Levr Judit - Pennad 14
Pennad 14
Judith leur déclara : " Écoutez-moi donc, frères : prenez cette tête et suspendez-la aux créneaux de votre rempart. Jdt 14, 1 : Hag e lavaras Judit dezho : "Selaouit-me, breudeur, kemerit ar penn-se, lakait-eñ a-ispilh ouzh kranell hor ramparzh.
Ensuite, quand l'aurore brillera et que le soleil paraîtra sur la terre, vous prendrez chacun vos armes de combat ; et vous, tous les hommes vigoureux, vous ferez une sortie hors de la ville. Vous vous donnerez un guide, comme pour descendre dans la plaine, en direction de l'avant-poste des fils d'Assour. Mais vous ne descendrez pas. Jdt 14, 2 : Ha neuze, da c’houloù-deiz, pa savo an heol war an douar, e kemerot pep hini ac’hanoc’h hoc’h harnez-brezel, hag ez eot, kement den gouest a zo, er-maez eus kêr, hag e lakaiot ur mestr warnoc’h, evel da ziskenn d’ar blaenenn etrezek rak-gwarded mibien Asiria, met ne ziskennot ket.
Les fils d'Assour saisiront leur armement, regagneront leur camp, éveilleront les généraux de l'armée et accourront autour de la tente d'Holopherne, mais ils ne le trouveront pas. La peur, alors, fondra sur eux et ils s'enfuiront devant vous. Jdt 14, 3 : Ar re-se, kemeret ganto o armoù, a yelo etrezek o c’hamp hag a zihuno penngadourien armead Asiria ; hag e teredint da deltenn Holofern ha n’hen kavint ket. Neuze e kouezho warno ar spont hag e tec’hint a-zirak ho tremm.
Vous les poursuivrez, vous-mêmes et les habitants de tout le territoire d'Israël, et vous les abattrez sur les chemins de leur fuite. Jdt 14, 4 : Hag o vont war o lerc’h, c’hwi hag holl annezidi tiriad Israel, o diskar a reot war o hentoù.
Mais auparavant, appelez-moi Akhior, l'Ammonite, afin qu'il voie et reconnaisse celui qui a méprisé la maison d'Israël, celui par qui il avait été envoyé vers nous comme un homme voué à la mort. " Jdt 14, 5 : Met a-raok ober kement-se, galvit davedon Ac’hior an Amoniad, ma welo ha ma anavezo an hini en devoa disprizet tiegezh Israel, hag en devoa e gaset davedomp evel d’ar marv.
On invita donc Akhior à sortir de chez Ozias. Sitôt arrivé, lorsqu'il vit la tête d'Holopherne dans la main d'un homme parmi l'assemblée du peuple, il tomba face contre terre, le souffle coupé. Jdt 14, 6 : Gervel a rejont Ac’hior e ti Ozias. Pa ’n em gavas ha pa welas penn Holofern e dorn un den e bodadeg ar bobl, e kouezhas war e zremm hag e semplas e spered.
On le releva. Il se jeta aux pieds de Judith, se prosterna devant elle et lui dit : " Bénie sois-tu dans toutes les tentes de Juda et dans toutes les nations. Tous ceux qui entendront prononcer ton nom seront bouleversés. Jdt 14, 7 : Pa adsavas, e kouezhas e-harz treid Judit hag e stouas dirazi en ur lavarout : "Benniget out en holl dinelloù Youda hag en holl vroadoù : ar re a glevo da anv a vezo strafuilhet.
Informe-moi donc maintenant de tout ce que tu as fait durant ces jours-ci. " Et Judith lui fit, au milieu du peuple, le récit complet de ses actions depuis le jour de son départ jusqu'à ce moment où elle leur parlait. Jdt 14, 8 : Ha bremañ, disklêr din ar pezh ac’h eus graet en deizioù-mañ". Hag e tanevellas Judit dezhañ, e-kreiz ar bobl, kement tra he devoa graet en deiz ma oa aet kuit betek an hini ma komze outo.
Quand elle eut terminé, le peuple poussa des cris retentissants et remplit la ville de cris de joie. Jdt 14, 9 : P’he devoe echuet da gomz, e youc’has ar bobl a vouezh kreñv hag en em roas d’an tregern a levenez en o c’hêr.
