Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Evangile de Jésus-Christ selon saint Luc » Chapitre 23

Evangile de Jésus-Christ selon saint Luc - Chapitre 23

Levr : An Aviel hervez Sant Lukaz
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24

Chapitre 23



L’assemblée tout entière se leva, et on l’emmena chez Pilate. Lc 23, 1 : Holl dud an emvod a savas neuze ; hag e gas a rejont da Bilat.

On se mit alors à l’accuser : « Nous avons trouvé cet homme en train de semer le trouble dans notre nation : il empêche de payer l’impôt à l’empereur, et il dit qu’il est le Christ, le Roi. » Lc 23, 2 : En em lakaat a rejont d’e damall evel-hen : « Hemañ hon eus kavet o lakaat reveulzi e-touez hor pobl, hag o virout a baeañ ar gwirioù da Gaesar, hag o tiskleriañ ez eo eñ ar C’hrist Roue ».

Pilate l’interrogea : « Es-tu le roi des Juifs ? » Jésus répondit : « C’est toi-même qui le dis. » Lc 23, 3 : Neuze Pilat a c’houlennas outañ : « Te eo roue ar Yuzevien ? » Respont a reas outañ : « Hen lavarout a rez ».

Pilate s’adressa aux grands prêtres et aux foules : « Je ne trouve chez cet homme aucun motif de condamnation. » Lc 23, 4 : Ha Pilat a zisklerias d’ar veleien-vras ha d’ar bobl : « Ne gavan netra tamallus en den-se ».

Mais ils insistaient avec force : « Il soulève le peuple en enseignant dans toute la Judée ; après avoir commencé en Galilée, il est venu jusqu’ici. » Lc 23, 5 : Met i a zalc’he gant nerzh da lavarout : « Lakaat a ra ar bobl d’en em sevel en ur gelenn dre Judea a-bezh, adalek Bro-C’halilea 'lec’h m’eo kroget, betek amañ ».

À ces mots, Pilate demanda si l’homme était Galiléen. Lc 23, 6 : War ar c’homzoù-se e c’houlennas Pilat ha Galilead e oa an den-se.

Apprenant qu’il relevait de l’autorité d’Hérode, il le renvoya devant ce dernier, qui se trouvait lui aussi à Jérusalem en ces jours-là. Lc 23, 7 : Ha pa ouezas edo eus dalc’h Herodez, e kasas anezhañ da Herodez hag en em gave ivez e Jeruzalem en deizioù-se.

À la vue de Jésus, Hérode éprouva une joie extrême : en effet, depuis longtemps il désirait le voir à cause de ce qu’il entendait dire de lui, et il espérait lui voir faire un miracle. Lc 23, 8 : Herodez, pa welas Jezuz, a voe laouen-bras, rak abaoe pell amzer en deveze c’hoant d’e welout, gant ar pezh a gleve diwar e benn, ha spi a-walc’h en devoa d’e welout oc’h ober ur burzhud bennak.

Il lui posa bon nombre de questions, mais Jésus ne lui répondit rien. Lc 23, 9 : E c’houlennata a reas gant forzh gerioù, met Jezuz ne respontas netra dezhañ.

Les grands prêtres et les scribes étaient là, et ils l’accusaient avec véhémence. Lc 23, 10 : Eno koulskoude edo ar Veleien-Vras, hag ar Skribed hag e damalle gant taerijenn.

Hérode, ainsi que ses soldats, le traita avec mépris et se moqua de lui : il le revêtit d’un manteau de couleur éclatante et le renvoya à Pilate. Lc 23, 11 : Herodez hag e warded eta, goude bezañ graet fae warnañ, ha graet goap anezhañ, a wiskas dezhañ ur sae splann-meurbet, hag e kasas anezhañ en-dro da Bilat.

Ce jour-là, Hérode et Pilate devinrent des amis, alors qu’auparavant il y avait de l’hostilité entre eux. Lc 23, 12 : Adalek an deiz-se, e teuas Pilat hag Herodez da vezañ mignoned, eus a enebourien ma oant diagent.

