Livre des Actes des Apôtres - Chapitre 4
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28
Chapitre 4
Comme Pierre et Jean parlaient encore au peuple, les prêtres survinrent, avec le commandant du Temple et les sadducéens ; Ac 4, 1 : A-greiz m’edont o komz ouzh ar bobl en em gavas warno ar veleien, pennward an Templ hag ar Sadukeidi ;
ils étaient excédés de les voir enseigner le peuple et annoncer, en la personne de Jésus, la résurrection d’entre les morts. Ac 4, 2 : droug bras a oa enno, dre ma oant o kelenn ar bobl ha dre ma prezegent, gant adsav Jezuz, an dasorc’h a-douez ar re varv.
Ils les firent arrêter et placer sous bonne garde jusqu’au lendemain, puisque c’était déjà le soir. Ac 4, 3 : Teurel a rejont o daouarn warno, hag e lakjont anezho en toullbac’h a-benn an deiz war-lerc’h, rak dija e oa ar serr-noz.
Or, beaucoup de ceux qui avaient entendu la Parole devinrent croyants ; à ne compter que les hommes, il y en avait environ cinq mille. Ac 4, 4 : Met kalz eus ar re o devoa selaouet ar brezegenn a gredas, hag e savas an niver anezho, en ur gontañ ar wazed hepken, d’ur pemp mil bennak.
Le lendemain se réunirent à Jérusalem les chefs du peuple, les anciens et les scribes. Ac 4, 5 : Antronoz en em vodas ar Renerien, an Henaourien hag ar Skribed e Jeruzalem.
Il y avait là Hanne le grand prêtre, Caïphe, Jean, Alexandre, et tous ceux qui appartenaient aux familles de grands prêtres. Ac 4, 6 : Kenkoulz hag Anna, ar beleg-meur, ha Kaifaz, ha Yann, hag Aleksandroz, ha kement hini a oa eus tiegezhioù an Arc’hbeleien.
Ils firent amener Pierre et Jean au milieu d’eux et les questionnèrent : « Par quelle puissance, par le nom de qui, avez-vous fait cette guérison ? » Ac 4, 7 : Hag o vezañ galvet anezho d’en em zerc’hel en o c’hreiz e raent goulennoù outo : « Dre beseurt galloud, e anv piv hoc’h eus graet an dra-se ? »
Alors Pierre, rempli de l’Esprit Saint, leur déclara : « Chefs du peuple et anciens, Ac 4, 8 : Neuze Pêr, leun gant ar Spered Santel, a lavaras dezho : « Renerien ar bobl hag Henaourien,
nous sommes interrogés aujourd’hui pour avoir fait du bien à un infirme, et l’on nous demande comment cet homme a été sauvé. Ac 4, 9 : peogwir hon eus hiziv da respont dirak ul lez-varn diwar-benn ur madober c’hoarvezet e-keñver un den nammet hag an doare m’eo bet pareet,
Sachez-le donc, vous tous, ainsi que tout le peuple d’Israël : c’est par le nom de Jésus le Nazaréen, lui que vous avez crucifié mais que Dieu a ressuscité d’entre les morts, c’est par lui que cet homme se trouve là, devant vous, bien portant. Ac 4, 10 : ra vo gouezet mat ganeoc’h-holl ha gant pobl Israel a-bezh eo e anv Jezuz Krist an Nazaredad, hoc’h eus c’hwi staget ouzh ar Groaz, hag en deus Doue adsavet a-douez ar re varv, eo drezañ en em zalc’h hemañ pare dirazoc’h.
Ce Jésus est la pierre méprisée de vous, les bâtisseurs, mais devenue la pierre d’angle. Ac 4, 11 : Hennezh eo ar maen bet distaolet ganeoc’h-c’hwi, ar saverien, hag a zo deuet da vezañ ar maen-korn.
En nul autre que lui, il n’y a de salut, car, sous le ciel, aucun autre nom n’est donné aux hommes, qui puisse nous sauver. » Ac 4, 12 : N’emañ ar silvidigezh en hini all ebet, rak n’eus dindan an oabl anv all ebet roet d’an dud a zlefemp bezañ salvet gantañ ».
