An Aviel hervez Sant Lukaz - Pennad 1
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24
Pennad 1
BEAUCOUP ONT ENTREPRIS de composer un récit des événements qui se sont accomplis parmi nous, Lc 1, 1 : Ha goude ma-z eus bet kalz o deus klasket urzhiañ un danevell eus an darvoudoù bet kaset da benn en hon touez,
d’après ce que nous ont transmis ceux qui, dès le commencement, furent témoins oculaires et serviteurs de la Parole. Lc 1, 2 : hervez m’o deus degaset deomp ar re a zo bet testoù diwar-wel, adal ar penn-kentañ, hag a zo deuet da vezañ servijerien ar Gomz ;
C’est pourquoi j’ai décidé, moi aussi, après avoir recueilli avec précision des informations concernant tout ce qui s’est passé depuis le début, d’écrire pour toi, excellent Théophile, un exposé suivi, Lc 1, 3 : me ivez am eus kavet mat, goude ober un enklask pervezh war an holl draoù adalek an deroù, o renkañ hag o skrivañ dit, Teofilos enorus-meurbet,
afin que tu te rendes bien compte de la solidité des enseignements que tu as entendus. Lc 1, 4 : ma-z anavezi ez eo ar gelennadurezh ac’h eus resevet, un dra diarvar.
Il y avait, au temps d’Hérode le Grand, roi de Judée, un prêtre du groupe d’Abia, nommé Zacharie. Sa femme aussi était descendante d’Aaron ; elle s’appelait Élisabeth. Lc 1, 5 : Bez’ e voe, e amzer Herodez, roue Judea, ur beleg, e anv Zakaria, eus rummad Abia, hag e bried, eus lignez Aaron, a oa hec’h anv Elizabed.
Ils étaient l’un et l’autre des justes devant Dieu : ils suivaient tous les commandements et les préceptes du Seigneur de façon irréprochable. Lc 1, 6 : Reizh e oant o-daou dirak Doue, ha kerzhout a raent direbech, e holl c’hourc’hemennoù ha lezennoù an Aotrou ;
Ils n’avaient pas d’enfant, car Élisabeth était stérile et, de plus, ils étaient l’un et l’autre avancés en âge. Lc 1, 7 : met n’o devoa bugel ebet, dre ma oa gaonac’h Elizabed, hag aet o-daou war an oad.
Or, tandis que Zacharie, durant la période attribuée aux prêtres de son groupe, assurait le service du culte devant Dieu, Lc 1, 8 : Ha setu, un deiz m’edo Zakaria oc’h ober e garg a veleg dirak Doue pa oa deuet tro e rummad,
il fut désigné par le sort, suivant l’usage des prêtres, pour aller offrir l’encens dans le sanctuaire du Seigneur. Lc 1, 9 : e c’hoarvezas ma voe galvet dre ar sord, diouzh giz ar velegiezh, da vont e-barzh santual an Aotrou, evit kinnig an ezañs.
Toute la multitude du peuple était en prière au dehors, à l’heure de l’offrande de l’encens. Lc 1, 10 : Hag holl engroez ar bobl a oa er-maez o pediñ, da goulz an ezañs.
L’ange du Seigneur lui apparut, debout à droite de l’autel de l’encens. Lc 1, 11 : Hogen setu Ael an Aotrou oc’h en em ziskouez dezhañ, en e sav, en tu dehou da aoter an ezañs.
À sa vue, Zacharie fut bouleversé et la crainte le saisit. Lc 1, 12 : Strafuilhet e voe Zakaria ouzh e welout, ha spont a gouezhas warnañ.
L’ange lui dit : « Sois sans crainte, Zacharie, car ta supplication a été exaucée : ta femme Élisabeth mettra au monde pour toi un fils, et tu lui donneras le nom de Jean. Lc 1, 13 : Met an Ael a lavaras dezhañ : « Na spont ket, Zakaria, rak selaouet eo bet da bedenn : da bried Elizabed a c’hano dit ur mab, hag e roi dezhañ Yann da anv.
