Livre des Actes des Apôtres - Chapitre 1
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28
Chapitre 1
CHER THEOPHILE, dans mon premier livre, j’ai parlé de tout ce que Jésus a fait et enseigné, depuis le moment où il commença, Ac 1, 1 : Va danevell gentañ am eus savet, o Teofilos, diwar-benn kement a reas hag a gelennas Jezuz, adalek ar penn kentañ,
jusqu’au jour où il fut enlevé au ciel, après avoir, par l’Esprit Saint, donné ses instructions aux Apôtres qu’il avait choisis. Ac 1, 2 : betek an deiz ma voe savet d’an Neñv, goude bezañ roet e gemennadurioù, dre ar Spered Santel, d’an ebestel en devoa dibabet.
C’est à eux qu’il s’est présenté vivant après sa Passion ; il leur en a donné bien des preuves, puisque, pendant quarante jours, il leur est apparu et leur a parlé du royaume de Dieu. Ac 1, 3 : D’ar re-mañ ivez en devoa en em ziskouezet, leun a vuhez goude bezañ gouzañvet, dre galz a brouennoù, oc’h en em reiñ dezho da welout e-pad daou-ugent devezh hag o tisplegañ ar pezh a sell ouzh Rouantelezh Doue.
Au cours d’un repas qu’il prenait avec eux, il leur donna l’ordre de ne pas quitter Jérusalem, mais d’y attendre que s’accomplisse la promesse du Père. Il déclara : « Cette promesse, vous l’avez entendue de ma bouche : Ac 1, 4 : Hag un deiz o vezañ ganto, e kemennas dezho chom hep pellaat diouzh Jeruzalem, met gortoz eno promesa an Tad, hoc’h eus klevet diganin, emezañ, ar c’hemenn anezhi ;
alors que Jean a baptisé avec l’eau, vous, c’est dans l’Esprit Saint que vous serez baptisés d’ici peu de jours. » Ac 1, 5 : rak Yann en deus badezet gant dour ; c’hwi avat eo er Spered Santel e vezot badezet a-benn nebeut devezhioù ac’hann.
Ainsi réunis, les Apôtres l’interrogeaient : « Seigneur, est-ce maintenant le temps où tu vas rétablir le royaume pour Israël ? » Ac 1, 6 : Int-i eta, un deiz ma oant bodet en-dro dezhañ, a c’houlennas outañ : « Aotrou, hag-eñ eo bremañ emaout o vont da adsevel ar Rouantelezh evit Israel ? »
Jésus leur répondit : « Il ne vous appartient pas de connaître les temps et les moments que le Père a fixés de sa propre autorité. Ac 1, 7 : Respont a reas dezho : « N’eo ket roet deoc’h-c’hwi anavezout an amzer hag ar c’houlz en deus an Tad merket en e c’halloud e-unan.
Mais vous allez recevoir une force quand le Saint-Esprit viendra sur vous ; vous serez alors mes témoins à Jérusalem, dans toute la Judée et la Samarie, et jusqu’aux extrémités de la terre. » Ac 1, 8 : Met resev a reot nerzh ar Spered Santel o tiskenn warnoc’h, hag e vezot testoù din e Jeruzalem, e Judea en he fezh, hag e Samaria, ha betek penn pellañ an douar ».
Après ces paroles, tandis que les Apôtres le regardaient, il s’éleva, et une nuée vint le soustraire à leurs yeux. Ac 1, 9 : Hag o vezañ lavaret an traoù-se, tra ma oant o sellout, e voe savet d’an nec’h, hag ur goabrenn a zegemeras anezhañ d’e guzhat d’o daoulagad.
Et comme ils fixaient encore le ciel où Jésus s’en allait, voici que, devant eux, se tenaient deux hommes en vêtements blancs, Ac 1, 10 : Hag evel ma oant eno, troet o sell etrezek an Neñv d’e welout o vont kuit, setu m’en em gavas dirazo daou zen gwisket e gwenn,
qui leur dirent : « Galiléens, pourquoi restez-vous là à regarder vers le ciel ? Ce Jésus qui a été enlevé au ciel d’auprès de vous, viendra de la même manière que vous l’avez vu s’en aller vers le ciel. » Ac 1, 11 : a lavaras : « Gwazed Galilea, perak e chomit aze da sellout ouzh an Neñv ? Hennezh, Jezuz, hag a zo bet savet diouzhoc’h d’an Neñv, a zeuy en-dro evel-se, e-giz m’hoc’h eus e welet o vont kuit d’an Neñv ».
Alors, ils retournèrent à Jérusalem depuis le lieu-dit « mont des Oliviers » qui en est proche, – la distance de marche ne dépasse pas ce qui est permis le jour du sabbat. Ac 1, 12 : Neuze e tistrojont da Jeruzalem diwar ar menez a vez anvet Menez an Olived ; tost eo da Jeruzalem, war-hed ur pennad-hent Sabad.
