Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre de Jérémie » Chapitre 4

Livre de Jérémie - Chapitre 4

Levr : Levr Jeremias
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52

Chapitre 4



Si tu reviens Israël – oracle du Seigneur –, c’est à moi que tu reviendras. Si tu fais disparaître tes horreurs loin de ma face, tu n’auras plus à errer. Jr 4, 1 : Mar tistroez, Israel – lavar an Aotrou - eo davedon e rankez distreiñ. Mar dilamez kuit da loustonioù n’az po ket da dec’hout a-zirazon.

Alors tu jureras par le Seigneur vivant, dans la vérité, le droit et la justice ; et les nations se béniront en lui, en lui, elles se glorifieront. Jr 4, 2 : Mar deuez dre vuhez an Aotrou gant lealded, reizhder ha gwirionded, neuze en em vennigo ar broadoù en aotrou ennañ e klaskint o gloar.

Ainsi parle le Seigneur aux gens de Juda et à Jérusalem : Défrichez pour vous ce qui est en friche, ne semez pas dans les ronces ! Jr 4, 3 : Rak evel-hen e komz an Aotrou ouzh gwazed Youda ha Jeruzalem : difraostit da vat ho fraostoù, ha n’it ket da hadañ war spern.

Soyez circoncis pour le Seigneur, enlevez le prépuce de votre cœur, gens de Juda et habitants de Jérusalem, de peur que ma colère n’éclate comme un feu et ne brûle, sans personne pour l’éteindre, à cause de la malice de vos actes. Jr 4, 4 : En em amdroc’hit evit an Aotrou, ha tennit kuit dic’hlander ho kalon, gwazed Youda hag annezerien Jeruzalem, gant aon na darzhfe e fulor evel un tan na bulluc’hfe hep na ve den d’e vougañ en abeg da zrougiezh hoc’h oberoù.

Annoncez-le en Juda, dans Jérusalem faites-le entendre, dites : « Sonnez du cor dans le pays ! » Criez à pleine voix, dites : « Rassemblez-vous ! Entrons dans les villes fortifiées ! » Jr 4, 5 : Hen kemennit e Youda hag hen embannit e Jeruzalem ! Sonit gant ar c’horn dre ar vro garmit a bouez penn ha lavarit : En em vodit, evit antren er c’hêrioù-kreñv.

Vers Sion levez l’étendard, cherchez un refuge, ne vous arrêtez pas, car c’est le malheur que je fais venir du nord, et un grand désastre. Jr 4, 6 : Savit ur banniel-arouez e tu Sion, klaskit ur goudor, arabat ehanañ ! Rak ur gwalleur ez eo a lakaan da zont eus an hanternoz, ur gwalleur bras.

Le lion monte de son fourré, le destructeur des nations se met en route ; il sort de chez lui pour réduire ton pays en un lieu désolé : tes villes seront ruinées, vidées de leurs habitants. Jr 4, 7 : Ul leon a zo savet er-maez eus e strouezheg, an distrujer eus ar broadoù a zo aet war-raok ; aet eo er-maez eus e annez evit degas da vro da vezañ gwastidigezh ; dismantret e vo da gêrioù, hep den ebet o chom ken enno.

À cause de cela, revêtez-vous de toile à sac, lamentez-vous et gémissez, car l’ardente colère du Seigneur ne s’est pas détournée de nous ! Jr 4, 8 : En abeg da se, gwiskit leien-sac’h warnoc’h, grit gouelvanoù, ha garmit ; rak n’eo ket distroet diouzhoc’h gwrez kounnar an Aotrou !

Il arrivera en ce jour-là – oracle du Seigneur que le cœur du roi et le cœur des princes défailliront. Les prêtres seront consternés, et les prophètes, stupéfaits. Jr 4, 9 : Neuze, en deiz-se – lavar an Aotrou ! - e fallaio e galon d’ar roue, e vanko kalon d’ar briñsed ; mantret e vo ar veleien ha sebezet ar brofeded.