Tu seras dans la joie et l’allégresse, et beaucoup se réjouiront de sa naissance, Lc 1, 14 : Un abeg a levenez hag a joausted e vezo evidout, ha kalz en em laouenaio gant e c’hanedigezh.
car il sera grand devant le Seigneur. Il ne boira pas de vin ni de boisson forte, et il sera rempli d’Esprit Saint dès le ventre de sa mère ; Lc 1, 15 : Rak bras e vo dirak an Aotrou ; ne evo na gwin, nag evaj kreñv ; leun e vo gant ar Spered Santel, adalek korf e vamm ;
il fera revenir de nombreux fils d’Israël au Seigneur leur Dieu ; Lc 1, 16 : hag e lakaio kalz eus mibien Israel da zistreiñ ouzh an Aotrou, o Doue.
il marchera devant, en présence du Seigneur, avec l’esprit et la puissance du prophète Élie, pour faire revenir le cœur des pères vers leurs enfants, ramener les rebelles à la sagesse des justes, et préparer au Seigneur un peuple bien disposé. » Lc 1, 17 : Eñ e-unan a gerzho dirazañ gant spered ha galloud Elias, evit distreiñ kalonoù an tadoù war-zu o bugale, hag an dud disent war-zu furnez ar re reizh, evit aozañ d’an Aotrou ur bobl tuet-mat ».
Alors Zacharie dit à l’ange : « Comment vais-je savoir que cela arrivera ? Moi, en effet, je suis un vieillard et ma femme est avancée en âge. » Lc 1, 18 : Ha Zakaria da lavarout d’an Ael : « Diouzh petra e welin gwirionez an dra-se ? Rak me a zo kozh, ha va fried a zo aet war an oad ».
L’ange lui répondit : « Je suis Gabriel et je me tiens en présence de Dieu. J’ai été envoyé pour te parler et pour t’annoncer cette bonne nouvelle. Lc 1, 19 : Hag an Ael da respont dezhañ : « Me eo Gabriel hag en em zalc’h dirak an Aotrou. Kaset on bet da gomz ouzhit ha da zegemenn dit ar c’heloù mat-mañ.
Mais voici que tu seras réduit au silence et, jusqu’au jour où cela se réalisera, tu ne pourras plus parler, parce que tu n’as pas cru à mes paroles ; celles-ci s’accompliront en leur temps. » Lc 1, 20 : Setu eta ma vezi mut hep gallout komz muioc’h, betek an deiz ma tegouezho an traoù-mañ, dre n’ec’h eus ket kredet em lavaroù hag a zeuio da wir d’o c’houlz ».
Le peuple attendait Zacharie et s’étonnait qu’il s’attarde dans le sanctuaire. Lc 1, 21 : E-keit-se edo ar bobl o c’hortoz Zakaria ha souezhet e oant gant an amzer ma talee er santual.
Quand il sortit, il ne pouvait pas leur parler, et ils comprirent que, dans le sanctuaire, il avait eu une vision. Il leur faisait des signes et restait muet. Lc 1, 22 : Pa zeuas er-maez, n’helle ken komz outo, hag e komprenjont en devoa bet ur weledigezh er santual. Hag eñ a zalc’he d’ober sinoù dezho ; met chom a reas mut.
Lorsqu’il eut achevé son temps de service liturgique, il repartit chez lui. Lc 1, 23 : Neuze, echuet gantañ e zeizioù-servij, e tistroas d’ar gêr.
Quelque temps plus tard, sa femme Élisabeth conçut un enfant. Pendant cinq mois, elle garda le secret. Elle se disait : Lc 1, 24 : Ha war-lerc’h an deizioù-se e koñsevas e bried Elizabed ; ha chom a reas kuzhet e-pad pemp miz.
« Voilà ce que le Seigneur a fait pour moi, en ces jours où il a posé son regard pour effacer ce qui était ma honte devant les hommes. » Lc 1, 25 : Lavarout a rae : « Setu petra en deus graet an Aotrou em c’heñver, en deizioù m’en deus sellet ouzhin gant madelezh evit tennañ diwarnon ar pezh a oa va mezh ».
Le sixième mois, l’ange Gabriel fut envoyé par Dieu dans une ville de Galilée, appelée Nazareth, Lc 1, 26 : Er c’hwec’hvet miz e voe kaset an Ael Gabriel gant Doue d’ur gêr a C’halilea anvet Nazared,
à une jeune fille vierge, accordée en mariage à un homme de la maison de David, appelé Joseph ; et le nom de la jeune fille était Marie. Lc 1, 27 : da gaout ur werc’hez gouestlet e dimezi d’un den anvet Jozef, eus tiegezh David, hag anv ar werc’hez a oa Mari.