Alors Pilate convoqua les grands prêtres, les chefs et le peuple. Lc 23, 13 : Pilat eta goude bezañ galvet an Arc’hbeleien, ar pennadurezhioù hag ar bobl,

Il leur dit : « Vous m’avez amené cet homme en l’accusant d’introduire la subversion dans le peuple. Or, j’ai moi-même instruit l’affaire devant vous et, parmi les faits dont vous l’accusez, je n’ai trouvé chez cet homme aucun motif de condamnation. Lc 23, 14 : a lavaras dezho : « Degaset hoc’h eus din an den-mañ, evel unan o tougen ar bobl d’ar reveulzi ; ha setu m’em eus dirazoc’h graet enklask diwar-benn se, ha n’em eus kavet ennañ netra da damall eus ar pezh a lavarit en e enep.

D’ailleurs, Hérode non plus, puisqu’il nous l’a renvoyé. En somme, cet homme n’a rien fait qui mérite la mort. Lc 23, 15 : Nag Herodez kennebeut, peogwir en deus e adkaset deomp en-dro. Gwelout a rit, mann ebet n’en deus graet hemañ a gement a dalvezfe ar marv.

Je vais donc le relâcher après lui avoir fait donner une correction. » Lc 23, 16 : Rak-se, goude bezañ e gastizet, e laoskin anezhañ da vont ».

Or, à chaque fête, il était obligé de leur relâcher un prisonnier. Lc 23, 17 : (Hogen da geñver ar Gouel e tlee reiñ dezho frankiz ur prizoniad)

Ils se mirent à crier tous ensemble : « Mort à cet homme ! Relâche-nous Barabbas. » Lc 23, 18 : Met holl en em lakjont da grial a-gevret : « Ar marv evit hemañ, ha laosk ganeomp Barabba ».

Ce Barabbas avait été jeté en prison pour une émeute survenue dans la ville, et pour meurtre. Lc 23, 19 : Hemañ a oa bet taolet er prizon, evit un taol-dispac’h c’hoarvezet e kêr, hag ur muntr.

Pilate, dans son désir de relâcher Jésus, leur adressa de nouveau la parole. Lc 23, 20 : Pilat eta, c’hoant gantañ da leuskel Jezuz, a gomzas outo adarre.

Mais ils vociféraient : « Crucifie-le ! Crucifie-le ! » Lc 23, 21 : Int avat a grie : « Ar groaz ! Ar groaz dezhañ ! »

Pour la troisième fois, il leur dit : « Quel mal a donc fait cet homme ? Je n’ai trouvé en lui aucun motif de condamnation à mort. Je vais donc le relâcher après lui avoir fait donner une correction. » Lc 23, 22 : Evit an trede gwech e lavaras dezho : « Pe zroug eta en deus graet an den-mañ ? Netra n’am eus kavet ennañ a gement a dalvezfe ar marv. Mont a ran eta d’e gastizañ ha d’e leuskel da vont ».

Mais ils insistaient à grands cris, réclamant qu’il soit crucifié ; et leurs cris s’amplifiaient. Lc 23, 23 : Int avat a zalc’h start gant kriadegoù bras da c’houlenn ma vije staget ouzh ar groaz, ha gwashoc’h-gwashañ e save o mouezhioù.

Alors Pilate décida de satisfaire leur requête. Lc 23, 24 : Pilat neuze a varnas ma vefe roet o mennad dezho.

Il relâcha celui qu’ils réclamaient, le prisonnier condamné pour émeute et pour meurtre, et il livra Jésus à leur bon plaisir. Lc 23, 25 : Ha leuskel a reas ganto an hini a oa bet taolet er prizon evit un taol-dispac’h hag ur muntr, an hini a c’houlennent ; Jezuz avat, e reiñ a reas dezho hervez o youl.

Comme ils l’emmenaient, ils prirent un certain Simon de Cyrène, qui revenait des champs, et ils le chargèrent de la croix pour qu’il la porte derrière Jésus. Lc 23, 26 : Pa oant ouzh e gas ganto e taoljont o dorn war un den, Simon ar C’hurenead, a oa o tont eus ar park, hag e sammjont ar groaz warnañ evit he dougen war-lerc’h Jezuz.

Le peuple, en grande foule, le suivait, ainsi que des femmes qui se frappaient la poitrine et se lamentaient sur Jésus. Lc 23, 27 : Ur bobl vras a dud e heulie, ha merc’hed hag a skoe war boull o c’halon hag a hirvoude warnañ.

Il se retourna et leur dit : « Filles de Jérusalem, ne pleurez pas sur moi ! Pleurez plutôt sur vous-mêmes et sur vos enfants ! Lc 23, 28 : O treiñ outo, Jezuz a lavaras : « Merc’hed Jeruzalem, na ouelit ket warnon, kentoc’h gouelit warnoc’h ha war ho pugale.

