An Aviel hervez Sant Lukaz - Pennad 19
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24
Pennad 19
Entré dans la ville de Jéricho, Jésus la traversait. Lc 19, 1 : Ur wech antreet e treuze Yeriko.
Or, il y avait un homme du nom de Zachée ; il était le chef des collecteurs d’impôts, et c’était quelqu’un de riche. Lc 19, 2 : Ha setu un den anvet Zake, eñ a oa ur penn-bras eus an dailhanterien, un den pinvidik,
Il cherchait à voir qui était Jésus, mais il ne le pouvait pas à cause de la foule, car il était de petite taille. Lc 19, 3 : a glaske gwelout Jezuz da c’houzout piv e oa, met n’helle ket abalamour d’ar bobl, dre ma oa bihan e vent.
Il courut donc en avant et grimpa sur un sycomore pour voir Jésus qui allait passer par là. Lc 19, 4 : Neuze e redas a-raok, hag e pignas en ur sikamorenn, evit e welout, rak dre eno e tlee tremen.
Arrivé à cet endroit, Jésus leva les yeux et lui dit : « Zachée, descends vite : aujourd’hui il faut que j’aille demeurer dans ta maison. » Lc 19, 5 : P’en em gavas Jezuz el lec’h-se, e savas e zaoulagad hag e lavaras dezhañ : « Zake, diskenn buan, rak ez ti eo ret din lojañ hiziv ».
Vite, il descendit et reçut Jésus avec joie. Lc 19, 6 : Buan e tiskennas neuze hag e zegemer a reas gant levenez.
Voyant cela, tous récriminaient : « Il est allé loger chez un homme qui est un pécheur. » Lc 19, 7 : O welout kement-se, e c’hrozmole an holl en ur lavarout : « Da di ur pec’her ez eo aet da lojañ ».
Zachée, debout, s’adressa au Seigneur : « Voici, Seigneur : je fais don aux pauvres de la moitié de mes biens, et si j’ai fait du tort à quelqu’un, je vais lui rendre quatre fois plus. » Lc 19, 8 : Met Zake, start a galon, a lavaras d’an Aotrou : « Sell, Aotrou : an hanter eus va madoù a roan d’ar beorien, ha m’em eus graet gaou ouzh unan bennak, e taskorin dezhañ peder gwech kement-all ».
Alors Jésus dit à son sujet : « Aujourd’hui, le salut est arrivé pour cette maison, car lui aussi est un fils d’Abraham. Lc 19, 9 : Jezuz neuze a lavaras dezhañ : « Hiziv eo deuet ar silvidigezh en ti-mañ, rak hemañ ivez a zo ur mab da Abraham.
En effet, le Fils de l’homme est venu chercher et sauver ce qui était perdu. » Lc 19, 10 : Deuet eo Mab an Den da glask ha da salviñ ar pezh a oa kollet ».
Comme on l’écoutait, Jésus ajouta une parabole : il était près de Jérusalem et ses auditeurs pensaient que le royaume de Dieu allait se manifester à l’instant même. Lc 19, 11 : Evel m’edont o selaou an traoù-se, e lavaras c’hoazh ur barabolenn, dre m’edo tost da Jeruzalem, ha ma kave dezho edo Rouantelezh Doue o vont d’en em ziskouez diouzhtu.
Voici donc ce qu’il dit : « Un homme de la noblesse partit dans un pays lointain pour se faire donner la royauté et revenir ensuite. Lc 19, 12 : Lavarout a reas eta : « Un den a renk uhel a yeas d’ur vro bell, evit resev evitañ ar galloud a roue ha dont en-dro goude-se.
Il appela dix de ses serviteurs, et remit à chacun une somme de la valeur d’une mine ; puis il leur dit : “Pendant mon voyage, faites de bonnes affaires.” Lc 19, 13 : O vezañ galvet dek eus e servijerien, e roas dezho dek minenn hag e lavaras dezho : Lakait-i da dalvezout betek ma vin distro.
Mais ses concitoyens le détestaient, et ils envoyèrent derrière lui une délégation chargée de dire : “Nous ne voulons pas que cet homme règne sur nous.” Lc 19, 14 : E genvroidi o devoa kasoni outañ hag e kasjont kannaded war e lerc’h da lavarout : Ne vennomp ket e vefe hennezh roue warnomp.
Quand il fut de retour après avoir reçu la royauté, il fit convoquer les serviteurs auxquels il avait remis l’argent, afin de savoir ce que leurs affaires avaient rapporté. Lc 19, 15 : Ur wech distro, goude bezañ resevet ar galloud a roue, e reas gervel davetañ ar servijerien en devoa roet arc’hant dezho, da c’houzout pegement en devoa gounezet pep hini.
