Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Evangile de Jésus-Christ selon saint Luc » Chapitre 4

Evangile de Jésus-Christ selon saint Luc - Chapitre 4

Levr : An Aviel hervez Sant Lukaz
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24

Chapitre 4



Jésus, rempli d’Esprit Saint, quitta les bords du Jourdain ; dans l’Esprit, il fut conduit à travers le désert Lc 4, 1 : Jezuz, leun eus ar Spered Santel, a zistroas eus ar Jordan, hag a voe renet gant ar Spered d’ar gouelec’h ;

où, pendant quarante jours, il fut tenté par le diable. Il ne mangea rien durant ces jours-là, et, quand ce temps fut écoulé, il eut faim. Lc 4, 2 : eno, e-pad daou-ugent devezh, e voe temptet gant an diaoul. Ne zebras tamm ebet e-doug an deizioù-se, ha pa voent echu, en devoe naon.

Le diable lui dit alors : « Si tu es Fils de Dieu, ordonne à cette pierre de devenir du pain. » Lc 4, 3 : Hag an diaoul a lavaras dezhañ : « Ma-z out Mab Doue, lavar d’ar maen-mañ dont da vezañ bara ».

Jésus répondit : « Il est écrit : L’homme ne vit pas seulement de pain. » Lc 4, 4 : Met Jezuz a respontas dezhañ : « Skrivet eo : N’eo ket diwar vara nemetken e vevo an den ».

Alors le diable l’emmena plus haut et lui montra en un instant tous les royaumes de la terre. Lc 4, 5 : An diaoul neuze a gasas anezhañ war an uhel, a ziskouezas dezhañ en ur predig-amzer, holl rouantelezhioù an douar,

Il lui dit : « Je te donnerai tout ce pouvoir et la gloire de ces royaumes, car cela m’a été remis et je le donne à qui je veux. Lc 4, 6 : hag a lavaras dezhañ : « Dit e roin an holl c’halloud-se ha gloar rouantelezhioù an douar, rak etre va daouarn ez eo bet lakaet, hag he reiñ a ran da neb a fell din ;

Toi donc, si tu te prosternes devant moi, tu auras tout cela. » Lc 4, 7 : te eta, ma stouez dirazon, e vo dit-te holl ».

Jésus lui répondit : « Il est écrit : C’est devant le Seigneur ton Dieu que tu te prosterneras, à lui seul tu rendras un culte. » Lc 4, 8 : Met Jezuz a respontas dezhañ : « Skrivet eo : An Aotrou, da Zoue, a azeuli, ha dezhañ hepken e renti da zoujañs ».

Puis le diable le conduisit à Jérusalem, il le plaça au sommet du Temple et lui dit : « Si tu es Fils de Dieu, d’ici jette-toi en bas ; Lc 4, 9 : E gas a reas neuze da Jeruzalem, hag e lakaat war lein an Templ. Hag e lavaras dezhañ : « Ma-z out Mab Doue, en em daol ac’hann d’an traoñ.

car il est écrit : Il donnera pour toi, à ses anges, l’ordre de te garder ; Lc 4, 10 : Rak skrivet eo : « Gourc’hemenn a raio evidout d’e Aelez evit ma-z tiwallint »,

et encore : Ils te porteront sur leurs mains, de peur que ton pied ne heurte une pierre. » Lc 4, 11 : ha c’hoazh : « Da zougen a raint en o daouarn, gant aon na stokfes da droad ouzh ur maen ».

Jésus lui fit cette réponse : « Il est dit : Tu ne mettras pas à l’épreuve le Seigneur ton Dieu. » Lc 4, 12 : Met Jezuz a respontas dezhañ : « Lavaret eo : ''Ne dempti ket an Aotrou, da Zoue'' ».

Ayant ainsi épuisé toutes les formes de tentations, le diable s’éloigna de Jésus jusqu’au moment fixé. Lc 4, 13 : Hag o vezañ implijet pep stumm-temptadur, ez eas an diaoul dioutañ betek un degouezh mat.

Lorsque Jésus, dans la puissance de l’Esprit, revint en Galilée, sa renommée se répandit dans toute la région. Lc 4, 14 : Distreiñ a reas Jezuz da C’halilea, dindan nerzh ar Spered, hag ar vrud anezhañ a redas dre an holl vro tro-zro.

Il enseignait dans les synagogues, et tout le monde faisait son éloge. Lc 4, 15 : Kelenn a rae en o sinagogennoù, ha meulet e veze gant an holl.

Il vint à Nazareth, où il avait été élevé. Selon son habitude, il entra dans la synagogue le jour du sabbat, et il se leva pour faire la lecture. Lc 4, 16 : Dont a reas da Nazared e-lec’h ma oa bet savet hag ez eas, hervez e voaz, da zeiz ar Sabad, d’ar sinagogenn ; ha sevel a reas en e sav, evit ober al lennadenn.