Voici venir des jours où l’on dira : “Heureuses les femmes stériles, celles qui n’ont pas enfanté, celles qui n’ont pas allaité !” Lc 23, 29 : Rak setu o tont deizioù ma vo lavaret : « Evurus ar gwragez divugel, an daou-gostezioù n’o deus ket douget hag an divronnoù n’o deus ket maget.

Alors on dira aux montagnes : “Tombez sur nous”, et aux collines : “Cachez-nous.” Lc 23, 30 : Neuze en em lakaint da lavarout d’ar menezioù : Kouezhit warnomp ! ha d’an torgennoù : Kuzhit-ni !

Car si l’on traite ainsi l’arbre vert, que deviendra l’arbre sec ? » Lc 23, 31 : Rak ma reer evel-hen d’ar c’hoad glas, petra a c’hoarvezo gant ar c’hoad sec’h ? »

Ils emmenaient aussi avec Jésus deux autres, des malfaiteurs, pour les exécuter. Lc 23, 32 : Daou dorfedour all a gased c’hoazh, evit bezañ lakaet d’ar marv war un dro gantañ.

Lorsqu’ils furent arrivés au lieu dit : Le Crâne (ou Calvaire), là ils crucifièrent Jésus, avec les deux malfaiteurs, l’un à droite et l’autre à gauche. Lc 23, 33 : Pa voent erruet el lec’h anvet Kalvar, e stagjont anezhañ ouzh ar groaz eno, hag an dorfedourien ivez, unan en tu dehou hag egile en tu kleiz.

Jésus disait : « Père, pardonne-leur : ils ne savent pas ce qu’ils font. » Puis, ils partagèrent ses vêtements et les tirèrent au sort. Lc 23, 34 : Jezuz a lavare : « Tad, pardon dezho, rak n’ouzont ket petra a reont ». Neuze o rannañ e zilhad, e tennjont ar sord warno.

Le peuple restait là à observer. Les chefs tournaient Jésus en dérision et disaient : « Il en a sauvé d’autres : qu’il se sauve lui-même, s’il est le Messie de Dieu, l’Élu ! » Lc 23, 35 : Ar bobl a chome eno da sellout. Ar pennoù-bras, int ivez, a rae goap anezhañ en ur lavarout : « Salvet en deus reoù all ; ra ’n em salvo e-unan, ma-z eo Krist Doue, an hini dibabet ! »

Les soldats aussi se moquaient de lui ; s’approchant, ils lui présentaient de la boisson vinaigrée, Lc 23, 36 : Ar soudarded ivez a c’hoarzhe goap warnañ ; tostaat a raent hag e kinnigent gwinegr dezhañ,

en disant : « Si tu es le roi des Juifs, sauve-toi toi-même ! » Lc 23, 37 : en ur lavarout : « Ma-z out Roue ar Yuzevien, en em salv da-unan ».

Il y avait aussi une inscription au-dessus de lui : « Celui-ci est le roi des Juifs. » Lc 23, 38 : Bez’ e oa ivez ur skrid a-us d’e benn : « Hemañ eo roue ar Yuzevien ».

L’un des malfaiteurs suspendus en croix l’injuriait : « N’es-tu pas le Christ ? Sauve-toi toi-même, et nous aussi ! » Lc 23, 39 : Unan eus an dorfedourien e pign ouzh ar groaz, a skoe kunujennoù gantañ, en ur lavarout : « Ha n’eo ket te eo ar C’hrist ? En em salv da-unan ha ni ganit ».

Mais l’autre lui fit de vifs reproches : « Tu ne crains donc pas Dieu ! Tu es pourtant un condamné, toi aussi ! Lc 23, 40 : Met egile a respontas outañ gant komzoù taer : « Na te, kennebeut-all, n’ec’h eus tamm ebet doujañs Doue, goude m’out bet barnet d’an hevelep kastiz ?

Et puis, pour nous, c’est juste : après ce que nous avons fait, nous avons ce que nous méritons. Mais lui, il n’a rien fait de mal. » Lc 23, 41 : Evidomp-ni ez eo justis, paeet omp diouzh hon torfedoù ; met hemañ n’en deus graet droug ebet ».

Et il disait : « Jésus, souviens-toi de moi quand tu viendras dans ton Royaume. » Lc 23, 42 : Hag e lavare : « Jezuz, az pez soñj ac’hanon pa zeui e gloar da Rouantelezh ».