Alors je dis : « Ah ! Seigneur mon Dieu, vraiment, tu as bien trompé ce peuple et Jérusalem, en disant : “Vous aurez la paix”, tandis que l’épée nous atteint à la gorge. » Jr 4, 10 : Lavarout a ran : "A ! Doue an Aotrou ! Na pegement n’ac’h eus ket touellet ar bobl-mañ ha Jeruzalem en ur lavarout dezho : ar peoc’h ho po ! Pa-z eo ar c’hleze a sank betek don hor buhez.

En ce temps-là, on dira à ce peuple et à Jérusalem : Au désert, un vent brûlant des hauteurs est en route vers la fille de mon peuple, non pour vanner, non pour épurer ; Jr 4, 11 : En amzer-se e vo lavaret d’ar bobl-mañ ha da Jeruzalem : Un avel a dan eus ar menezioù moal o tont eus ar gouelec’h, etrezek merc’h va fobl n’eo ket evit gwentañ, n’eo ket evit naetaat ;

un vent plein de violence me vient de là-bas. Et moi, maintenant, je prononce contre eux des jugements. Jr 4, 12 : un avel daer a zeu evidon : Dont a ran hemañ, me va-unan, da deurel en o enep va barnedigezhioù.

Le voici qui monte comme les nuages ; ses chars sont pareils à l’ouragan, et ses chevaux, plus vifs que les aigles. Malheur à nous, car nous sommes dévastés ! Jr 4, 13 : Setu-eñ o sevel evel koumoul, evel ur gorventenn e red e girri primoc’h eget erered, e virc’hi ! Gwa ni, rak gwastet omp !

Lave ton cœur de tout mal, Jérusalem, afin d’être sauvée ! Combien de temps encore accueilleras-tu en toi des pensées malfaisantes ? Jr 4, 14 : Gwalc’h an droug diwar da galon, Jeruzalem, evit ma vi salvet, betek pegoulz e lojo ez kreiz da vennadoù fall ?

Oui, une voix l’annonce depuis Dane ; depuis la montagne d’Éphraïm, elle publie le malheur. Jr 4, 15 : Rak ur vrud hen embann adalek Dan, ar reuz a gemenner adalek menez Efraim ;

Répétez-le aux nations, publiez-le contre Jérusalem : des assaillants arrivent d’un pays lointain, ils élèvent la voix contre les villes de Juda. Jr 4, 16 : hen lakait da c’houzout e Youda, roit kelou e Jeruzalem : an enebourien a erru eus ur vro bell hag a sav o mouezhioù a-enep kêrioù Youda.

Comme les gardiens d’un champ, ils sont là, tout autour de Jérusalem, car elle s’est révoltée contre moi – oracle du Seigneur. Jr 4, 17 : Evel diwallerien ur park e kelc’hiont Jeruzalem o vezañ m’he deus disentet ouzhin – lavar an Aotrou -.

Ta conduite et tes actes t’ont valu cela : Voilà ton malheur. Ah, quelle amertume ! Elle te frappe en plein cœur. Jr 4, 18 : Da vuhezegezh ha da oberoù o deus talvezet dit kement-se ; setu da walleur, pegen c’hwerv ez eo ! Tizhout a ra betek ar galon !

Oh ! Mes entrailles ! Mes entrailles ! Au fond de moi, je me tords de douleur. Mon cœur gémit en moi, je ne peux pas me taire. Ô mon âme, tu as entendu l’appel du cor, le cri de guerre. Jr 4, 19 : Va bouzelloù, va bouzelloù, poan am eus ! A speurennoù va c’halon ! Strafuilhet eo va diabarzh, n’on ket evit tevel. Rak klevout a ran son ar c’horn-boud garmadeg an emgann.

On proclame désastre sur désastre, car tout le pays est dévasté. Soudain, mes tentes sont dévastées, ainsi que mes abris, en un instant. Jr 4, 20 : Embannet e vez reuz war reuz rak drastet e vez ar vro a-bezh. A-daol-trumm eo distrujet va zinelloù en ur momed, va zeltennoù.