On lui remit le livre du prophète Isaïe. Il ouvrit le livre et trouva le passage où il est écrit : Lc 4, 17 : Roet e voe dezhañ levr ar Profed Izaias, hag o vezañ dirollet al levr, e kavas an arroud ma-z eo skrivet ennañ :

L’Esprit du Seigneur est sur moi parce que le Seigneur m’a consacré par l’onction. Il m’a envoyé porter la Bonne Nouvelle aux pauvres, annoncer aux captifs leur libération, et aux aveugles qu’ils retrouveront la vue, remettre en liberté les opprimés, Lc 4, 18 : « Spered an Aotrou ’zo warnon, rak va olevet en deus ; va c’haset en deus da zegemenn ar C’heloù mat d’ar beorien, da embann d’ar brizonidi o dieubidigezh, ha d’an dalled o distro d’ar gweled ; da reiñ d’ar re wasket o frankiz,

annoncer une année favorable accordée par le Seigneur. Lc 4, 19 : ha da embann ur bloavezh a c’hras a-berzh Doue ».

Jésus referma le livre, le rendit au servant et s’assit. Tous, dans la synagogue, avaient les yeux fixés sur lui. Lc 4, 20 : Rollañ a reas al levr, e reiñ en-dro d’ar servijer, ha mont en e goazez ; ha selloù an holl er sinagogenn a bare warnañ.

Alors il se mit à leur dire : « Aujourd’hui s’accomplit ce passage de l’Écriture que vous venez d’entendre. » Lc 4, 21 : Neuze e stagas da lavarout dezho : « Hiziv, e teu da wir al lavar-se eus ar Skritur o deus klevet ho tivskouarn ».

Tous lui rendaient témoignage et s’étonnaient des paroles de grâce qui sortaient de sa bouche. Ils se disaient : « N’est-ce pas là le fils de Joseph ? » Lc 4, 22 : Hag an holl a roe testeni dezhañ, hag a oa souezhet gant ar c’homzoù kaer a zeue eus e c’henou. Ma lavarent : « Daoust ha n’eo ket hennezh mab Jozef ? »

Mais il leur dit : « Sûrement vous allez me citer le dicton : “Médecin, guéris-toi toi-même”, et me dire : “Nous avons appris tout ce qui s’est passé à Capharnaüm ; fais donc de même ici dans ton lieu d’origine !” » Lc 4, 23 : Hag eñ da respont dezho : « Hep mar ebet, e lavarot din ar c’hrennlavar-mañ : Medisin, en em yac’ha da-unan. An traoù ken bras hon eus klevet ac’h eus graet evit Kafarnaoum, o gra amañ ivez ez pro ».

Puis il ajouta : « Amen, je vous le dis : aucun prophète ne trouve un accueil favorable dans son pays. Lc 4, 24 : Hag e lavaras c’hoazh : « E gwirionez, me 'lavar deoc’h, profed ebet ne vez degemeret mat en e vro.

En vérité, je vous le dis : Au temps du prophète Élie, lorsque pendant trois ans et demi le ciel retint la pluie, et qu’une grande famine se produisit sur toute la terre, il y avait beaucoup de veuves en Israël ; Lc 4, 25 : A dra sur, me 'lavar deoc’h, e oa kalz a intañvezed en Israel en amzer Elias, pa voe serret an oabl e-pad tri bloaz ha c’hwec’h miz, en doare ma c’hoarvezas ur gernez vras dre ar vro a-bezh ;

pourtant Élie ne fut envoyé vers aucune d’entre elles, mais bien dans la ville de Sarepta, au pays de Sidon, chez une veuve étrangère. Lc 4, 26 : ha koulskoude da gaout hini anezho ne voe kaset Elias, nemet da gaout un intañvez eus Sarepta, e Bro-Sidon.

Au temps du prophète Élisée, il y avait beaucoup de lépreux en Israël ; et aucun d’eux n’a été purifié, mais bien Naaman le Syrien. » Lc 4, 27 : Ha kalz a dud lovr a oa ivez en Israel, da vare ar profed Elizea, ha koulskoude hini anezho ne voe glanaet nemet Naaman ar Siriad ».

À ces mots, dans la synagogue, tous devinrent furieux. Lc 4, 28 : Leun a fulor e oant holl er sinagogenn o klevout kement-se.

Ils se levèrent, poussèrent Jésus hors de la ville, et le menèrent jusqu’à un escarpement de la colline où leur ville est construite, pour le précipiter en bas. Lc 4, 29 : Hag int o sevel d’e vountañ er-maez eus kêr, ha d’e gas betek un tarroz eus ar menez ma oa savet o c’hêr warnañ, evit e stlepel d’an traoñ.

Mais lui, passant au milieu d’eux, allait son chemin. Lc 4, 30 : Eñ avat, o tremen dre o c’hreiz, a yeas kuit.