L’ange entra chez elle et dit : « Je te salue, Comblée-de-grâce, le Seigneur est avec toi. » Lc 1, 28 : Hag antreet en he betek e lavaras : « Bez laouen, leun a c’hras, an Aotrou a zo ganit ! »
À cette parole, elle fut toute bouleversée, et elle se demandait ce que pouvait signifier cette salutation. Lc 1, 29 : Hi avat a voe strafuilhet gant ar gerioù-se, oc’h en em c’houlenn petra 'oa ar salud-se.
L’ange lui dit alors : « Sois sans crainte, Marie, car tu as trouvé grâce auprès de Dieu. Lc 1, 30 : Hag an Ael a lavaras dezhi : « Na spont ket, Mari, gras ac’h eus kavet dirak Doue.
Voici que tu vas concevoir et enfanter un fils ; tu lui donneras le nom de Jésus. Lc 1, 31 : Setu ma vi dougerez, ha ma c’hani ur mab, hag e roi dezhañ Jezuz da anv.
Il sera grand, il sera appelé Fils du Très-Haut ; le Seigneur Dieu lui donnera le trône de David son père ; Lc 1, 32 : Hennezh a vo bras ha Mab an Uhelañ a vo graet anezhañ, hag an Aotrou Doue a roy dezhañ tron David, e dad.
il régnera pour toujours sur la maison de Jacob, et son règne n’aura pas de fin. » Lc 1, 33 : Ren a ray war diegezh Jakob da virviken, hag e rouantelezh ne vo fin ebet dezhi ».
Marie dit à l’ange : « Comment cela va-t-il se faire puisque je ne connais pas d’homme ? » Lc 1, 34 : Neuze e lavaras Mari d’an Ael : « Penaos e c’hoarvezo kement-se pa n’anavezan ket ar gwaz ? »
L’ange lui répondit : « L’Esprit Saint viendra sur toi, et la puissance du Très-Haut te prendra sous son ombre ; c’est pourquoi celui qui va naître sera saint, il sera appelé Fils de Dieu. Lc 1, 35 : Hag an Ael a respontas dezhi : « Ar Spered Santel a zeuio warnout, ha galloud an Uhelañ az koloio gant e skeud ; rak-se eta, da grouadur santel a vo anvet Mab Doue.
Or voici que, dans sa vieillesse, Élisabeth, ta parente, a conçu, elle aussi, un fils et en est à son sixième mois, alors qu’on l’appelait la femme stérile. Lc 1, 36 : Ha gwel, Elizabed da garez, setu m’he deus koñsevet ur mab en he c’hozhni, hag ar miz-mañ eo ar c’hwec’hvet evit an hini a veze anvet gaonac’h ;
Car rien n’est impossible à Dieu. » Lc 1, 37 : rak n’eus netra a vefe trec’h da c’halloud Doue ».
Marie dit alors : « Voici la servante du Seigneur ; que tout m’advienne selon ta parole. » Alors l’ange la quitta. Lc 1, 38 : Ha Mari da lavarout : « Setu servijerez an Aotrou : ra vo graet din hervez da lavar ». Hag ez eas an Ael kuit diouti.
En ces jours-là, Marie se mit en route et se rendit avec empressement vers la région montagneuse, dans une ville de Judée. Lc 1, 39 : En deizioù-se, e savas Mari, hag ez eas, mall warni, war-zu bro ar menezioù, d’ur gêr eus Bro Youda ;
Elle entra dans la maison de Zacharie et salua Élisabeth. Lc 1, 40 : hag o vezañ aet tre e ti Zakaria, e saludas Elizabed.
Or, quand Élisabeth entendit la salutation de Marie, l’enfant tressaillit en elle. Alors, Élisabeth fut remplie d’Esprit Saint, Lc 1, 41 : Met kerkent ha ma klevas Elizabed salud Mari, e tridas ar c’hrouadurig en he c’hreiz, ha leuniet e voe Elizabed gant ar Spered Santel.
et s’écria d’une voix forte : « Tu es bénie entre toutes les femmes, et le fruit de tes entrailles est béni. Lc 1, 42 : Hag e youc’has gant ur vouezh kreñv en ur lavarout : « Benniget out e-touez ar gwragez, ha benniget frouezh da gorf.
D’où m’est-il donné que la mère de mon Seigneur vienne jusqu’à moi ? Lc 1, 43 : A belec’h e c’hoarvez ganin e teufe d’am c’haout mamm va Aotrou ?
