Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Deuxième lettre de saint Paul Apôtre aux Corinthiens » Chapitre 5

Deuxième lettre de saint Paul Apôtre aux Corinthiens - Chapitre 5

Levr : An eil lizher d’ar Gorintiz
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13

Chapitre 5



Nous le savons, en effet, même si notre corps, cette tente qui est notre demeure sur la terre, est détruit, nous avons un édifice construit par Dieu, une demeure éternelle dans les cieux qui n’est pas l’œuvre des hommes. 2Co 5, 1 : Her gouzout a reomp, ma c’hoarvez d’hor chomadur douarel, d’an deltenn-mañ, bezañ distrujet, e resevomp ur chomadur all digant Doue, un ti n’eo ket diwar dorn an den, unan peurbadus en Neñvoù.

En effet, actuellement nous gémissons dans l’ardent désir de revêtir notre demeure céleste par-dessus l’autre, 2Co 5, 2 : Pe gentoc’h eo ar c’hoant bras-mañ hon laka da hirvoudiñ, gwiskañ hon ti neñvel war-c’horre egile.

si toutefois le Seigneur ne doit pas nous trouver dévêtus mais vêtus de notre corps. 2Co 5, 3 : Evel-just, gant ma vefemp neuze kavet gwisket c’hoazh, ha n’eo ket en noazh !

En effet, nous qui sommes dans cette tente, notre corps, nous sommes accablés et nous gémissons, car nous ne voudrions pas nous dévêtir, mais revêtir un vêtement par-dessus l’autre, pour que notre être mortel soit absorbé par la vie. 2Co 5, 4 : Rak keit ha m’emaomp o chom en deltenn-mañ e huanadomp dindan hor bec’h, dre ma fell deomp, n’eo ket bezañ diwisket, met lakaat an eil gwiskamant-se war-c’horre, evit ma vo kemeret gant ar vuhez ar pezh a zo marvel ennomp.

Celui qui nous a formés pour cela même, c’est Dieu, lui qui nous a donné l’Esprit comme première avance sur ses dons. 2Co 5, 5 : Hag an Hini en deus roet deomp ur seurt galvidigezh, Doue, eo an Hini en deus roet deomp ivez arrez ar Spered.

Ainsi, nous gardons toujours confiance, tout en sachant que nous demeurons loin du Seigneur, tant que nous demeurons dans ce corps ; 2Co 5, 6 : Bepred leun a surentez eta hag o c’houzout emaomp o chom pell diouzh an Aotrou keit ha ma lojomp er c’horf-mañ,

en effet, nous cheminons dans la foi, non dans la claire vision. 2Co 5, 7 : rak amañ e kerzhomp er feiz ha n’eo ket er weladurezh.

Oui, nous avons confiance, et nous voudrions plutôt quitter la demeure de ce corps pour demeurer près du Seigneur. 2Co 5, 8 : Leun a surentez eta ez eo koulskoude gwelloc’h ganeomp kuitaat hor c’horf evit mont da vevañ gant an Aotrou.

Mais de toute manière, que nous demeurions dans ce corps ou en dehors, notre ambition, c’est de plaire au Seigneur. 2Co 5, 9 : Ha gant se ar pezh a glaskomp a galon, pe o chom amañ e vefemp, pe aet kuit, eo plijout dezhañ.

Car il nous faudra tous apparaître à découvert devant le tribunal du Christ, pour que chacun soit rétribué selon ce qu’il a fait, soit en bien soit en mal, pendant qu’il était dans son corps. 2Co 5, 10 : Rak pep unan ac’hanomp a ranko mont dirak lez-varn ar C’hrist da vezañ lakaet er sklerijenn ha da gaout en-dro ar pezh en devo graet e-pad e vuhez en e gorf, pe ar mad pe an droug.

Sachant donc ce qu’est la crainte du Seigneur, nous cherchons à convaincre les hommes, et nous sommes à découvert devant Dieu. J’espère bien être aussi à découvert devant vos consciences. 2Co 5, 11 : Leun eus an doujañs dleet d’an Aotrou, e klaskomp eta gounit an dud d’ar wirionez. Doue avat ez omp anat dezhañ, hag esper am eus ez omp ivez anavezet mat ganeoc’h en ho koustiañsoù.