Jésus descendit à Capharnaüm, ville de Galilée, et il y enseignait, le jour du sabbat. Lc 4, 31 : Diskenn a reas neuze da Gafarnaoum, kêr eus Galilea ; ha kelenn a rae an dud d’an deizioù-Sabad.

On était frappé par son enseignement car sa parole était pleine d’autorité. Lc 4, 32 : Souezhet bras e oant gant e gelennadurezh, rak gant beli e komze outo.

Or, il y avait dans la synagogue un homme possédé par l’esprit d’un démon impur, qui se mit à crier d’une voix forte : Lc 4, 33 : Bez’ e oa er sinagogenn un den hag a oa ennañ spered un diaoul hudur. En em lakaat a reas da youc’hal gant ur vouezh kreñv :

« Ah ! que nous veux-tu, Jésus de Nazareth ? Es-tu venu pour nous perdre ? Je sais qui tu es : tu es le Saint de Dieu. » Lc 4, 34 : « A ! petra a glaskez ouzhomp-ni, Jezuz a Nazared ? Ha deuet out d’hon distrujañ ? Gouzout a ouzon piv out-te : Sant Doue ».

Jésus le menaça : « Silence ! Sors de cet homme. » Alors le démon projeta l’homme en plein milieu et sortit de lui sans lui faire aucun mal. Lc 4, 35 : Jezuz e c’hourdrouzas o lavarout : « Tav, ha kae er-maez eus an den-se ». An diaoul neuze ouzh e strinkañ d’an douar e-kreiz an dud, a yeas er-maez eus an den hep ober droug ebet dezhañ.

Tous furent saisis d’effroi et ils se disaient entre eux : « Quelle est cette parole ? Il commande avec autorité et puissance aux esprits impurs, et ils sortent ! » Lc 4, 36 : Ma kouezhas sebez warno holl, hag e lavarent an eil d’egile : « Petra eo se ? ma c’hourc’hemenn gant galloud ha nerzh d’ar speredoù hudur hag ez eont er-maez ! »

Et la réputation de Jésus se propageait dans toute la région. Lc 4, 37 : Hag ar vrud anezhañ en em skigne e pep lec’h dre ar vro.

Jésus quitta la synagogue et entra dans la maison de Simon. Or, la belle-mère de Simon était oppressée par une forte fièvre, et on demanda à Jésus de faire quelque chose pour elle. Lc 4, 38 : Jezuz o sevel hag o kuitaat ar sinagogenn a antreas e ti Simon. Mamm-gaer Simon a oa dalc’het gant un derzhienn vras ; hag e bediñ a rejont eviti.

Il se pencha sur elle, menaça la fièvre, et la fièvre la quitta. À l’instant même, la femme se leva et elle les servait. Lc 4, 39 : Hag eñ oc’h en em zerc’hel a-us dezhi, a c’hourc’hemennas d’an derzhienn hag ez eas an derzhienn diouti. Kerkent e savas hag en em lakaas d’o servijañ.

Au coucher du soleil, tous ceux qui avaient des malades atteints de diverses infirmités les lui amenèrent. Et Jésus, imposant les mains à chacun d’eux, les guérissait. Lc 4, 40 : Da vare kuzh-heol, an holl dud o devoa klañvourien dalc’het gant kleñved pe gleñved, o degasas dezhañ ; hag eñ en ur astenn e zorn war bep hini a baree anezho.

Et même des démons sortaient de beaucoup d’entre eux en criant : « C’est toi le Fils de Dieu ! » Mais Jésus les menaçait et leur interdisait de parler, parce qu’ils savaient, eux, que le Christ, c’était lui. Lc 4, 41 : Drouksperedoù ivez a yae er-maez eus kalz, en ur grial hag en ur lavarout : « Te eo Mab Doue ». Eñ avat o gourdrouze ha n’o leze ket da gomz, rak gouzout a raent e oa eñ ar C’hrist.

Quand il fit jour, Jésus sortit et s’en alla dans un endroit désert. Les foules le cherchaient ; elles arrivèrent jusqu’à lui, et elles le retenaient pour l’empêcher de les quitter. Lc 4, 42 : Pa voe deuet an deiz, e teuas er-maez hag ez eas d’ul lec’h distro. An engroezioù-tud hag a oa ouzh e glask a zeuas neuze betek ennañ ; ha derc’hel a raent warnañ evit ma n’aje ket diouto.

Mais il leur dit : « Aux autres villes aussi, il faut que j’annonce la Bonne Nouvelle du règne de Dieu, car c’est pour cela que j’ai été envoyé. » Lc 4, 43 : Met eñ a lavaras dezho : « d’ar c’hêrioù all ivez e tlean degemenn keloù mat Rouantelezh Doue, rak evit se on bet kaset ».

Et il proclamait l’Évangile dans les synagogues du pays des Juifs. Lc 4, 44 : Hag e veze o prezeg e sinagogennoù Galilea.