Le premier se présenta et dit : “Seigneur, la somme que tu m’avais remise a été multipliée par dix.” Lc 19, 16 : An hini kentañ a zeuas hag a lavaras : Aotrou, da vinenn he deus gounezet dek. -
Le roi lui déclara : “Très bien, bon serviteur ! Puisque tu as été fidèle en si peu de chose, reçois l’autorité sur dix villes.” Lc 19, 17 : Mat eo ! servijer mat, emezañ, dre ma-z out bet feal en traoù dister, az po galloud war dek kêr.
Le second vint dire : “La somme que tu m’avais remise, Seigneur, a été multipliée par cinq.” Lc 19, 18 : Neuze e teuas an eil o lavarout : Da vinenn, Aotrou, he deus gounezet pemp.
À celui-là encore, le roi dit : “Toi, de même, sois à la tête de cinq villes.” Lc 19, 19 : Da hemañ c’hoazh e respontas : Ha te ivez, ren war bemp kêr.
Le dernier vint dire : “Seigneur, voici la somme que tu m’avais remise ; je l’ai gardée enveloppée dans un linge. Lc 19, 20 : Un trede a zeuas o lavarout : Aotrou, setu da vinenn am eus miret paket en ul lienenn.
En effet, j’avais peur de toi, car tu es un homme exigeant, tu retires ce que tu n’as pas mis en dépôt, tu moissonnes ce que tu n’as pas semé.” Lc 19, 21 : Aon am boa razout, dre ma-z out un den garv, o kemerout an arc’hant n’ac’h eus ket postet, hag o vediñ ar pezh n’ac’h eus ket hadet.
Le roi lui déclara : “Je vais te juger sur tes paroles, serviteur mauvais : tu savais que je suis un homme exigeant, que je retire ce que je n’ai pas mis en dépôt, que je moissonne ce que je n’ai pas semé ; Lc 19, 22 : Respont a reas dezhañ : Diouzh komzoù da c’henou az parnan, servijer fall. Gout a ouies ez on-me un den garv o kemerout an arc’hant n’am eus ket postet, hag o vediñ ar pezh n’am eus ket hadet.
alors pourquoi n’as-tu pas mis mon argent à la banque ? À mon arrivée, je l’aurais repris avec les intérêts.” Lc 19, 23 : Perak eta n’ec’h eus ket lakaet va arc’hant en ti-bank ? Ha pa vijen deuet en-dro, em bije e dennet gant ar mad diwarnañ.
Et le roi dit à ceux qui étaient là : “Retirez-lui cette somme et donnez-la à celui qui a dix fois plus.” Lc 19, 24 : Ha d’ar re a oa en-dro dezhañ, e lavaras : Lamit digantañ ar vinenn ha roit-hi d’an hini en deus dek.
On lui dit : “Seigneur, il a dix fois plus ! Lc 19, 25 : Aotrou, emezo, dek minenn en deus dija !-
– Je vous le déclare : on donnera à celui qui a ; mais celui qui n’a rien se verra enlever même ce qu’il a. Lc 19, 26 : me 'lavar deoc’h, d’an neb en deus e vo roet ; met digant an hini n’en deus ket e vo lamet zoken ar pezh en deus.
Quant à mes ennemis, ceux qui n’ont pas voulu que je règne sur eux, amenez-les ici et égorgez-les devant moi.” » Lc 19, 27 : Evit va enebourien avat, ar re-se ha ne vennent ket e vijen roue warno, o degasit amañ hag o lazhit dirazon ».
Après avoir ainsi parlé, Jésus partit en avant pour monter à Jérusalem. Lc 19, 28 : Ha goude bezañ lavaret se, e kerzhas Jezuz en o raok, evit sevel da Jeruzalem.
Lorsqu’il approcha de Bethphagé et de Béthanie, près de l’endroit appelé mont des Oliviers, il envoya deux de ses disciples, Lc 19, 29 : Ha pa voe tost da Betfage ha da Vetania, e-kichen ar menez anvet Menez an Olived, e kasas daou eus e ziskibien,
en disant : « Allez à ce village d’en face. À l’entrée, vous trouverez un petit âne attaché, sur lequel personne ne s’est encore assis. Détachez-le et amenez-le. Lc 19, 30 : en ur lavarout dezho : « It d’ar gêriadenn amañ a-dal deoc’h, hag o vont enni, e kavot staget un azenig ha n’eus pignet c’hoazh den ebet warnañ. Distagit-eñ hag e zegasit din.
Si l’on vous demande : “Pourquoi le détachez-vous ?” vous répondrez : “Parce que le Seigneur en a besoin.” » Lc 19, 31 : Ha ma c’houlenn unan bennak ouzhoc’h perak hen distagit, respontit evel-hen : An Aotrou en deus ezhomm anezhañ ».
Les envoyés partirent et trouvèrent tout comme Jésus leur avait dit. Lc 19, 32 : O vont eta, ar gannaded a gavas an traoù evel m’en devoa lavaret dezho.