Car, lorsque tes paroles de salutation sont parvenues à mes oreilles, l’enfant a tressailli d’allégresse en moi. Lc 1, 44 : Rak setu, kerkent ha m’eo deuet da vouezh betek va divskouarn, en deus tridet va bugelig em c’hreiz gant al levenez.
Heureuse celle qui a cru à l’accomplissement des paroles qui lui furent dites de la part du Seigneur. » Lc 1, 45 : Eürus an hini he deus kredet, rak sevenet e vo ar pezh a zo bet lavaret dezhi a-berzh an Aotrou ».
Marie dit alors : « Mon âme exalte le Seigneur, Lc 1, 46 : Hag e lavaras Mari : « Va ene a gan braster an Aotrou.
exulte mon esprit en Dieu, mon Sauveur ! Lc 1, 47 : Ha va spered a gav e levenez e Doue, va Salver,
Il s’est penché sur son humble servante ; désormais tous les âges me diront bienheureuse. Lc 1, 48 : dre m’en deus sellet ouzh izelded e vatezh, Setu a-vremañ, ma vin anvet evurus gant an holl rummadoù,
Le Puissant fit pour moi des merveilles ; Saint est son nom ! Lc 1, 49 : rak an Hollc’halloudek en deus graet evidon traoù burzhudus, an hini a zo santel e anv.
Sa miséricorde s’étend d’âge en âge sur ceux qui le craignent. Lc 1, 50 : Hag e drugarez en em astenn a rummad da rummad war gement hini en deus doujañs outañ.
Déployant la force de son bras, il disperse les superbes. Lc 1, 51 : Diskouezet en deus nerzh e vrec’h ha dispennet ar re a zo brasoni en o c’halon.
Il renverse les puissants de leurs trônes, il élève les humbles. Lc 1, 52 : Diskaret en deus an dud c’halloudek diwar o zron, hag uhelaet an dud izel.
Il comble de biens les affamés, renvoie les riches les mains vides. Lc 1, 53 : Ar re naoniek en deus karget a vadoù, ar re binvidik en deus kaset kuit hep netra.
Il relève Israël son serviteur, il se souvient de son amour, Lc 1, 54 : Kemeret en deus etre e zivrec’h Israel, e vugel, evit kaout soñj eus e druez,
de la promesse faite à nos pères, en faveur d’Abraham et sa descendance à jamais. » Lc 1, 55 : hervez m’en devoa prometet d’hon tadoù e-keñver Abraham hag e lignez da viken ».
Marie resta avec Élisabeth environ trois mois, puis elle s’en retourna chez elle. Lc 1, 56 : Chom a reas Mari war-dro tri miz gant Elizabed, ha neuze e tistroas d’ar gêr.
Quand fut accompli le temps où Élisabeth devait enfanter, elle mit au monde un fils. Lc 1, 57 : Elizabed, pa voe echu hec’h amzer ganti, a c’hanas ur mab.
Ses voisins et sa famille apprirent que le Seigneur lui avait montré la grandeur de sa miséricorde, et ils se réjouissaient avec elle. Lc 1, 58 : Hec’h amezeien hag he c’herent o klevout en devoa an Aotrou lakaet e drugarez da skediñ en he c’heñver, en em laouenaas a-gevret ganti.
Le huitième jour, ils vinrent pour la circoncision de l’enfant. Ils voulaient l’appeler Zacharie, du nom de son père. Lc 1, 59 : D’an eizhvet deiz, e teujont da amdroc’hañ ar bugel, hag e felle dezho e envel Zakaria, diouzh anv e dad.
Mais sa mère prit la parole et déclara : « Non, il s’appellera Jean. » Lc 1, 60 : Met e vamm o tont er gaoz a lavaras : « Nann ! anvet e vo Yann ».
On lui dit : « Personne dans ta famille ne porte ce nom-là ! » Lc 1, 61 : Hag int da lavarout dezhi : « Met n’eus den ez kerentiezh o tougen an anv-se ! »
On demandait par signes au père comment il voulait l’appeler. Lc 1, 62 : Neuze e c’houlennjont dre sin ouzh e dad penaos e felle dezhañ e vefe anvet.
