An Aviel hervez Sant Lukaz - Pennad 5
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24
Pennad 5
Or, la foule se pressait autour de Jésus pour écouter la parole de Dieu, tandis qu’il se tenait au bord du lac de Génésareth. Lc 5, 1 : Un deiz m’edo ar bobl ouzh e waskañ a-dost evit klevout Komz Doue edo eñ war ribl lenn C’henezared ;
Il vit deux barques qui se trouvaient au bord du lac ; les pêcheurs en étaient descendus et lavaient leurs filets. Lc 5, 2 : hag e welas div vag ouzh an aod ; ar besketaerien a oa diskennet diwarno hag e oant o walc’hiñ o rouedoù.
Jésus monta dans une des barques qui appartenait à Simon, et lui demanda de s’écarter un peu du rivage. Puis il s’assit et, de la barque, il enseignait les foules. Lc 5, 3 : Pignat a reas en unan eus ar bagoù, hini Simon, ha goulenn outañ pellaat un tammig diouzh an douar. Hag o vezañ aet en e goazez, e kelenne ar bobl eus ar vag.
Quand il eut fini de parler, il dit à Simon : « Avance au large, et jetez vos filets pour la pêche. » Lc 5, 4 : P’en devoe echuet da gomz e lavaras da Simon : « Kae d’an donvor, ha laoskit ho rouedoù e-barzh evit pesketa ».
Simon lui répondit : « Maître, nous avons peiné toute la nuit sans rien prendre ; mais, sur ta parole, je vais jeter les filets. » Lc 5, 5 : Ha Simon da respont dezhañ : « Mestr, a-hed an noz hon eus poaniet, ha mann n’hon eus paket ; diwar da lavar avat, e laoskin ar rouedoù e-barzh ».
Et l’ayant fait, ils capturèrent une telle quantité de poissons que leurs filets allaient se déchirer. Lc 5, 6 : Ober a rejont hag e klozjont un niver bras a besked, ma roge o rouedoù.
Ils firent signe à leurs compagnons de l’autre barque de venir les aider. Ceux-ci vinrent, et ils remplirent les deux barques, à tel point qu’elles enfonçaient. Lc 5, 7 : Sin a rejont neuze d’o c’hevelerien hag a oa en eil bag, da zont d’o sikour ; dont a rejont hag e leugnjont an div vag, ken na ziskennent en dour.
A cette vue, Simon-Pierre tomba aux genoux de Jésus, en disant : « Éloigne-toi de moi, Seigneur, car je suis un homme pécheur. » Lc 5, 8 : O welout se, e kouezhas Simon Pêr ouzh daoulin Jezuz en ur lavarout : « Kae diouzhin, Aotrou, rak ur pec’her ez on-me ! »
En effet, un grand effroi l’avait saisi, lui et tous ceux qui étaient avec lui, devant la quantité de poissons qu’ils avaient pêchés ; Lc 5, 9 : Rak ar sebez a oa kroget ennañ hag en holl dud a oa gantañ, en abeg d’an taol-pesketaerezh o devoa graet.
et de même Jacques et Jean, fils de Zébédée, les associés de Simon. Jésus dit à Simon : « Sois sans crainte, désormais ce sont des hommes que tu prendras. » Lc 5, 10 : Heñvel e oa gant Jakez ha Yann, mibien Zebedea, hag a oa kevelerien Simon. Jezuz avat a lavaras da Simon : « N’a ket da spontañ ! Hiviziken ez eo tud a baki ».
Alors ils ramenèrent les barques au rivage et, laissant tout, ils le suivirent. Lc 5, 11 : Sachañ a rejont ar bagoù d’an douar hag o tilezel pep tra ez ejont d’e heul.
Jésus était dans une ville quand survint un homme couvert de lèpre ; voyant Jésus, il tomba face contre terre et le supplia : « Seigneur, si tu le veux, tu peux me purifier. » Lc 5, 12 : Un drovezh m’edo en ur gêr bennak, setu eno un den goloet a lorgnez. Hag o welout Jezuz e soublas war e c’henou dirazañ hag e reas ar bedenn-mañ dezhañ : « Aotrou, ma fell dit, e c’hellez va glanaat ».
Jésus étendit la main et le toucha en disant : « Je le veux, sois purifié. » À l’instant même, la lèpre le quitta. Lc 5, 13 : Jezuz a astennas e zorn hag a stokas outañ en ur lavarout : « Me a fell din, bez glanaet ». Ha raktal ez eas al lorgnez dioutañ.
