezhañ, ma vefe staget ur maen-milin ouzh e c’houzoug, ha ma vefe stlapet er mor, kent eget droukskoueriañ unan hepken eus ar re vihan-mañ.
Prenez garde à vous-mêmes ! Si ton frère a commis un péché, fais-lui de vifs reproches, et, s’il se repent, pardonne-lui. Lc 17, 3 : Diwallit ouzhoc’h hoc’h-unan. « Ma ra da vreur ur pec’hed, kroz dezhañ, ha ma sav keuz dezhañ, pardon dezhañ.
Même si sept fois par jour il commet un péché contre toi, et que sept fois de suite il revienne à toi en disant : “Je me repens”, tu lui pardonneras. » Lc 17, 4 : Ha ma pec’h seizh gwech bemdez a-enep dit, ha ma tistro seizh gwech ouzhit en ur lavarout : Keuz am eus ! e pardoni dezhañ ».
Les Apôtres dirent au Seigneur : « Augmente en nous la foi ! » Lc 17, 5 : An Ebestel a lavaras d’an Aotrou : « Kresk ennomp ar feiz ».
Le Seigneur répondit : « Si vous aviez de la foi, gros comme une graine de moutarde, vous auriez dit à l’arbre que voici : “Déracine-toi et va te planter dans la mer”, et il vous aurait obéi. Lc 17, 6 : An Aotrou a respontas : « M’ho pije feiz kement hag ur c’hreunenn-sezv, e lavarfec’h d’ar wezenn-vouar-mañ : En em ziwrizienn ha kae d’en em blantañ er mor ; hag e sentfe ouzhoc’h ».
« Lequel d’entre vous, quand son serviteur aura labouré ou gardé les bêtes, lui dira à son retour des champs : “Viens vite prendre place à table” ? Lc 17, 7 : « Piv ac’hanoc’h, m’en deus ur servijer oc’h arat, pe o vesa, a lavaro dezhañ pa zistroio eus ar park : Deus buan da azezañ ouzh taol ?
Ne lui dira-t-il pas plutôt : “Prépare-moi à dîner, mets-toi en tenue pour me servir, le temps que je mange et boive. Ensuite tu mangeras et boiras à ton tour” ? Lc 17, 8 : Daoust ha ne lavaro ket kentoc’h dezhañ : Aoz din peadra da goaniañ, ha stard da c’houriz d’am servijañ, ken n’em bo debret hag evet, ha neuze e c’helli debriñ hag evañ te ivez.
Va-t-il être reconnaissant envers ce serviteur d’avoir exécuté ses ordres ? Lc 17, 9 : Daoust hag anaoudegezh vat en devo e-keñver ar servijer-se dre m’en devo graet ar pezh a oa gourc’hemennet dezhañ ?
De même vous aussi, quand vous aurez exécuté tout ce qui vous a été ordonné, dites : “Nous sommes de simples serviteurs : nous n’avons fait que notre devoir.” » Lc 17, 10 : Evel-se, c’hwi ivez, pa ho po graet kement a zo bet gourc’hemennet deoc’h, lavarit : servijerien dister ez omp : ar pezh a zleemp da ober hon eus graet hepmuiken ».
Jésus, marchant vers Jérusalem, traversait la région située entre la Samarie et la Galilée. Lc 17, 11 : Hag oc’h ober hent war-zu Jeruzalem, e c’hoarvezas dezhañ tremen war harzoù Bro-Samaria ha Bro-C’halilea.
Comme il entrait dans un village, dix lépreux vinrent à sa rencontre. Ils s’arrêtèrent à distance Lc 17, 12 : Antren a rae en ur vourc’h bennak pa zeuas dek den lovr a-benn-hent dezhañ ; o chom a-sav a-ziabell,
et lui crièrent : « Jésus, maître, prends pitié de nous. » Lc 17, 13 : e savjont o mouezh da lavarout : « Jezuz, Mestr, az pez truez ouzhomp ».
A cette vue, Jésus leur dit : « Allez vous montrer aux prêtres. » En cours de route, ils furent purifiés. Lc 17, 14 : Ouzh o gwelout e lavaras dezho : « It d’en em ziskouez d’ar veleien ». Ha tra ma oant o vont, e tegouezhas ganto bezañ glanaet.
L’un d’eux, voyant qu’il était guéri, revint sur ses pas, en glorifiant Dieu à pleine voix. Lc 17, 15 : Unan anezho o ’n em welout yac’haet, a zeuas war e giz en ur ganañ gloar Doue a vouezh uhel ;
Il se jeta face contre terre aux pieds de Jésus en lui rendant grâce. Or, c’était un Samaritain. Lc 17, 16 : hag en em daolas war e c’henou ouzh treid Jezuz ouzh e drugarekaat. Ur Samariad e oa anezhañ.
Alors Jésus prit la parole en disant : « Tous les dix n’ont-ils pas été purifiés ? Les neuf autres, où sont-ils ? Lc 17, 17 : Ha Jezuz da gomz ha da lavarout : « Daoust hag o dek n’int ket bet glanaet ? An nav all, pelec’h emaint ?
