Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre des Proverbes » Chapitre 14

Livre des Proverbes - Chapitre 14

Levr : Levr ar C'hrennlavarioù
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31

Chapitre 14



Sagesse de femme bâtit sa maison ; Folie la détruit de sa propre main. Pr 14, 1 : Furnez ar wreg a ro sav d’he zi, met gant he daouarn en diskar ar sotoni.

Qui craint le Seigneur marche avec droiture, qui dévie en ses chemins le méprise. Pr 14, 2 : Neb a gerzh er reizhder, hennezh a zouj Doue, neb a gantre a-dreuz a zispriz anezhañ.

Sur la bouche de l’insensé pointe l’orgueil, les lèvres des sages s’en garderont. Pr 14, 3 : E genoù an den sot emañ ar wialenn 'vit e gastiz, met diweuz ar re fur a ziwall ar re-mañ.

Nulle bête de trait : la mangeoire est vide ; les récoltes sont belles quand le taureau est fort. Pr 14, 4 : Ejen ebet, grignol c’houllo ; kole nerzhus, trevad fonnus.

Un témoin véridique ne ment pas ; le faux témoin ment comme il respire. Pr 14, 5 : Gant test leal, lealentez, gant test gaouiat, gevierezh.

L’insolent cherche la sagesse, mais en vain ! Le savoir est à la portée de l’homme intelligent. Pr 14, 6 : En aner e klask ar goapaer ar furnez ; met d’an den poellek eo tra aes ar skiantegezh.

Détourne-toi de l’insensé : tu n’apprendras de ses lèvres rien qui vaille ! Pr 14, 7 : Tec’h a-zirak an diskiant, rak ne glevi gantañ tra fur ebet.

La sagesse de l’homme avisé éclaire son chemin ; la folie des insensés ne fait que les tromper. Pr 14, 8 : Furnez an den fur eo teurel evezh ouzh e hent, sotoni ar re sot a zo dirouderezh.

Les fous se moquent des sacrifices d’expiation ; les gens honnêtes y trouvent grâce. Pr 14, 9 : An dud fallakr e ra Doue goap anezho, met war an dud reizh emañ e c’hrad-vat.

Seul le cœur connaît sa peine, et à sa joie, nul ne prend part. Pr 14, 10 : Pep kalon a anavez he doan dezhi hec’h-unan, evel n’hall ket un all kaout lod eus he joa.

La maison des méchants sera rasée, la demeure des honnêtes gens sera florissante. Pr 14, 11 : Distrujet e vo ti ar re fall e-keit ma chomo start teltenn ar re vat.

Il y a un chemin qui semble droit, mais au terme, ce sont des chemins de mort. Pr 14, 12 : Hentoù ’zo a seblant eeun d’an den, met o fenn diwezhañ a gundu d’ar marv.

Même dans le rire, un cœur peut s’attrister, et au terme, la joie se changer en affliction ! Pr 14, 13 : Zoken er c’hoarzh e kav ar galon anken, ha diwezh al levenez ’zo glac’har.

Un cœur pervers se satisfait de sa conduite, et plus encore, un homme de bien ! Pr 14, 14 : An ene disuj a dañvaio e walc’h eus frouezh e oberoù, evel an den mat e walc’h eus frouezh e labour.

Le naïf croit tout ce qu’on lui dit, l’homme avisé regarde où il met les pieds. Pr 14, 15 : An den diboell a gred kement a glev, met an den fur a daol pled ouzh e gammedoù.

Le sage craint le mal et s’en détourne ; l’insensé fonce, plein d’assurance. Pr 14, 16 : An den fur en deus aon rak an droug hag a dec’h ; ar penn-sot a ya taer outañ, hep disfiz.

L’homme impatient fait des sottises, et l’intrigant se rend odieux. Pr 14, 17 : An den o kounnariñ, un embreger a sotonioù ; an den evezhiant a oar gouzañv poan.

