Evangile de Jésus-Christ selon saint Luc - Chapitre 2
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24
Chapitre 2
En ces jours-là, parut un édit de l’empereur Auguste, ordonnant de recenser toute la terre – Lc 2, 1 : En deizioù-se e voe embannet ur gourc’hemenn a-berzh Kaesar Aogustus evit enskrivañ holl dud an douar.
ce premier recensement eut lieu lorsque Quirinius était gouverneur de Syrie. – Lc 2, 2 : Ar skrid-embann kentañ-se a voe graet p’edo Kurinus gouarnour Siria.
Et tous allaient se faire recenser, chacun dans sa ville d’origine. Lc 2, 3 : Mont a rae an holl da lakaat o anvioù, pep hini d’e gêr.
Joseph, lui aussi, monta de Galilée, depuis la ville de Nazareth, vers la Judée, jusqu’à la ville de David appelée Bethléem. Il était en effet de la maison et de la lignée de David. Lc 2, 4 : Jozef a savas eus Galilea, eus Kêr Nazared, da Vro-Judea, betek kêr David anvet Betlehem, o vezañ ma oa eus tiegezh ha bro David,
Il venait se faire recenser avec Marie, qui lui avait été accordée en mariage et qui était enceinte. Lc 2, 5 : da lakaat e anv gant Mari, e bried, hag a oa dougerez.
Or, pendant qu’ils étaient là, le temps où elle devait enfanter fut accompli. Lc 2, 6 : Hag e-pad m’edont eno e teuas eviti an amzer da wilioudiñ
Et elle mit au monde son fils premier-né ; elle l’emmaillota et le coucha dans une mangeoire, car il n’y avait pas de place pour eux dans la salle commune. Lc 2, 7 : hag e c’hanas he mab kentañ-ganet ; e vailhuriñ a reas hag e lakaat a reas en e c’hourvez en ur prezeb, dre ne oa ket plas evito en ostaleri.
Dans la même région, il y avait des bergers qui vivaient dehors et passaient la nuit dans les champs pour garder leurs troupeaux. Lc 2, 8 : Mesaerien a oa er c’hornad-se o chom neuze war ar maez hag oc’h ober ged e-pad an noz da ziwall o loened.
L’ange du Seigneur se présenta devant eux, et la gloire du Seigneur les enveloppa de sa lumière. Ils furent saisis d’une grande crainte. Lc 2, 9 : Un Ael eus an Aotrou a skedas en-dro dezho, ma voent spontet bras.
Alors l’ange leur dit : « Ne craignez pas, car voici que je vous annonce une bonne nouvelle, qui sera une grande joie pour tout le peuple : Lc 2, 10 : Met an Ael a lavaras dezho : « Na spontit ket, rak setu ma tegemennan deoc’h ur c’heloù mat hag a roio levenez vras d’an holl bobl.
Aujourd’hui, dans la ville de David, vous est né un Sauveur qui est le Christ, le Seigneur. Lc 2, 11 : Ganet ez eus bet deoc’h hiziv, e kêr David, ur Salver, hag a zo ar C’hrist, an Aotrou.
Et voici le signe qui vous est donné : vous trouverez un nouveau-né emmailloté et couché dans une mangeoire. » Lc 2, 12 : Ha setu ar sin evidoc’h : Kavout a reot ur bugelig mailhuret ha gourvezet en ur prezeb ».
Et soudain, il y eut avec l’ange une troupe céleste innombrable, qui louait Dieu en disant : Lc 2, 13 : Hag en un taol en em unanas gant an Ael ur bagad bras eus armead an Neñvoù o veuliñ Doue hag e lavarent :
« Gloire à Dieu au plus haut des cieux, et paix sur la terre aux hommes, qu’Il aime. » Lc 2, 14 : « Klod da Zoue e lein an Neñvoù, ha peoc’h war an douar d’an dud a blij dezhañ ».
Lorsque les anges eurent quitté les bergers pour le ciel, ceux-ci se disaient entre eux : « Allons jusqu’à Bethléem pour voir ce qui est arrivé, l’événement que le Seigneur nous a fait connaître. » Lc 2, 15 : Pa voe aet an Aelez diouto war-zu an Neñv, e lavaras ar vesaerien an eil d’egile : « Deomp eta betek Betlehem ha gwelomp ar pezh a zo c’hoarvezet hag a zo bet diskleriet deomp gant an Aotrou ».
Ils se hâtèrent d’y aller, et ils découvrirent Marie et Joseph, avec le nouveau-né couché dans la mangeoire. Lc 2, 16 : Hag ez ejont, mall warno, hag e kavjont Mari ha Jozef hag ar bugelig gourvezet er prezeb.
Après avoir vu, ils racontèrent ce qui leur avait été annoncé au sujet de cet enfant. Lc 2, 17 : O welout se e anavezjont ar wirionez eus ar pezh a oa bet lavaret dezho diwar-benn ar bugel-se ;
Et tous ceux qui entendirent s’étonnaient de ce que leur racontaient les bergers. Lc 2, 18 : ha kement hini o c’hlevas a voe sebezet gant ar pezh a gonte ar vesaerien dezho.
