Skip to content
Degemer » Bibl e brezhoneg » Testamant nevez » An Aviel hervez Sant Yann » Pennad 2

An Aviel hervez Sant Yann - Pennad 2

Levr : An Aviel hervez Sant Yann
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21

Pennad 2



Le troisième jour, il y eut un mariage à Cana de Galilée. La mère de Jésus était là. Jn 2, 1 : D’an trede deiz, e voe un eured e Kana, e bro-C’halilea, ha mamm Jezuz a oa eno.

Jésus aussi avait été invité au mariage avec ses disciples. Jn 2, 2 : Ha pedet e voe ivez d’an eured Jezuz hag e ziskibien gantañ.

Or, on manqua de vin. La mère de Jésus lui dit : « Ils n’ont pas de vin. » Jn 2, 3 : Diouer o vezañ savet war ar gwin, e lavaras mamm Jezuz dezhañ : « N’o deus ket ken a win ».

Jésus lui répond : « Femme, que me veux-tu ? Mon heure n’est pas encore venue. » Jn 2, 4 : Ha Jezuz da lavarout dezhi : « Petra 'fell dit, va eur n’eo ket deuet c’hoazh ».

Sa mère dit à ceux qui servaient : « Tout ce qu’il vous dira, faites-le. » Jn 2, 5 : E vamm a lavaras d’ar servijerien : « Petra bennak a lavaro deoc’h, her grit ».

Or, il y avait là six jarres de pierre pour les purifications rituelles des Juifs ; chacune contenait deux à trois mesures, (c’est-à-dire environ cent litres). Jn 2, 6 : Bez’ e oa eno c’hwec’h jarl-maen a dalveze d’ar gwalc’hadurioù evel ma ra ar Yuzevien, daou pe dri muzuliad o vont e pep unan anezho.

Jésus dit à ceux qui servaient : « Remplissez d’eau les jarres. » Et ils les remplirent jusqu’au bord. Jn 2, 7 : Lavarout a reas Jezuz (d’ar servijerion) : « Kargit a zour ar jarloù-se ». Hag int d’o c’hargañ betek ar barr.

Il leur dit : « Maintenant, puisez, et portez-en au maître du repas. » Ils lui en portèrent. Jn 2, 8 : Hag e lavaras dezho : « Tennit bremañ ha kasit da vestr ar banvez ». Hag e rejont.

Et celui-ci goûta l’eau changée en vin. Il ne savait pas d’où venait ce vin, mais ceux qui servaient le savaient bien, eux qui avaient puisé l’eau. Alors le maître du repas appelle le marié Jn 2, 9 : Met p’en devoa mestr ar banvez tañvaet an dour troet e gwin - ha ne ouie ket a belec’h e teue, ar servijerien avat a ouie, int hag o devoa tennet an dour, neuze mestr ar banvez a c’halv ar gwaz nevez hag a lavar dezhañ :

et lui dit : « Tout le monde sert le bon vin en premier et, lorsque les gens ont bien bu, on apporte le moins bon. Mais toi, tu as gardé le bon vin jusqu’à maintenant. » Jn 2, 10 : « Pep den a laka da gentañ ar gwin mat da vont, ha pa grog an dud da vezañ badaouet, an hini disterañ ; te avat ac’h eus miret ar gwin mat betek vremañ ».

Tel fut le commencement des signes que Jésus accomplit. C’était à Cana de Galilée. Il manifesta sa gloire, et ses disciples crurent en lui. Jn 2, 11 : Hennezh a voe penn-kentañ sinoù Jezuz, an hini a reas e Kana Galilea, ma tiskouezas e c’hloar ha ma kredas e ziskibien ennañ.

Après cela, il descendit à Capharnaüm avec sa mère, ses frères et ses disciples, et ils demeurèrent là-bas quelques jours. Jn 2, 12 : Goude-se e tiskennas da Gafarnaoum, eñ gant e vamm, e vreudeur hag e ziskibien ; hag eno e chomjont un nebeut devezhioù.