Jésus lui déclara : « Amen, je te le dis : aujourd’hui, avec moi, tu seras dans le Paradis. » Lc 23, 43 : Ha Jezuz a respontas dezhañ : « E gwirionez, hen lavarout a ran dit, hiziv e vi ganin er Baradoz ».

C’était déjà environ la sixième heure (c’est-à-dire : midi) ; l’obscurité se fit sur toute la terre jusqu’à la neuvième heure, Lc 23, 44 : War-dro ar c’hwec’hvet eur e oa pa zeuas teñvalijenn war ar vro a-bezh betek an navet eur, an heol o vezañ kuzhet ;

car le soleil s’était caché. Le rideau du Sanctuaire se déchira par le milieu. Lc 23, 45 : ha gouel an Templ a rogas dre an hanter

 Alors, Jésus poussa un grand cri : « Père, entre tes mains je remets mon esprit. » Et après avoir dit cela, il expira. Lc 23, 46 : Jezuz o c’harmiñ en ur griadenn vras a lavaras : « Tad, etre da zaouarn e lakaan va spered ». Hag o lavarout kement-se, e laoskas e huanad diwezhañ.

À la vue de ce qui s’était passé, le centurion rendit gloire à Dieu : « Celui-ci était réellement un homme juste. » Lc 23, 47 : Pa welas ar c’hantener ar pezh a oa c’hoarvezet, e rentas gloar da Zoue, gant ar c’homzoù-mañ : « E gwirionez, an den-mañ a oa un den reizh ».

Et toute la foule des gens qui s’étaient rassemblés pour ce spectacle, observant ce qui se passait, s’en retournaient en se frappant la poitrine. Lc 23, 48 : Hag an holl engroezioù tud hag a oa en em zastumet evit gwelout an arvest-se, pa weljont petra a oa en em gavet, a yae war o c’hiz, o skeiñ war boull o c’halon.

Tous ses amis, ainsi que les femmes qui le suivaient depuis la Galilée, se tenaient plus loin pour regarder. Lc 23, 49 : Holl dud e anaoudegezh en em zalc’he a-ziabell, hag ivez ar gwragez o devoa e heuliet adalek Galilea, hag a selle ouzh an traoù-se.

Alors arriva un membre du Conseil, nommé Joseph ; c’était un homme bon et juste, Lc 23, 50 : Ha setu neuze un den anvet Jozef, ezel eus ar C’huzul bras, un den mat ha reizh -

qui n’avait donné son accord ni à leur délibération, ni à leurs actes. Il était d’Arimathie, ville de Judée, et il attendait le règne de Dieu. Lc 23, 51 : hennezh n’en devoa ket asantet na d’o mennad, na d’o oberoù, - genidik eus Arimatea, ur gêr eus ar Yuzevien, a c’hortoze Rouantelezh Doue,

Il alla trouver Pilate et demanda le corps de Jésus. Lc 23, 52 : hemañ a yeas da gaout Pilat evit goulenn korf Jezuz.

Puis il le descendit de la croix, l’enveloppa dans un linceul et le mit dans un tombeau taillé dans le roc, où personne encore n’avait été déposé. Lc 23, 53 : E ziskenn a reas diouzh ar groaz, e c’hronnañ en ul liñsel hag e lakaat en ur bez kleuzet er roc’h e-lec’h ne oa bet lakaet c’hoazh den ebet.

C’était le jour de la Préparation de la fête, et déjà brillaient les lumières du sabbat. Lc 23, 54 : Deiz ar Ragaozadur e oa, hag e lugerne dija goulaouennoù ar Sabad.

Les femmes qui avaient accompagné Jésus depuis la Galilée suivirent Joseph. Elles regardèrent le tombeau pour voir comment le corps avait été placé. Lc 23, 55 : Ar gwragez hag a oa deuet gant Jezuz eus Galilea o devoa heuliet a-dost ; sellout mat a rejont ouzh ar bez ha penaos e oa bet lakaet korf Jezuz.

Puis elles s’en retournèrent et préparèrent aromates et parfums. Et, durant le sabbat, elles observèrent le repos prescrit. Lc 23, 56 : Hag o vezañ distroet war o c’hiz, e aozjont louzeier a c’hwezh-vat ha frondoù. Ha deiz ar Sabad, e talc’hjont d’ar repoz gourc’hemennet.