Il ne s’est trouvé parmi eux que cet étranger pour revenir sur ses pas et rendre gloire à Dieu ! » Lc 17, 18 : N’eus en em gavet eta evit distreiñ da rentañ gloar da Zoue, nemet an estren-mañ ! »
Jésus lui dit : « Relève-toi et va : ta foi t’a sauvé. » Lc 17, 19 : Hag e lavaras dezhañ : « Sav da vont ; da feiz he deus da salvet ».
Comme les pharisiens demandaient à Jésus quand viendrait le règne de Dieu, il prit la parole et dit : « La venue du règne de Dieu n’est pas observable. Lc 17, 20 : Evel ma oa bet goulennet outañ gant ar Farizianed pegoulz e teuje Rouantelezh Doue, e respontas dezho : « Ne zeu ket Rouantelezh Doue en ur sachañ an evezh.
On ne dira pas : “Voilà, il est ici !” ou bien : “Il est là !” En effet, voici que le règne de Dieu est au milieu de vous. » Lc 17, 21 : Ne vezo ket lavaret : Amañ emañ ! pe aze emañ ! rak sed emañ Rouantelezh Doue en ho touez ».
Puis il dit aux disciples : « Des jours viendront où vous désirerez voir un seul des jours du Fils de l’homme, et vous ne le verrez pas. Lc 17, 22 : Lavarout a reas c’hoazh d’e ziskibien : « Dont a ray un amzer ma c’hoantaiot adwelout unan eus deizioù Mab an Den, ha ne welot ket.
On vous dira : “Voilà, il est là-bas !” ou bien : “Voici, il est ici !” N’y allez pas, n’y courez pas. Lc 17, 23 : Lavaret e vo deoc’h : Aze emañ ! Amañ emañ ! Nad it ket, na redit ket da welout.
En effet, comme l’éclair qui jaillit illumine l’horizon d’un bout à l’autre, ainsi le Fils de l’homme, quand son jour sera là. Lc 17, 24 : Rak evel al luc’hedenn o tarzhañ eus ur penn d’an oabl hag o lugerniñ betek ar penn all, evel-se e vo Mab an Den, en e zeiz.
Mais auparavant, il faut qu’il souffre beaucoup et qu’il soit rejeté par cette génération. Lc 17, 25 : Met da gentañ eo ret dezhañ gouzañv kalz, ha bezañ distaolet gant ar rummad-mañ.
Comme cela s’est passé dans les jours de Noé, ainsi en sera-t-il dans les jours du Fils de l’homme. Lc 17, 26 : Evel ma tegouezhas e amzer Noe, evel-se e vo ivez e amzer Mab an Den :
On mangeait, on buvait, on prenait femme, on prenait mari, jusqu’au jour où Noé entra dans l’arche et où survint le déluge qui les fit tous périr. Lc 17, 27 : an dud a zebre, a eve, a zimeze, paotred ha merc’hed, betek ma-z eas Noe en arc’h ha ma teuas an dour-beuz o distrujas holl.
Il en était de même dans les jours de Loth : on mangeait, on buvait, on achetait, on vendait, on plantait, on bâtissait ; Lc 17, 28 : Evel ma tegouezhas ivez e deizioù Lot : an dud a zebre, a eve, a brene, a werzhe, a blante, a save tiez.
mais le jour où Loth sortit de Sodome, du ciel tomba une pluie de feu et de soufre qui les fit tous périr ; Lc 17, 29 : Met d’an deiz ma-z eas Lot kuit eus Sodom, e lakaas Doue da gouezhañ eus an neñv ur glav tan ha soufr o distrujas holl.
cela se passera de la même manière le jour où le Fils de l’homme se révélera. Lc 17, 30 : Evel-se e vo d’an deiz m’en em ziskulio Mab an Den.
En ce jour-là, celui qui sera sur sa terrasse, et aura ses affaires dans sa maison, qu’il ne descende pas pour les emporter ; et de même celui qui sera dans son champ, qu’il ne retourne pas en arrière. Lc 17, 31 : En deiz-se, an hini a vezo war e leurdoenn hag en devo e zilhad en ti, ra chomo hep diskenn d’o c’herc’hat ; hag an hini a vezo er park, ra chomo ivez hep distreiñ war e giz.
Rappelez-vous la femme de Loth. Lc 17, 32 : Ho pet soñj eus gwreg Lot.
Qui cherchera à conserver sa vie la perdra. Et qui la perdra la sauvegardera. Lc 17, 33 : An neb a glasko mirout e vuhez he c’hollo, hag an neb he c’hollo he miro bev-buhezek.
Je vous le dis : Cette nuit-là, deux personnes seront dans le même lit : l’une sera prise, l’autre laissée. Lc 17, 34 : me 'lavar deoc’h, en noz-se, eus an daou a vo en un hevelep gwele, e vo kemeret an eil ha lezet egile ;
Deux femmes seront ensemble en train de moudre du grain : l’une sera prise, l’autre laissée. » Lc 17, 35 : eus an div a vo o valañ a-gevret e vo kemeret an eil ha lezet eben ». (36)
Prenant alors la parole, les disciples lui demandèrent : « Où donc, Seigneur ? » Il leur répondit : « Là où sera le corps, là aussi se rassembleront les vautours. » Lc 17, 37 : Hag int da c’houlenn : « Aotrou, pelec’h e vo ? ». Respont a reas dezho : « el lec’h ma vezo ar c’horf, eno ivez en em zastumo ar bultured ».