Comme la Pâque juive était proche, Jésus monta à Jérusalem. Jn 2, 13 : Tost edo Pask ar Yuzevien ha Jezuz a bignas da Jeruzalem.

Dans le Temple, il trouva installés les marchands de bœufs, de brebis et de colombes, et les changeurs. Jn 2, 14 : Kavout a reas en Templ ar werzherien ejened, deñved ha koulmed, hag an drokerien-voneiz en o c’hoazez.

Il fit un fouet avec des cordes, et les chassa tous du Temple, ainsi que les brebis et les bœufs ; il jeta par terre la monnaie des changeurs, renversa leurs comptoirs, Jn 2, 15 : Hag o vezañ graet ur skourjez gant kerdin, e argasas an holl er-maez eus an Templ, hag an deñved hag an ejened ; stlabezañ a reas moneiz an drokerien hag ez eilpennas o zaolioù.

et dit aux marchands de colombes : « Enlevez cela d’ici. Cessez de faire de la maison de mon Père une maison de commerce. » Jn 2, 16 : Ha d’ar varc’hadourien-goulmed e lavaras : « Kasit kement-se ac’hann, ha na rit ket eus ti va Zad un ti-kenwerzh ».

Ses disciples se rappelèrent qu’il est écrit : L’amour de ta maison fera mon tourment. Jn 2, 17 : Neuze e teuas soñj d’e ziskibien ez eo bet skrivet : « Ar gred evit ho ti am debro-me ».

Des Juifs l’interpellèrent : « Quel signe peux-tu nous donner pour agir ainsi ? » Jn 2, 18 : Ar Yuzevien avat a savas o mouezh hag a lavaras dezhañ : « Peseurt sin a ziskouezez deomp evit gallout ober kement-se ? ».

Jésus leur répondit : « Détruisez ce sanctuaire, et en trois jours je le relèverai. » Jn 2, 19 : Ha Jezuz da respont ha da lavarout dezho : « Diskarit an Templ-mañ hag en ur ober tri devezh me e adsavo ».

Les Juifs lui répliquèrent : « Il a fallu quarante-six ans pour bâtir ce sanctuaire, et toi, en trois jours tu le relèverais ! » Jn 2, 20 : Neuze ar Yuzevien a lavaras : « C’hwec’h vloaz ha daou-ugent eo bet padet sevel an Templ-mañ, ha te en ur ober tri devezh e adsavo ? »

Mais lui parlait du sanctuaire de son corps. Jn 2, 21 : Met eñ a gomze eus templ e gorf.

Aussi, quand il se réveilla d’entre les morts, ses disciples se rappelèrent qu’il avait dit cela ; ils crurent à l’Écriture et à la parole que Jésus avait dite. Jn 2, 22 : Neuze pa voe adsavet a-douez ar re varv, e teuas soñj d’e ziskibien en devoa lavaret an dra-se, hag e kredjont er Skritur hag er gomz bet diskleriet gant Jezuz.

Pendant qu’il était à Jérusalem pour la fête de la Pâque, beaucoup crurent en son nom, à la vue des signes qu’il accomplissait. Jn 2, 23 : E-pad m’edo e Jeruzalem gant gouel ar Pask, e kredas kalz en e anv, o welout ar sinoù a rae.

Jésus, lui, ne se fiait pas à eux, parce qu’il les connaissait tous Jn 2, 24 : Met eñ, Jezuz, ne fizie ket enno dre m’ o anaveze holl,

et n’avait besoin d’aucun témoignage sur l’homme ; lui-même, en effet, connaissait ce qu’il y a dans l’homme. Jn 2, 25 : ha dre n’en devoa ket ezhomm e roje unan bennak testeni dezhañ diwar-benn an den, rak eñ e-unan a ouie petra a oa e-barzh an den.