Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Livre des Actes des Apôtres » Chapitre 22

Livre des Actes des Apôtres - Chapitre 22

Levr : Oberoù an Ebestel
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28

Chapitre 22



« Frères et pères, écoutez ce que j’ai à vous dire maintenant pour ma défense. » Ac 22, 1 : « Breudeur ha tadoù, selaouit petra am eus da lavarout evit en em zidamall dirazoc’h ».

Quand ils l’entendirent s’adresser à eux en araméen, le calme se fit plus grand encore. Il leur dit : Ac 22, 2 : Ouzh e glevout o komz outo e yezh hebraek, e rojont peoc’h muioc’h c’hoazh. Hag e lavaras :

« Je suis Juif, né à Tarse en Cilicie, mais élevé ici dans cette ville, où, à l’école de Gamaliel, j’ai reçu une éducation strictement conforme à la Loi de nos pères ; j’avais pour Dieu une ardeur jalouse, comme vous tous aujourd’hui. Ac 22, 3 : « Me ’zo ur Yuzev. Ganet e Tarsos e Kilikia, diorroet on bet koulskoude er gêr-mañ, e-harz treid Gamaliel em eus desket mirout pizh Lezenn hon Tadoù, leun a gred evit Doue evel m’emaoc’h-c’hwi holl hiziv.

J’ai persécuté à mort ceux qui suivent le Chemin du Seigneur Jésus ; j’arrêtais hommes et femmes, et les jetais en prison ; Ac 22, 4 : An Hent-se am eus heskinet me ivez d’ar marv, o chadennañ hag o stlepel en toulloù-bac’h gwazed ha maouezed,

le grand prêtre et tout le collège des Anciens peuvent en témoigner. Ces derniers m’avaient donné des lettres pour nos frères de Damas où je me rendais : je devais ramener à Jérusalem, ceux de là-bas, enchaînés, pour qu’ils subissent leur châtiment. Ac 22, 5 : eus kement-se e toug testeni din an Arc’hbeleg, koulz ha strollad an Henaourien. Diganto em boa zoken resevet lizhiri da reiñ d’ar vreudeur e Damask, hag edon o vont di, da zegas ar re a oa du-hont chadennet da Jeruzalem, evit ma vefent kastizet.

Donc, comme j’étais en route et que j’approchais de Damas, soudain vers midi, une grande lumière venant du ciel m’enveloppa de sa clarté. Ac 22, 6 : Edon o kerzhout hag o tostaat ouzh Damask, pa zeuas a-daol-trumm, eus an neñv, war-dro kreisteiz, ur sklerijenn greñv a lugernas en-dro din.

Je tombai sur le sol, et j’entendis une voix me dire : “Saul, Saul, pourquoi me persécuter ?” Ac 22, 7 : Kouezhañ a ris d’an douar, hag e klevis ur vouezh o lavarout din : Saoul, Saoul, perak am heskinez ?

Et moi je répondis : “Qui es-tu, Seigneur ? – Je suis Jésus le Nazaréen, celui que tu persécutes.” Ac 22, 8 : Me a respontas : "Piv out-te, Aotrou ? " Hag e lavaras din : "Me eo Jezuz a Nazared, an hini a heskinez-te".

Ceux qui étaient avec moi virent la lumière, mais n’entendirent pas la voix de celui qui me parlait. Ac 22, 9 : Ar re a oa ganin a welas ar sklerijenn, met mouezh an hini a gomze ouzhin ne glevjont ket.

Alors je dis : “Que dois-je faire, Seigneur ?” Le Seigneur me répondit : “Relève-toi, va jusqu’à Damas ; et là on te dira tout ce qu’il t’est prescrit de faire.” Ac 22, 10 : Hag e lavaris : "Petra am eus d’ober, Aotrou ? " An Aotrou a lavaras din : "Sav en-dro, kae da Zamask, eno e vo lavaret dit kement tra ’zo merket dit d’ober".

Comme je n’y voyais plus rien, à cause de l’éclat de cette lumière, je me rendis à Damas, conduit par la main de mes compagnons. Ac 22, 11 : Met o vezañ na welen netra ken diwar sked ar sklerijenn-se, eo bleinet gant daouarn ar re a oa ganin ez is da Zamask.

Or, Ananie, un homme religieux selon la Loi, à qui tous les Juifs résidant là rendaient un bon témoignage, Ac 22, 12 : Un den, Anania e anv, un den deol hervez al Lezenn, brud mat dezhañ a-berzh an holl Yuzevien, a oa o chom e kêr,

vint se placer près de moi et me dit : “Saul, mon frère, retrouve la vue.” Et moi, au même instant, je retrouvai la vue, et je le vis. Ac 22, 13 : eo an hini a zeuas d’am c’havout, hag ur wech dirazon e lavaras din : "Saoul, va breur, gwel sklaer en-dro !" Ha me, war an taol, a c’hellas e welout.

Il me dit encore : “Le Dieu de nos pères t’a destiné à connaître sa volonté, à voir celui qui est le Juste et à entendre la voix qui sort de sa bouche. Ac 22, 14 : Eñ neuze da lavarout : "Doue hon Tadoù en deus da rakdibabet da anavezout e vennad, da welout an Den just ha da glevout ar vouezh eus e c’henou,

Car tu seras pour lui, devant tous les hommes, le témoin de ce que tu as vu et entendu. Ac 22, 15 : evit ma vezi test dezhañ dirak an holl, eus ar pezh ac’h eus gwelet ha klevet.