Constatant l’assurance de Pierre et de Jean, et se rendant compte que c’était des hommes sans culture et de simples particuliers, ils étaient surpris ; d’autre part, ils reconnaissaient en eux ceux qui étaient avec Jésus. Ac 4, 13 : O welout hardizhegezh Pêr ha Yann, hag o verzout e oant tud hep kelennadurezh na sevenadurezh, e choment souezhet. O anavezout a raent mat evel tud a veze gant Jezuz.
Mais comme ils voyaient, debout avec eux, l’homme qui avait été guéri, ils ne trouvaient rien à redire. Ac 4, 14 : Met war un dro, pa welent ganto en e sav an den bet pareet, n’o devoa netra da respont.
Après leur avoir ordonné de quitter la salle du Conseil suprême, ils se mirent à discuter entre eux. Ac 4, 15 : Neuze e rojont urzh dezho da vont er-maez eus ar Sanedrin hag en em lakjont d’en em guzuliañ kenetrezo,
Ils disaient : « Qu’allons-nous faire de ces gens-là ? Il est notoire, en effet, qu’ils ont opéré un miracle ; cela fut manifeste pour tous les habitants de Jérusalem, et nous ne pouvons pas le nier. Ac 4, 16 : en ur lavarout : « Petra ober d’an dud-se ? Ur burzhud diarvar a zo c’hoarvezet drezo, anat eo an dra-se da holl annezidi Jeruzalem, ha n’hellomp ket hen nac’hañ.
Mais pour en limiter la diffusion dans le peuple, nous allons les menacer afin qu’ils ne parlent plus à personne en ce nom-là. » Ac 4, 17 : Met evit na zalc’ho ket an traoù-se d’en em skignañ e-touez ar bobl, difennomp outo gant gourdrouz, komz pelloc’h ouzh den, en Anv-se ».
Ayant rappelé Pierre et Jean, ils leur interdirent formellement de parler ou d’enseigner au nom de Jésus. Ac 4, 18 : O gervel a rejont eta, hag e c’hourc’hemennjont dezho chom a-grenn hep komz na kelenn e anv Jezuz.
Ceux-ci leur répliquèrent : « Est-il juste devant Dieu de vous écouter, plutôt que d’écouter Dieu ? À vous de juger. Ac 4, 19 : Met Pêr ha Yann a respontas dezho : « Daoust ha reizh eo dirak Doue sentiñ ouzhoc’h-c’hwi kentoc’h eget ouzh Doue, deoc’h-c’hwi da varn ?
Quant à nous, il nous est impossible de nous taire sur ce que nous avons vu et entendu. » Ac 4, 20 : Rak ne c’hellomp ket ni, chom hep displegañ ar pezh hon eus gwelet ha klevet ».
Après de nouvelles menaces, ils les relâchèrent, faute d’avoir trouvé le moyen de les punir : c’était à cause du peuple, car tout le monde rendait gloire à Dieu pour ce qui était arrivé. Ac 4, 21 : Int-i avat, goude o gourdrouz adarre, a lezas anezho da vont ; ne welent ket penaos o c’hastizañ en abeg d’ar bobl ; rak an holl a rente gloar da Zoue diwar-benn ar pezh a oa c’hoarvezet.
En effet, l’homme qui avait bénéficié de ce miracle de guérison avait plus de quarante ans. Ac 4, 22 : Ouzhpenn daou-ugent vloaz e oa an den degouezhet gantañ ar pare burzhudus-se.
Lorsque Pierre et Jean eurent été relâchés, ils se rendirent auprès des leurs et rapportèrent tout ce que les grands prêtres et les anciens leur avaient dit. Ac 4, 23 : O vezañ bet dibrizoniet e teujont da gaout o zud, hag e rojont keloù dezho eus kement o devoa ar veleien-vras hag an Henaourien lavaret dezho.
Après avoir écouté, tous, d’un même cœur, élevèrent leur voix vers Dieu en disant : « Maître, toi, tu as fait le ciel et la terre et la mer et tout ce qu’ils renferment. Ac 4, 24 : Hag int, o klevout kement-se, a savas o mouezh war-zu Doue hag a lavaras : « Mestr, Te eo an hini en deus graet an Neñv, an douar, ar mor ha kement a zo enno.