Les naïfs ont en partage la bêtise ; la science est la couronne des gens avisés. Pr 14, 18 : Diboellegezh, lod al loukez ; skiantegezh, kurunenn ar fur.

Des mauvais s’inclineront devant les bons, des méchants attendront à la porte du juste. Pr 14, 19 : Dirak ar re vat e stou ar re fallakr, hag ouzh dorioù ar just, an dud disakr.

Un pauvre est rejeté, même par son ami, mais il y a foule pour aduler un riche. Pr 14, 20 : Evit e amezeg zoken eo kasaus ar reuzeudig ; met keneiled e-leizh a zo d’ar pinvidig.

Qui méprise son prochain est un pécheur. Heureux qui a pitié des petites gens ! Pr 14, 21 : Pec’her eo an hini a zispriz e nesañ, Met evurus an den en deus truez ouzh ar beorien.

Ne s’égarent-ils pas, les artisans du mal ? Ils sont fidèles et loyaux, les artisans du bien. Pr 14, 22 : Itrikañ an droug, hag-eñ n’eo ket diroudañ ? Met trugarez ha grad d’ar re a bleustr gant ar mad.

En tout labeur on trouve du profit, mais le bavardage ne mène qu’à l’indigence. Pr 14, 23 : Gant pep labour, gounidigezh, nemet gant flapach, dienez.

La couronne des sages, c’est leur richesse, mais la folie des insensés reste folie ! Pr 14, 24 : Kurunenn ar furien, o skiantegezh ; taledenn ar sodien, o follentez.

Il sauve des vies, le témoin qui dit vrai ; le faux témoin ne cesse de tromper. Pr 14, 25 : Un test gwirion, ur salver buhezioù : hogen un distrujer, neb a zistag gevier.

La crainte du Seigneur assure puissamment : il est un refuge pour ses enfants. Pr 14, 26 : E doujañs an Aotrou ez eus surentez vras, evit e vugale, Eñ a zo ur repu.

La crainte du Seigneur est source de vie : elle détourne des pièges mortels. Pr 14, 27 : Ur vammenn a vuhez eo doujañs an Aotrou evit en em ziwall diouzh pechoù an Ankoù.

Un peuple nombreux donne prestige au roi ; le déclin de la population consterne le prince ! Pr 14, 28 : Gant poblañs niverus, klod uhel d’ar roue ; nebeut a sujidi, rivin evit ar priñs.

L’homme patient a du discernement ; l’impulsif arbore sa folie. Pr 14, 29 : Un den gorrek da gounnariñ, unan leun a skiantegezh, unan aes da fuloriñ, un den leun a ziboellegezh.

Un cœur paisible est vie pour le corps ; la passion est un cancer pour les os. Pr 14, 30 : Peoc’h ar galon a zo buhez evit ar c’horf, met ar c’hoantegezh, ur c’hrign eskern.

Qui exploite le faible insulte Dieu qui l’a fait ; qui a pitié du misérable l’honore. Pr 14, 31 : Mac’homañ ar paour eo dismegañsiñ ar C’hrouer, met trueziñ ouzh ar geizh a zo E enoriñ.

Le méchant est terrassé par sa malice ; dans la mort même, le juste garde confiance. Pr 14, 32 : Gant e zrougiezh e-unan e vez diskaret ar pec’her, met an den mat a gav en e onestiz ur repu.

Dans un cœur intelligent repose la Sagesse ; au milieu des insensés, elle se fera connaître ! Pr 14, 33 : E kalon an den fur e repoz ar furnez, met ne c’hell ober mann e askre ar sodien.

La justice grandit une nation ; le péché est la honte des peuples. Pr 14, 34 : Ar reizhder a ro sav d’ar broioù ; hogen ur vezh evit ar pobloù eo ar pec’hed.

Le serviteur avisé a la faveur du roi, l’effronté n’a droit qu’à sa fureur. Pr 14, 35 : D’ar servijer poellek ez a grasoù mat ar roue, met e gounnar d’an hini ’zo ur vezh evitañ.