Et maintenant, pourquoi tarder ? Lève-toi et reçois le baptême, sois lavé de tes péchés en invoquant son nom.” Ac 22, 16 : Ha bremañ, perak e taleez ? Sav, bez badezet, hag en em walc’h eus da bec’hedoù, en ur bediñ warnout e anv".

Revenu à Jérusalem, j’étais en prière dans le Temple quand je tombai en extase. Ac 22, 17 : Distroet e Jeruzalem eo degouezhet ganin, un deiz m’edon o pediñ en Templ, bezañ goursavet

Je vis le Seigneur qui me disait : “Hâte-toi, sors vite de Jérusalem, car ils n’accueilleront pas ton témoignage à mon sujet.” Ac 22, 18 : Gwelout a ris an Aotrou o lavarout din : "Hast buan mont er-maez eus Jeruzalem, rak ne zegemerint ket da desteni diwar va fenn".

Et moi je répondis : “Seigneur, ces gens le savent bien : c’est moi qui allais d’une synagogue à l’autre pour mettre en prison et faire flageller ceux qui croyaient en toi ; Ac 22, 19 : Ha me da respont : "Aotrou, int o-unan a oar koulskoude eo me a veze o teurel en toull-bac’h hag o skourjezañ, eus an eil sinagogenn d’eben, ar re a gred ennout.

et quand on versait le sang d’Étienne ton témoin, je me tenais là, moi aussi ; j’étais d’accord, et je gardais les vêtements de ses meurtriers.” Ac 22, 20 : Ha pa oa skuilhet gwad Stefan, da dest, edon ivez me va-unan war an dachenn, kenasant gant e lazherien, p’edon o tiwall o dilhad".

Il me dit alors : “Va, car moi je vais t’envoyer au loin, vers les nations.” » Ac 22, 21 : Hag e lavaras din : "Kae war-raok, rak me 'fell din da gas da bell, etrezek ar Baganed" ».

Jusqu’à cette parole, les gens l’écoutaient. Mais alors, ils se mirent à élever la voix : « Débarrassez la terre d’un tel individu ! Il ne faut pas qu’il vive ! » Ac 22, 22 : E selaou a raent betek ar gomzenn-se. Neuze e savjont o mouezh da lavarout : « Dilam a-ziwar an douar ar seurt den-se ! N’eo ket aotreet e chomfe bev ! »

Ils poussaient des cris, arrachaient leurs vêtements, jetaient de la poussière en l’air. Ac 22, 23 : O vezañ ma safarent ha ma hejent o dilhad ha ma vannent poultrenn en aer,

Alors le commandant ordonna de le faire entrer dans la forteresse. Il dit de procéder à un interrogatoire par le fouet, afin de savoir pour quel motif on criait contre lui de cette manière. Ac 22, 24 : e c’hourc’hemennas ar miliadour e gas e-barzh ar C’hreñvlec’h hag e voureviañ dre skourjezañ, evit gouzout an abeg ma krient evel-se en e enep.

Comme on l’étendait en l’attachant avec des courroies, Paul dit au centurion de service : « Un citoyen romain, qui n’a même pas été jugé, avez-vous le droit de lui donner le fouet ? » Ac 22, 25 : P’o devoa e staget gant al lerennoù, e lavaras Paol d’ar c’hantener a oa eno : « Daoust hag aotreet eo deoc’h skourjezañ ur c’heodedour roman, hag ouzhpenn-se, hep ma vefe bet barnet ? »

Quand le centurion entendit cela, il alla trouver le commandant pour le mettre au courant : « Qu’allais-tu faire ? Cet homme est un Romain ! » Ac 22, 26 : Ouzh e glevout, ar c’hantener a yeas da gaout ar miliadour, da zegemenn dezhañ : « Petra emaout o vont d’ober. An den-se a zo Roman ! »

Le commandant alla trouver Paul et lui demanda : « Dis-moi : tu es romain, toi ? – Oui, répondit-il. » Ac 22, 27 : Ar miliadour neuze a zeuas da gavout Paol hag a lavaras dezhañ : « Lavar din, te a zo keodedour roman ? » Respont a reas : « Ya ! »

Le commandant reprit : « Moi, j’ai payé une grosse somme pour acquérir cette citoyenneté. » Paul répliqua : « Moi, je l’ai de naissance. » Ac 22, 28 : Ar miliadour a stagas da lavarout : « Me am eus lakaet kalz arc’hant da brenañ ar gwir-se a geodedour ». - « Me avat, eme Baol, a zo bet ganet er stad-se ».

Aussitôt, ceux qui allaient procéder à l’interrogatoire se retirèrent ; et le commandant prit peur en se rendant compte que c’était un citoyen romain et qu’il l’avait fait ligoter. Ac 22, 29 : Kerkent neuze e pellaas dioutañ ar re a oa o vont d’e voureviañ. Hag ar miliadour zoken a grogas aon ennañ, o c’houzout e oa ur c’heodedour roman an den-se en devoa chadennet.

Le lendemain, le commandant voulut savoir avec certitude de quoi les Juifs l’accusaient. Il lui fit enlever ses liens ; puis il convoqua les grands prêtres et tout le Conseil suprême, et il fit descendre Paul pour l’amener devant eux. Ac 22, 30 : Antronoz, c’hoant dezhañ da c’houzout en-resis petra a oa tamallet dezhañ gant ar Yuzevien, e tichadennas anezhañ ; ha gourc’hemennet d’ar benn-beleien ha d’an holl Sanedrin en em vodañ, e tegasas Paol d’e lakaat dirazo.