Combien de temps verrai-je l’étendard, entendrai-je l’appel du cor ? Jr 4, 21 : Betek pegoulz e welin ar banniel-arouez, hag e klevin galv ar c’horn-boud ?

Oui, mon peuple est fou : ils ne me connaissent pas. Ce sont des enfants stupides : ils n’ont pas de discernement. Ils sont sages pour faire le mal, mais ne savent pas faire le bien. Jr 4, 22 : Setu, diskiant eo va fobl, n’anavezont ket ac’hanon ! Bugale diboell ma-z int, tud dispered ; ampart ez int d’ober an droug. Met ober ar mad n’ouzont ket ober.

Je regarde la terre, et voici : c’est un chaos ; le ciel : il a perdu sa lumière. Jr 4, 23 : Sellout a ran ouzh an douar, ur stlabez ; ouzh an neñv ; n’o deus ken a sklaerded.

Je regarde les montagnes, et voici : elles tremblent, toutes les collines sont secouées. Jr 4, 24 : Sellout a ran ouzh ar menezioù : emaint o krenañ hag an holl runioù ’zo hejet-dihejet.

Je regarde, et voici qu’il n’y a plus d’hommes, tous les oiseaux du ciel ont fui. Jr 4, 25 : Sellout a ran, ha, setu, den ebet ken, holl evned an neñv zo diflipet.

Je regarde, et voici que le verger est un désert, toutes les villes sont détruites devant le Seigneur, devant l’ardeur de sa colère. Jr 4, 26 : Sellout a ran : ar verjez zo bremañ un dezerzh an holl gêrioù zo distrujet dirak an Aotrou, dirak gwrez E gounnar.

Ainsi parle le Seigneur : Toute la terre sera désolée, mais je n’en ferai pas l’extermination. Jr 4, 27 : Rak evel-hen e lavar an Aotrou ur mantr e vo ar vro a-bezh met ur peurzistruj ne rin ket.

Aussi la terre sera-t-elle en deuil, et là-haut, le ciel s’obscurcira. Puisque je l’ai dit et décidé, je n’y renoncerai pas, je ne reviendrai pas en arrière. Jr 4, 28 : Rak-se e vo an douar e kañv hag e teñvalaio an neñv ouzh krec’h ; rak lavaret em eus ha digemm e chomo va menoz, divizet em eus ha ne zeuin ket en-dro diwar va soñj.

À la clameur du cavalier et de l’archer, toute ville prend la fuite ; on s’enfonce dans les broussailles, on escalade les rochers ; toute ville est abandonnée, plus personne n’y habite. Jr 4, 29 : Gant trouz ar varc’heien hag ar waregerien emañ o tec’hout ar vro a-bezh ; antren a reer er brouskoadoù, pignat a reer war a reier, an holl gêrioù a zo bet dilezet n’eus enno den ebet ken.

Et toi, dévastée, que vas-tu faire ? Tu te revêts d’écarlate et te pares d’une parure d’or, tu te fardes les yeux pour les agrandir ! C’est en vain que tu te fais belle ! Ceux qui te convoitaient te méprisent, ils en veulent à ton âme. Jr 4, 30 : Ha te, petra ez ez d’ober ? Hag evidout d’en em wiskañ gant skarleg, d’en em fichañ gant ficherezhoù aour da greskiñ gant ar fard da zaoulagad eo evit mann e klaskez en em gaeraat. Da zisprizout a ra da amourouzien, da vuhez eo an hini a glaskont.

J’entends une voix, comme celle d’une femme en travail, comme l’angoisse d’une jeune accouchée. C’est la voix de la fille de Sion ; elle suffoque, elle étend les mains : « Malheur à moi ! Mon âme défaille devant les tueurs. » Jr 4, 31 : Ya, garmoù a glevan evel re ur wreg en he gwentloù evel ankenioù ur plac’h en he gwilioud kentañ garm merc’h Sion en he c’hlemm, astennet ganti he daouarn, gwa-me ! Rak mervel a ran dindan taolioù va lazherien.