Il se fit donner une tablette sur laquelle il écrivit : « Jean est son nom. » Et tout le monde en fut étonné. Lc 1, 63 : Hemañ a c’houlennas un dablezenn hag a skrivas warni : “ Yann eo e anv “. Ha souezhet e chomas an holl.
À l’instant même, sa bouche s’ouvrit, sa langue se délia : il parlait et il bénissait Dieu. Lc 1, 64 : Kerkent avat, e voe digoret e c’henou ha distagellet e deod, hag e komze o veuliñ Doue.
La crainte saisit alors tous les gens du voisinage et, dans toute la région montagneuse de Judée, on racontait tous ces événements. Lc 1, 65 : Estlamm a gouezhas war o holl amezeien, ha dre holl vro ar menez eus Judea, e oa kaoz eus an darvoudoù-se,
Tous ceux qui les apprenaient les conservaient dans leur cœur et disaient : « Que sera donc cet enfant ? » En effet, la main du Seigneur était avec lui. Lc 1, 66 : ha kement hini a gleve komz anezho, o mire en e galon, hag a lavare : « Petra eta e vo ar bugel-se ? ». Rak e gwirionez edo dorn an Aotrou gantañ.
Zacharie, son père, fut rempli d’Esprit Saint et prononça ces paroles prophétiques : Lc 1, 67 : Ha Zakarias, e dad, a voe leuniet gant ar Spered Santel hag a ziouganas en ur lavarout :
« Béni soit le Seigneur, le Dieu d’Israël, qui visite et rachète son peuple. Lc 1, 68 : « Ra vo benniget an Aotrou, Doue Israel, dre m’eo deuet da welout ha da zaspren e bobl,
Il a fait surgir la force qui nous sauve dans la maison de David, son serviteur, Lc 1, 69 : Ha da sevel deomp un nerzh a silvidigezh, e tiegezh David, e servijer.
comme il l’avait dit par la bouche des saints, par ses prophètes, depuis les temps anciens : Lc 1, 70 : Evel m’en devoa degemennet en amzer wechall dre c’henou e Sent, e Brofeded :
salut qui nous arrache à l’ennemi, à la main de tous nos oppresseurs, Lc 1, 71 : Silvidigezh evit hon dieubiñ diouzh hon enebourien, ha diouzh daouarn an holl dud a vag ouzhomp kasoni,
amour qu’il montre envers nos pères, mémoire de son alliance sainte, Lc 1, 72 : Evit diskouez trugarez e-keñver hon tadoù, ha kaout soñj eus e emglev santel,
serment juré à notre père Abraham de nous rendre sans crainte, Lc 1, 73 : Eus al le en devoa touet da Abraham, hon tad, e roje deomp ar c’hras da vezañ dizaon.
afin que, délivrés de la main des ennemis, Lc 1, 74 : Bet tennet a-dre daouarn hon enebourien, evit e servijañ,
nous le servions dans la justice et la sainteté, en sa présence, tout au long de nos jours. Lc 1, 75 : er santelezh hag er reizhder dirazañ a-hed hon holl vuhez.
Toi aussi, petit enfant, tu seras appelé prophète du Très-Haut ; tu marcheras devant, à la face du Seigneur, et tu prépareras ses chemins Lc 1, 76 : Ha te, bugelig, te vo anvet profed an Uhel-meurbet ; kerzhout a ri a-ziaraok d’an Aotrou evit kempenn e hentoù,
pour donner à son peuple de connaître le salut par la rémission de ses péchés, Lc 1, 77 : evit lakaat e bobl da anavezout ar silvidigezh dre ar pardon eus ar pec’hedoù,
grâce à la tendresse, à l’amour de notre Dieu, quand nous visite l’astre d’en haut, Lc 1, 78 : Abalamour da galon drugarezus hon Doue a lakaio heol ar beure da zont eus an uhel d’hor gwelout,
pour illuminer ceux qui habitent les ténèbres et l’ombre de la mort, pour conduire nos pas au chemin de la paix. » Lc 1, 79 : Evit sklerijennañ ar re azezet en deñvalijenn hag e skeud ar marv, ha ren hor c’hammedoù e hent ar peoc’h ».
L’enfant grandissait et son esprit se fortifiait. Il alla vivre au désert jusqu’au jour où il se fit connaître à Israël. Lc 1, 80 : Ar bugel a greske hag e spered a greñvae. Hag e chomas el lec’hioù distro betek an deiz m’en em ziskouezas da Israel.