Il ne s’agit pas de nous recommander à vous une fois de plus, mais de vous donner l’occasion d’être fiers de nous, pour que vous ayez de quoi répondre à ceux qui mettent leur fierté dans les apparences, et non dans le cœur. 2Co 5, 12 : Met n’eomp ket a-nevez d’en em veuliñ dirazoc’h, ar pezh a fell deomp eo reiñ deoc’h an tu da gaout lorc’h ganeomp, ma c’hellot respont d’ar re a denn o lorc’h eus ar pezh a vez gwelet ha n’eo ket eus ar pezh a zo er galon.

Si nous avons perdu la tête, c’est pour Dieu ; si nous sommes raisonnables, c’est pour vous. 2Co 5, 13 : Ma-z omp aet er-maez eus ar skiant-vat, ez eo evit Doue ; ma-z omp skiantek, evidoc’h ez eo.

En effet, l’amour du Christ nous saisit quand nous pensons qu’un seul est mort pour tous, et qu’ainsi tous ont passé par la mort. 2Co 5, 14 : Rak karantez ar C’hrist hor gwask, pa soñjomp penaos, ma-z eus bet unan marvet evit an holl, eo an holl ivez a zo marvet ennañ ;

Car le Christ est mort pour tous, afin que les vivants n’aient plus leur vie centrée sur eux-mêmes, mais sur lui, qui est mort et ressuscité pour eux. 2Co 5, 15 : ya, evit an holl ez eo marvet evit na vevo mui ar re vev evito o-unan, met evit an Hini a zo marvet hag adsavet da vev evito.

Désormais nous ne regardons plus personne d’une manière simplement humaine : si nous avons connu le Christ de cette manière, maintenant nous ne le connaissons plus ainsi. 2Co 5, 16 : Evel-se n’anavezomp den ebet hiviziken gant daoulagad ar c’horf. Ha ma-z eus bet ur c’houlz ma anavezemp ar C’hrist gant daoulagad ar c’horf, n’eo ket evel-se ken ez anavezomp anezhañ bremañ.

Si donc quelqu’un est dans le Christ, il est une créature nouvelle. Le monde ancien s’en est allé, un monde nouveau est déjà né. 2Co 5, 17 : Neuze, an neb a zo er C’hrist a zo ur c’hrouadur nevez ; an traoù kozh a zo tremenet, setu m’eo deuet nevez pep tra.

Tout cela vient de Dieu : il nous a réconciliés avec lui par le Christ, et il nous a donné le ministère de la réconciliation. 2Co 5, 18 : Ha kement-se holl a zeu eus Doue, eñ hag en deus hon adunvanet gantañ er C’hrist ha roet deomp ministrerezh an adunvaniñ-se ;

Car c’est bien Dieu qui, dans le Christ, réconciliait le monde avec lui : il n’a pas tenu compte des fautes, et il a déposé en nous la parole de la réconciliation. 2Co 5, 19 : rak Doue eo an hini a oa er C’hrist oc’h adunvaniñ ar bed gantañ e-unan, hep derc’hel kont ken eus pec’hedoù an dud, an hini en deus lakaet warnomp embann an adunvanidigezh-se.

Nous sommes donc les ambassadeurs du Christ, et par nous c’est Dieu lui-même qui lance un appel : nous le demandons au nom du Christ, laissez-vous réconcilier avec Dieu. 2Co 5, 20 : Kannaded en anv ar C’hrist ez omp eta, evel pa vefe Doue o c’hervel an dud drezomp-ni. Hoc’h aspediñ a reomp en anv ar C’hrist : en em adunvanit gant Doue.

Celui qui n’a pas connu le péché, Dieu l’a pour nous identifié au péché, afin qu’en lui nous devenions justes de la justice même de Dieu. 2Co 5, 21 : An hini n’anaveze ket ar pec’hed a zo bet lakaet gantañ da vezañ pec’hed evidomp, evit ma teufemp ni da gaout ennañ reizhder Doue.