Marie, cependant, retenait tous ces événements et les méditait dans son cœur. Lc 2, 19 : Mari avat, a vire an holl draoù-se hag a brederie warno en he c’halon.
Les bergers repartirent ; ils glorifiaient et louaient Dieu pour tout ce qu’ils avaient entendu et vu, selon ce qui leur avait été annoncé. Lc 2, 20 : Neuze ez eas ar vesaerien en-dro, en ur reiñ klod ha meuleudi da Zoue, evit kement o devoa gwelet ha klevet, hervez ma oa bet lavaret dezho.
Quand fut arrivé le huitième jour, celui de la circoncision, l’enfant reçut le nom de Jésus, le nom que l’ange lui avait donné avant sa conception. Lc 2, 21 : A-benn an eizhvet deiz merket evit amdroc’hañ ar bugel, e voe roet Jezuz da anv dezhañ, evel ma oa bet anvet gant an Ael, a-raok bezañ bet krouet e korf e vamm.
Quand fut accompli le temps prescrit par la loi de Moïse pour la purification, les parents de Jésus l’amenèrent à Jérusalem pour le présenter au Seigneur, Lc 2, 22 : Hag a-benn an deizioù merket evit ar buridigezh, hervez Lezenn Voizez, e kasjont anezhañ da Jeruzalem, da vezañ kinniget d’an Aotrou,
selon ce qui est écrit dans la Loi : Tout premier-né de sexe masculin sera consacré au Seigneur. Lc 2, 23 : evel ma-z eo skrivet e Lezenn an Aotrou : « Pep mab kentañ-ganet a vo gouestlet d’an Aotrou »,
Ils venaient aussi offrir le sacrifice prescrit par la loi du Seigneur : un couple de tourterelles ou deux petites colombes. Lc 2, 24 : ha da reiñ ur prof, hervez ma-z eo lavaret e Lezenn an Aotrou : « Ur re durzhunelled, pe ziv goulm yaouank ».
Or, il y avait à Jérusalem un homme appelé Syméon. C’était un homme juste et religieux, qui attendait la Consolation d’Israël, et l’Esprit Saint était sur lui. Lc 2, 25 : Ha bez’ e oa e Jeruzalem un den, e anv Simeon ; hag an den-se a oa reizh hag a zoujañs Doue, hag a c’hortoze frealzidigezh Israel ; hag ar Spered Santel a oa gantañ.
Il avait reçu de l’Esprit Saint l’annonce qu’il ne verrait pas la mort avant d’avoir vu le Christ, le Messie du Seigneur. Lc 2, 26 : Diskleriet e oa bet dezhañ gant ar Spered Santel ne welje ket ar marv, a-raok dezhañ gwelout Krist an Aotrou.
Sous l’action de l’Esprit, Syméon vint au Temple. Au moment où les parents présentaient l’enfant Jésus pour se conformer au rite de la Loi qui le concernait, Lc 2, 27 : Lusket gant ar Spered, e teuas d’an Templ, ha pa voe degaset ar bugel Jezuz gant e dud evit ober diouzh kustumoù al Lezenn en e geñver,
Syméon reçut l’enfant dans ses bras, et il bénit Dieu en disant : Lc 2, 28 : e kemeras anezhañ etre e zivrec’h hag e vennigas Doue en ur lavarout :
« Maintenant, ô Maître souverain, tu peux laisser ton serviteur s’en aller en paix, selon ta parole. Lc 2, 29 : « Bremañ, o Mestr, e c’hellit lezel ho servijer, hervez ho komz, da dremen e peoc’h ;
Car mes yeux ont vu le salut Lc 2, 30 : Rak gwelet o deus va daoulagad ho silvidigezh,
que tu préparais à la face des peuples : Lc 2, 31 : An hini hoc’h eus aozet dirak an holl bobloù,
lumière qui se révèle aux nations et donne gloire à ton peuple Israël. » Lc 2, 32 : Gouloù da sklerijennañ ar broadoù ha klod evit ho pobl Israel ».
Le père et la mère de l’enfant s’étonnaient de ce qui était dit de lui. Lc 2, 33 : E dad hag e vamm a estlamme ouzh ar pezh a lavared diwar e benn.
Syméon les bénit, puis il dit à Marie sa mère : « Voici que cet enfant provoquera la chute et le relèvement de beaucoup en Israël. Il sera un signe de contradiction Lc 2, 34 : Ha Simeon o bennigas hag a lavaras da Vari, e vamm : « Gwel ! Hemañ a zo lakaet da vezañ diskar hag adsav evit kalz en Israel, ha da vezañ ur sin a enebiezh -
– et toi, ton âme sera traversée d’un glaive – : ainsi seront dévoilées les pensées qui viennent du cœur d’un grand nombre. » Lc 2, 35 : ha te a vo treuzet da ene gant ar c’hleze, - ma vo diskuliet mennozhioù kalz a galonoù ».