Alors Jésus lui ordonna de ne le dire à personne : « Va plutôt te montrer au prêtre et donne pour ta purification ce que Moïse a prescrit ; ce sera pour tous un témoignage. » Lc 5, 14 : Met Jezuz a zifennas outañ hen lavarout da zen : « Hogen kae, emezañ d’en em ziskouez d’ar beleg, ha kinnig evit da c’hlanidigezh, ar pezh en deus gourc’hemennet Moizez, ma vo kement-se da desteni dezho ».
De plus en plus, on parlait de Jésus. De grandes foules accouraient pour l’entendre et se faire guérir de leurs maladies. Lc 5, 15 : Mui-ouzh-mui e save kaoz diwar e benn, hag e terede engroezioù niverus d’e glevout ha da vezañ pareet eus o c’hleñvedoù.
Mais lui se retirait dans les endroits déserts, et il priait. Lc 5, 16 : Eñ avat en em denne d’al lec’hioù distro hag a veze o pediñ.
Un jour que Jésus enseignait, il y avait dans l’assistance des pharisiens et des docteurs de la Loi, venus de tous les villages de Galilée et de Judée, ainsi que de Jérusalem ; et la puissance du Seigneur était à l’œuvre pour lui faire opérer des guérisons. Lc 5, 17 : Un deiz bennak m’edo o kelenn, en em gave azezet eno Farizianed ha Doktored eus al Lezenn hag a oa deuet eus pep bourc’h a C’halilea hag a Judea hag eus Jeruzalem ; ha galloud an Aotrou a oa gantañ da bareañ.
Arrivent des gens, portant sur une civière un homme qui était paralysé ; ils cherchaient à le faire entrer pour le placer devant Jésus. Lc 5, 18 : Ha setu paotred o tougen war ur gwele un den hag a oa seizet, hag e klaskent e zegas e-barzh an ti evit e lakaat dirazañ.
Mais, ne voyant pas comment faire à cause de la foule, ils montèrent sur le toit et, en écartant les tuiles, ils le firent descendre avec sa civière en plein milieu devant Jésus. Lc 5, 19 : Pa ne gavent tu ebet d’e zegas e-barzh, en abeg d’an engroez, e pignjont war an doenn, hag a-dreuz an teol e tiskennjont anezhañ gant e weleig e-kreiz an dud, dirak Jezuz.
Voyant leur foi, il dit : « Homme, tes péchés te sont pardonnés. » Lc 5, 20 : O welout o feiz e lavaras : « Va faotr, distaolet eo dit da bec’hedoù ».
Les scribes et les pharisiens se mirent à raisonner : « Qui est-il celui-là ? Il dit des blasphèmes ! Qui donc peut pardonner les péchés, sinon Dieu seul ? » Lc 5, 21 : Neuze e krogas ar Skribed hag ar Farizianed d’en em soñjal ha da lavarout : « Piv eo hemañ hag a lavar komzoù disakr ? Piv a c’hell disteurel ar pec’hedoù, nemet Doue hepken ? »
Mais Jésus, saisissant leurs pensées, leur répondit : « Pourquoi ces pensées dans vos cœurs ? Lc 5, 22 : Met Jezuz oc’h anavezout o soñjoù a respontas dezho : « Perak e soñjit evel-se en ho kalonoù ?
Qu’est-ce qui est le plus facile ? Dire : “Tes péchés te sont pardonnés”, ou dire : “Lève-toi et marche” ? Lc 5, 23 : Petra eo an aesañ, pe lavarout : ''Distaolet eo dit da bec’hedoù'' ; pe lavarout : ''Sav ha kerzh'' ?
Eh bien ! Afin que vous sachiez que le Fils de l’homme a autorité sur la terre pour pardonner les péchés, – Jésus s’adressa à celui qui était paralysé – je te le dis, lève-toi, prends ta civière et retourne dans ta maison. » Lc 5, 24 : Ac’hanta ! evit ma anavezot en deus Mab an Den war an douar, galloud da zisteurel ar pec’hedoù : me 'lavar dit, emezañ d’an den seizet, sav, kemer da weleig, ha distro d’ar gêr ».
À l’instant même, celui-ci se releva devant eux, il prit ce qui lui servait de lit et s’en alla dans sa maison en rendant gloire à Dieu. Lc 5, 25 : War an taol, eñ da sevel dirak o daoulagad, da gemerout ar pezh ma oa gourvezet warnañ, ha da vont d’ar gêr en ur veuliñ Doue.