Par l’Esprit Saint, tu as mis dans la bouche de notre père David, ton serviteur, les paroles que voici : Pourquoi ce tumulte des nations, ce vain murmure des peuples ? Ac 4, 25 : Te eo ac’h eus lavaret dre ar Spered Santel ha dre c’henou hon uheldad David, da servijer : Perak o deus turmudet ar broadoù hag ar pobloù iriennet en aner ?
Les rois de la terre se sont dressés, les chefs se sont ligués entre eux contre le Seigneur et contre son Christ ? Ac 4, 26 : En em glevet o deus rouaned an douar, hag ar Bennrenerien o deus en em unanet enep an Aotrou hag enep e Grist.
Et c’est vrai : dans cette ville, Hérode et Ponce Pilate, avec les nations et le peuple d’Israël, se sont ligués contre Jésus, ton Saint, ton Serviteur, le Christ à qui tu as donné l’onction ; Ac 4, 27 : E gwirionez, en em unaniñ o deus graet er gêr-mañ a-enep d’az servijer santel, Jezuz, an hini ac’h eus olevet : Herodez ha Pons Pilat, gant ar broadoù ha pobloù Israel,
ils ont fait tout ce que tu avais décidé d’avance dans ta puissance et selon ton dessein. Ac 4, 28 : o deus gant se kaset da benn kement a oa bet rakdivizet da c’hoarvezout gant da c’halloud ha da furnez.
Et maintenant, Seigneur, sois attentif à leurs menaces : donne à ceux qui te servent de dire ta parole avec une totale assurance. Ac 4, 29 : Ha bremañ, Aotrou, taol ur sell war o gourdrouzoù ; hag evit reiñ d’az servijerien an tu da ziskleriañ da Gomz gant gwir hardizhegezh,
Étends donc ta main pour que se produisent guérisons, signes et prodiges, par le nom de Jésus, ton Saint, ton Serviteur. » Ac 4, 30 : astenn da zorn, evit ma c’hoarvezo pareoù, sinoù ha burzhudoù dre anv da servijer santel, Jezuz ».
Quand ils eurent fini de prier, le lieu où ils étaient réunis se mit à trembler, ils furent tous remplis du Saint-Esprit et ils disaient la parole de Dieu avec assurance. Ac 4, 31 : Echu ganto o fedenn, e krenas al lec’h m’edont bodet ennañ, ha leuniet e voent holl gant ar Spered Santel, hag en em lakjont da ziskleriañ Komz Doue gant hardizhegezh.
La multitude de ceux qui étaient devenus croyants avait un seul cœur et une seule âme ; et personne ne disait que ses biens lui appartenaient en propre, mais ils avaient tout en commun. Ac 4, 32 : An holl grederien n’o devoa nemet ur galon hag un ene. Hini ebet anezho ne anve tra dezhañ e-unan ar pezh a berc’henne, met pep tra a oa boutin kenetrezo.
C’est avec une grande puissance que les Apôtres rendaient témoignage de la résurrection du Seigneur Jésus, et une grâce abondante reposait sur eux tous. Ac 4, 33 : Ha gant galloud e-leizh e roe an Ebestel o zesteni diwar-benn adsavidigezh an Aotrou Jezuz, ha bras e oa grad-vat an dud en o c’heñver.
Aucun d’entre eux n’était dans l’indigence, car tous ceux qui étaient propriétaires de domaines ou de maisons les vendaient, Ac 4, 34 : Ne oa den ezhommek ebet en o zouez, rak kement hini a veze perc’henn da zouaroù pe da diez, o gwerzhe,
et ils apportaient le montant de la vente pour le déposer aux pieds des Apôtres ; puis on le distribuait en fonction des besoins de chacun. Ac 4, 35 : hag a zegase priz o gwerzh e-harz treid an Ebestel. Roet e veze neuze da bep hini hervez an ezhomm en deveze.
Il y avait un lévite originaire de Chypre, Joseph, surnommé Barnabé par les Apôtres, ce qui se traduit : « homme du réconfort ». Ac 4, 36 : Evel-se, Yozef, lesanvet Barnaba gant an Ebestel, da lavarout eo Mab ar Frealzidigezh, ul Leviad anezhañ genidik eus Kiprenez,
Il vendit un champ qu’il possédait et en apporta l’argent qu’il déposa aux pieds des Apôtres. Ac 4, 37 : en devoa ur park : e werzhañ a reas hag e tegasas ar priz anezhañ e-harz treid an Ebestel.