À leur arrivée, ils montèrent dans la chambre haute où ils se tenaient habituellement ; c’était Pierre, Jean, Jacques et André, Philippe et Thomas, Barthélemy et Matthieu, Jacques fils d’Alphée, Simon le Zélote, et Jude fils de Jacques. Ac 1, 13 : Deuet en-dro e kêr, e pignjont d’ar gambr uhel, e-lec’h ma vezent o lojañ : Pêr, Yann, Jakez, Andrev, Filip, Tomaz, Bartolome, Mazhev, Jakez mab Alfe, Simon ar Zelot, ha Judaz mab Jakez.
Tous, d’un même cœur, étaient assidus à la prière, avec des femmes, avec Marie la mère de Jésus, et avec ses frères. Ac 1, 14 : Ar re-mañ holl a gendalc’he da bediñ, unan a galon, gant un nebeut gwragez ha Mari mamm Jezuz, ha gant e vreudeur.
En ces jours-là, Pierre se leva au milieu des frères qui étaient réunis au nombre d’environ cent vingt personnes, et il déclara : Ac 1, 15 : En deizioù-se, en em lakaas Pêr en e sav e-kreiz ar vreudeur : an dud bodet a oa ur c’hwec’h-ugent bennak anezho, hag e lavaras :
« Frères, il fallait que l’Écriture s’accomplisse. En effet, par la bouche de David, l’Esprit Saint avait d’avance parlé de Judas, qui en est venu à servir de guide aux gens qui ont arrêté Jésus : Ac 1, 16 : « Breudeur, ret e oa e teuje da wir al lavar-se eus ar Skritur, lec’h m’en deus ar Spered Santel, dre c’henou David, rakkomzet diwar-benn Judaz, hag a zo bet heñcher an dud o deus kroget e Jezuz.
ce Judas était l’un de nous et avait reçu sa part de notre ministère ; Ac 1, 17 : E renk en devoa en hon touez, hag e lod en devoa resevet en hor ministrerezh.
puis, avec le salaire de l’injustice, il acheta un domaine ; il tomba la tête la première, son ventre éclata, et toutes ses entrailles se répandirent. Ac 1, 18 : Hennezh eta o vezañ prenet ur park gant priz e dorfed, a zo kouezhet war e benn, a zo tarzhet dre an hanter ha skuilhet e holl vouzelloù.
Tous les habitants de Jérusalem en furent informés, si bien que ce domaine fut appelé dans leur propre dialecte Hakeldama, c’est-à-dire Domaine-du-Sang. Ac 1, 19 : Ha ken anavezet eo an darvoud-se gant holl annezidi Jeruzalem, ma-z eo bet anvet ar park-se, en o yezh dezho, Akeldamac’h, da lavarout eo : Park ar Gwad.
Car il est écrit au livre des Psaumes : Que son domaine devienne un désert, et que personne n’y habite, et encore : Qu’un autre prenne sa charge. Ac 1, 20 : Rak skrivet eo e levr ar Salmoù : Ra zeuio e di da vezañ didud, ha na vo den o chom ennañ. Ha c’hoazh eo skrivet : d’un all da gemer e garg.
Or, il y a des hommes qui nous ont accompagnés durant tout le temps où le Seigneur Jésus a vécu parmi nous, Ac 1, 21 : Ret eo eta, e-mesk ar wazed-se a zo bet ganeomp e-pad an holl amzer m’en deus bevet en hon touez an Aotrou Jezuz,
depuis le commencement, lors du baptême donné par Jean, jusqu’au jour où il fut enlevé d’auprès de nous. Il faut donc que l’un d’entre eux devienne, avec nous, témoin de sa résurrection. » Ac 1, 22 : adalek badeziant Yann betek an deiz m’eo bet savet kuit diganeomp, e vefe unan o tont da vezañ ganeomp test eus e adsavidigezh ».
On en présenta deux : Joseph appelé Barsabbas, puis surnommé Justus, et Matthias. Ac 1, 23 : Kinnig a rejont daou, Yozef, anvet Barsaba ha lesanvet Justus, ha Mazheas.
Ensuite, on fit cette prière : « Toi, Seigneur, qui connais tous les cœurs, désigne lequel des deux tu as choisi Ac 1, 24 : Pediñ a rejont neuze o lavarout : « C’hwi, Aotrou, hag a anavez kalon an holl dud, diskouezit deomp pehini hoc’h eus dibabet eus an daou-mañ,
pour qu’il prenne, dans le ministère apostolique, la place que Judas a désertée en allant à la place qui est désormais la sienne. » Ac 1, 25 : da gemer e ministrerezh an abostoliezh, ar plas en deus dilezet Judaz evit mont d’al lec’h a zo dezhañ ».
On tira au sort entre eux, et le sort tomba sur Matthias, qui fut donc associé par suffrage aux onze Apôtres. Ac 1, 26 : Tennañ a rejont ar sord warno, hag e kouezhas gant Mazheas, ma voe kontet hemañ gant an unnek abostol.