Alors qu’ils détachaient le petit âne, ses maîtres leur demandèrent : « Pourquoi détachez-vous l’âne ? » Lc 19, 33 : Ha p’edont o tistagañ an azenig, e c’houlennas e vistri outo : « Petra ’zo ma tistagit an azenig-se ? »
Ils répondirent : « Parce que le Seigneur en a besoin. » Lc 19, 34 : Hag i da respont : « An Aotrou en deus ezhomm anezhañ ».
Ils amenèrent l’âne auprès de Jésus, jetèrent leurs manteaux dessus, et y firent monter Jésus. Lc 19, 35 : E zegas a rejont da Jezuz, hag o vezañ taolet o mantilli war gein an azenig, e lakjont Jezuz da sevel warnañ.
À mesure que Jésus avançait, les gens étendaient leurs manteaux sur le chemin. Lc 19, 36 : Tra ma-z ae war-raok, e lede an dud o mantilli war an hent.
Alors que déjà Jésus approchait de la descente du mont des Oliviers, toute la foule des disciples, remplie de joie, se mit à louer Dieu à pleine voix pour tous les miracles qu’ils avaient vus, Lc 19, 37 : Hag erru e oa dija tost da ziribin Menez an Olived, pa stagas holl engroez an diskibien trec’het gant al levenez, da veuliñ Doue a vouezh kreñv, evit an holl vurzhudoù o devoa gwelet.
et ils disaient : « Béni soit celui qui vient, le Roi, au nom du Seigneur. Paix dans le ciel et gloire au plus haut des cieux ! » Lc 19, 38 : Hag e lavarent : « Ra vo benniget an hini a zeu, eñ ar Roue, e anv an Aotrou. Peoc’h en Neñv ha klod en uhelderioù ».
Quelques pharisiens, qui se trouvaient dans la foule, dirent à Jésus : « Maître, réprimande tes disciples ! » Lc 19, 39 : Hiniennoù eus ar Farizianed o ’n em gaout e-touez ar bobl, a lavaras dezhañ : « Mestr, gra trouz d’az tiskibien ».
Mais il prit la parole en disant : « Je vous le dis : si eux se taisent, les pierres crieront. » Lc 19, 40 : Met eñ a respontas : « me 'lavar deoc’h, ma tav ar re-mañ eo ar vein a youc’ho ! »
Lorsque Jésus fut près de Jérusalem, voyant la ville, il pleura sur elle, en disant : Lc 19, 41 : Evel ma tostae, pa welas Kêr, e ouelas warni en ur lavarout :
« Ah ! si toi aussi, tu avais reconnu en ce jour ce qui donne la paix ! Mais maintenant cela est resté caché à tes yeux. Lc 19, 42 : « Ma komprenjes en deiz-mañ, te ivez, ar pezh a rofe dit ar peoc’h. Bremañ siwazh ! emañ kuzhet ouzh da zaoulagad.
Oui, viendront pour toi des jours où tes ennemis construiront des ouvrages de siège contre toi, t’encercleront et te presseront de tous côtés ; Lc 19, 43 : Ya, dont a ray warnout un amzer, ma kleuzo da enebourien fozioù en-dro dit, evit lakaat seziz warnout ha da waskañ a bep tu.
ils t’anéantiront, toi et tes enfants qui sont chez toi, et ils ne laisseront pas chez toi pierre sur pierre, parce que tu n’as pas reconnu le moment où Dieu te visitait. » Lc 19, 44 : Da flastrañ a raint ouzh an douar, te ha da vibien ennout-te, ha ne lezint ket ac’hanout-te maen war vaen, dre n’ec’h eus ket anavezet an amzer ma-z out bet gweladennet ».
Entré dans le Temple, Jésus se mit à en expulser les vendeurs. Il leur déclarait : Lc 19, 45 : Aet e-barzh an Templ en em lakaas da argas er-maez ar werzhourien,
« Il est écrit : Ma maison sera une maison de prière. Or vous, vous en avez fait une caverne de bandits. » Lc 19, 46 : en ur lavarout dezho : « Skrivet eo : Va Zi a vo un ti a bedenn, c’hwi avat a ra gantañ un toull-laeron ».
Et il était chaque jour dans le Temple pour enseigner. Les grands prêtres et les scribes, ainsi que les notables, cherchaient à le faire mourir, Lc 19, 47 : Ha bemdez e veze o kelenn en Templ. An Arc’hbeleien hag ar Skribed a glaske e gas da goll, hag ivez pennoù bras ar bobl.
mais ils ne trouvaient pas ce qu’ils pourraient faire ; en effet, le peuple tout entier, suspendu à ses lèvres, l’écoutait. Lc 19, 48 : Nemet ne ouient ket penaos en em gemerout, rak an holl bobl a veze e-pign outañ, ouzh e selaou.