Il y avait aussi une femme prophète, Anne, fille de Phanuel, de la tribu d’Aser. Elle était très avancée en âge ; après sept ans de mariage, Lc 2, 36 : Hag e oa ivez un diouganerez, Anna, merc’h Fanouel, eus meuriad Aser. Erru e oa kozh-bras. Goude hec’h eured he devoa bevet seizh vloaz gant he gwaz.
demeurée veuve, elle était arrivée à l’âge de quatre-vingt-quatre ans. Elle ne s’éloignait pas du Temple, servant Dieu jour et nuit dans le jeûne et la prière. Lc 2, 37 : Ha neuze chomet intañvez hag erru en oad a bevar-ugent vloaz, ne dec’he ket diouzh an Templ, o servijañ Doue noz-deiz, gant yun ha pedenn.
Survenant à cette heure même, elle proclamait les louanges de Dieu et parlait de l’enfant à tous ceux qui attendaient la délivrance de Jérusalem. Lc 2, 38 : O tegouezhout d’an ampoent, e stagas da veuliñ Doue ha da gomz eus ar bugel ouzh kement hini a c’hortoze dieubidigezh Jeruzalem.
Lorsqu’ils eurent achevé tout ce que prescrivait la loi du Seigneur, ils retournèrent en Galilée, dans leur ville de Nazareth. Lc 2, 39 : Ha goude bezañ sevenet pep tra, hervez Lezenn an Aotrou, e tistrojont da C’halilea, da Nazared, o c’hêr.
L’enfant, lui, grandissait et se fortifiait, rempli de sagesse, et la grâce de Dieu était sur lui. Lc 2, 40 : Ar bugel a greske hag a greñvae, leun a furnez, ha gras Doue a oa warnañ.
Chaque année, les parents de Jésus se rendaient à Jérusalem pour la fête de la Pâque. Lc 2, 41 : Bep bloaz ez ae e dud da Jeruzalem da geñver gouel Pask.
Quand il eut douze ans, ils montèrent en pèlerinage suivant la coutume. Lc 2, 42 : Pa voe deuet d’e zaouzek vloaz, e savas da Jeruzalem, hervez ma vez graet evit ar Gouel.
À la fin de la fête, comme ils s’en retournaient, le jeune Jésus resta à Jérusalem à l’insu de ses parents. Lc 2, 43 : Met war-lerc’h an deizioù-gouel evel ma tistroent d’ar gêr e chomas ar bugel Jezuz e Jeruzalem, hep gouzout d’e dud.
Pensant qu’il était dans le convoi des pèlerins, ils firent une journée de chemin avant de le chercher parmi leurs parents et connaissances. Lc 2, 44 : O krediñ edo gant o c’henveajourien, e rejont un devezh-kerzhed, ha neuze d’e glask e-mesk o c’herentiezh ha tud o anaoudegezh.
Ne le trouvant pas, ils retournèrent à Jérusalem, en continuant à le chercher. Lc 2, 45 : Ha pa n’e gavent ket, e tistrojont da Jeruzalem, bepred ouzh e glask.
C’est au bout de trois jours qu’ils le trouvèrent dans le Temple, assis au milieu des docteurs de la Loi : il les écoutait et leur posait des questions, Lc 2, 46 : A-benn tri devezh e kavjont anezhañ en Templ, azezet e-touez an Doktored, ouzh o selaou, hag oc’h ober goulennoù outo.
et tous ceux qui l’entendaient s’extasiaient sur son intelligence et sur ses réponses. Lc 2, 47 : Ha sebezet e chome kement hini e gleve, gant e skiant hag e respontoù.
En le voyant, ses parents furent frappés d’étonnement, et sa mère lui dit : « Mon enfant, pourquoi nous as-tu fait cela ? Vois comme ton père et moi, nous avons souffert en te cherchant ! » Lc 2, 48 : Ouzh e welout e vanjont fromet hag e vamm a lavaras dezhañ : « Va bugel, perak ec’h eus graet evel-se deomp ? Sell -ta ! Da dad ha me a oa ouzh da glask ankeniet-bras ».
Il leur dit : « Comment se fait-il que vous m’ayez cherché ? Ne saviez-vous pas qu’il me faut être chez mon Père ? » Lc 2, 49 : Hag e respontas dezho : « Perak eta am c’hlaskec’h. n’ouzoc’h ket em eus da vezañ gant traoù va Zad ? »
Mais ils ne comprirent pas ce qu’il leur disait. Lc 2, 50 : Met int ne gomprenjont ket ar gomz a lavare dezho.
Il descendit avec eux pour se rendre à Nazareth, et il leur était soumis. Sa mère gardait dans son cœur tous ces événements. Lc 2, 51 : Diskenn a reas ganto hag e teuas da Nazared, ha sujañ a rae dezho. E vamm a vire an holl draoù-se en he c’halon.
Quant à Jésus, il grandissait en sagesse, en taille et en grâce, devant Dieu et devant les hommes. Lc 2, 52 : Ha Jezuz a greske e furnez, e ment hag e gras, dirak Doue ha dirak an dud.