Tous furent saisis de stupeur et ils rendaient gloire à Dieu. Remplis de crainte, ils disaient : « Nous avons vu des choses extraordinaires aujourd’hui ! » Lc 5, 26 : Saouzan neuze a grogas enno holl, ha meuliñ a raent Doue, leun a spont ma oant e lavarent : « Traoù espar hon eus gwelet hiziv ! »
Après cela, Jésus sortit et remarqua un publicain (c’est-à-dire un collecteur d’impôts) du nom de Lévi assis au bureau des impôts. Il lui dit : « Suis-moi. » Lc 5, 27 : Goude-se ez eas er-maez, hag e paras e selloù war ur Publikan, e anv Levi, azezet e burev ar maltouterezh, hag e lavaras dezhañ : « Deus d’am heul ».
Abandonnant tout, l’homme se leva ; et il le suivait. Lc 5, 28 : Hag hemañ o tilezel pep tra, a savas evit mont d’e heul.
Lévi donna pour Jésus une grande réception dans sa maison ; il y avait là une foule nombreuse de publicains et d’autres gens attablés avec eux. Lc 5, 29 : Ur pred bras a reas Levi evitañ en e di. Hag un niver bras a druajerien hag a dud all a oa ouzh taol ganto.
Les pharisiens et les scribes de leur parti récriminaient en disant à ses disciples : « Pourquoi mangez-vous et buvez-vous avec les publicains et les pécheurs ? » Lc 5, 30 : Grozmolat a rae ar Farizianed hag o Skribed o lavarout d’e ziskibien : « Perak e tebrit hag ez evit gant ar Bublikaned hag ar bec’herien ? »
Jésus leur répondit : « Ce ne sont pas les gens en bonne santé qui ont besoin du médecin, mais les malades. Lc 5, 31 : Met Jezuz o respont a lavaras dezho : « N’eo ket ar re yac’h o deuz ezhomm eus ar medisin, met ar re glañv.
Je ne suis pas venu appeler des justes mais des pécheurs, pour qu’ils se convertissent. » Lc 5, 32 : N’on ket deuet da c’hervel an dud reizh, met ar bec’herien d’ar binijenn ».
Ils lui dirent alors : « Les disciples de Jean le Baptiste jeûnent souvent et font des prières ; de même ceux des pharisiens. Au contraire, les tiens mangent et boivent ! » Lc 5, 33 : Int avat a respontas dezhañ : « Diskibien Yann a yun alies, ha pedennoù a reont ; en hevelep doare ivez diskibien ar Farizianed ; da re-te avat a ev hag a zebr ».
Jésus leur dit : « Pouvez-vous faire jeûner les invités de la noce, pendant que l’Époux est avec eux ? Lc 5, 34 : Jezuz a respontas dezho : « Daoust hag e c’hellit lakaat ar baotred-a-enor da yunañ e-pad m’emañ an den nevez ganto ?
Mais des jours viendront où l’Époux leur sera enlevé ; alors, en ces jours-là, ils jeûneront. » Lc 5, 35 : Dont a ray deizioù ma vo bet dilamet an den nevez diganto ; en deizioù-se neuze e yunint ».
Il leur dit aussi en parabole : « Personne ne déchire un morceau à un vêtement neuf pour le coudre sur un vieux vêtement. Autrement, on aura déchiré le neuf, et le morceau qui vient du neuf ne s’accordera pas avec le vieux. Lc 5, 36 : Hag e lavaras dezho c’hoazh un heñveladur : « Den ebet ne rog ur peñsel diwar ur vantell nevez d’e lakaat war ur vantell gozh, pe neuze en devo roget e vantell nevez, hep na vefe ar peñsel nevez-se o toniañ gant ar vantell gozh.
Et personne ne met du vin nouveau dans de vieilles outres ; autrement, le vin nouveau fera éclater les outres, il se répandra et les outres seront perdues. Lc 5, 37 : Na den ebet kennebeut-all ne laka gwin nevez e seier kozh ; pe neuze e tarzho ar seier kozh gant ar gwin nevez ; ar gwin a vo skuilhet hag ar seier kollet.
Mais on doit mettre le vin nouveau dans des outres neuves. Lc 5, 38 : Hogen ar gwin nevez eo e seier-lêr nevez e tleer e lakaat.
Jamais celui qui a bu du vin vieux ne désire du nouveau. Car il dit : “C’est le vieux qui est bon.” » Lc 5, 39 : Na den ebet, p’emañ oc’h evañ gwin kozh ne fell dezhañ hini nevez, rak lavarout a ra : « An hini kozh a zo gwell ».