En voyant tout ce que le Dieu d'Israël avait accompli, Akhior crut en Dieu, sans réserve. Il se fit circoncire, et fut admis définitivement dans la maison d'Israël. Jdt 14, 10 : Pa welas Ac’hior an holl bezh en devoa graet Doue Israel, e kredas start e Doue, hag e reas amdroc’hañ kroc’hen e bod-mezenn hag e kengevredas ouzh tiegezh Israel betek an deiz-mañ.
Au lever de l'aurore, on suspendit la tête d'Holopherne au rempart. Les hommes de Béthulie prirent chacun leurs armes et firent par cohortes une sortie en direction des cols de la montagne. Jdt 14, 11 : Pa savas ar gouloù-deiz, e voe lakaet penn Holofern a-ispilh ouzh ar ramparzh, hag e kemeras pep den e armoù, hag ec’h ermaezjont a-strolladoù war grapennoù ar menez.
Quand les fils d'Assour les virent, ils envoyèrent prévenir leurs chefs ; ceux-ci allèrent chercher les généraux, les commandants et tous les officiers. Jdt 14, 12 : mibien Asiria avat, p’o gweljont, a gasas kannaded d’o ofiserien ; ar re-mañ a yeas da gaout o fenngadourien, o fenn-miliadoù hag o holl bennoù.
Ils parvinrent à la tente d'Holopherne et dirent à celui qui était préposé à toutes ses affaires : " Réveille donc notre seigneur, car les esclaves ont eu l'audace de descendre contre nous pour attaquer, et pour se faire exterminer jusqu'au dernier. " Jdt 14, 13 : Hag en em gavjont ouzh teltenn Holofern, hag e lavarjont d’an hini a oa karget eus e holl aferioù : "Dihun eta hon aotrou, rak disaouzan a-walc’h eo bet ar sklaved evit diskenn davedomp da vrezeliñ, a-benn bezañ distrujet betek ar penn pellañ".
Bagoas entra donc et frappa à l'ouverture de la tente, supposant qu'Holopherne dormait avec Judith. Jdt 14, 14 : Mont-tre a reas Bagoas ha stlakañ e zaouarn ouzh lien an deltenn, rak kavout a rae dezhañ edo o kousket gant Judit.
Comme personne ne semblait rien entendre, il écarta le rideau, entra dans la chambre à coucher et trouva, jeté sur le marchepied, le cadavre sans la tête. Jdt 14, 15 : Evel ma ne gleve den, e tigoras hag antreas er gambr, hag e kavas anezhañ ouzh toull an nor, distaolet marv, hag e benn a oa bet lamet digantañ.
Il poussa de grands cris, avec pleurs, gémissements, cris aigus, et déchira ses vêtements. Jdt 14, 16 : Hag e c’harmas a vouezh kreñv gant gouelvanoù, keinvanoù ha garmoù skiltr, hag e fregas e zilhad.
Puis il entra dans la tente où logeait Judith, mais ne la trouva pas. Il bondit alors vers le peuple en hurlant : Jdt 14, 17 : Mont a reas neuze en dinell e-lec’h ma veze Judit o lojañ ha n’he c’havas ket ; en em strinkañ a reas etrezek ar bobl ha da huchal :
" Les esclaves se sont révoltés ! À elle seule, une femme de chez les Hébreux a couvert de honte la maison du roi Nabucodonosor. Voilà Holopherne à terre ! Sa tête a disparu ! " Jdt 14, 18 : Treitouret o deus ar sklaved, graet he deus ur vaouez a-douez an Hebreiz dismegañs da di ar roue Naboukodonozor, rak setu Holofern d’an douar hag e benn n’emañ ket warnañ !
À ces mots, les chefs de l'armée d'Assour, l'âme toute bouleversée, déchirèrent leurs tuniques, ils poussèrent des hurlements et de grands cris au milieu du camp. Jdt 14, 19 : Pa glevas ar c’homzoù-se pennoù armead Asiria, e fregjont o zonegoù, ha trefuet-meurbet e voe o spered, hag e voe ganto klemmadeg ha garmadeg bras-meurbet e-kreiz ar c’hamp.
