Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Nouveau Testament en breton » Livre des Actes des Apôtres » Chapitre 11

Livre des Actes des Apôtres - Chapitre 11

Levr : Oberoù an Ebestel
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28

Chapitre 11



Les Apôtres et les frères qui étaient en Judée avaient appris que les nations, elles aussi, avaient reçu la parole de Dieu. Ac 11, 1 : Klevout a reas an Ebestel hag ar vreudeur a oa e Judea o devoa ar Baganed ivez degemeret Komz Doue.

Lorsque Pierre fut de retour à Jérusalem, ceux qui étaient juifs d’origine le prirent à partie, Ac 11, 2 : Neuze pa voe pignet en-dro Pêr da Jeruzalem e tabute outañ an amdroc’hidi,

en disant : « Tu es entré chez des hommes qui ne sont pas circoncis, et tu as mangé avec eux ! » Ac 11, 3 : o lavarout : « Perak out antreet e ti tud diamdroc’h hag ec’h eus debret ganto ? »

Alors Pierre reprit l’affaire depuis le commencement et leur exposa tout dans l’ordre, en disant : Ac 11, 4 : Pêr en em lakaas neuze da zisplegañ dezho an traoù penn-da-benn o lavarout :

« J’étais dans la ville de Jaffa, en train de prier, et voici la vision que j’ai eue dans une extase : c’était un objet qui descendait. On aurait dit une grande toile tenue aux quatre coins ; venant du ciel, elle se posa près de moi. Ac 11, 5 : « Me oa e kêr Jope ; edon o pediñ pa welis dre c’hoursav ur weledigezh, un dra a ziskenne eus an Neñv, heñvel ouzh un doubier vras, degaset war-bouez ar pevar c’horn anezhi, hag a zeuas betek ennon.

Fixant les yeux sur elle, je l’examinai et je vis les quadrupèdes de la terre, les bêtes sauvages, les reptiles et les oiseaux du ciel. Ac 11, 6 : Paret va sell outi, e chomen oc’h arvestiñ hag e welis pevarzroadeged an douar, al loened-gouez, al loened-stlej hag evned an neñv.

J’entendis une voix qui me disait : “Debout, Pierre, offre-les en sacrifice, et mange !” Ac 11, 7 : Neuze e klevis ur vouezh o lavarout din : Deus ’ta, Pêr, lazh ha debr !

Je répondis : “Certainement pas, Seigneur ! Jamais aucun aliment interdit ou impur n’est entré dans ma bouche.” Ac 11, 8 : Met respont a ris : Tamm ebet, Aotrou, rak n’eus tra saotret pe dic’hlan ebet a vefe aet biskoazh em genou.

Une deuxième fois, du haut du ciel la voix répondit : “Ce que Dieu a déclaré pur, toi, ne le déclare pas interdit.” Ac 11, 9 : Un eil gwech avat e lavaras ar vouezh eus an Neñv : Ar pezh en deus Doue glanaet, arabat dit-te e lakaat da saotret.

Cela se produisit par trois fois, puis tout fut remonté au ciel. Ac 11, 10 : Kement-se a c’hoarvezas dre deir gwech, hag adarre e voe sachet en-dro an holl draoù d’an Neñv.

Et voici qu’à l’instant même, devant la maison où j’étais, survinrent trois hommes qui m’étaient envoyés de Césarée. Ac 11, 11 : Ha setu war an taol tri den oc’h erruout dirak an ti m’edomp ennañ, bet kaset eus Kaesarea betek ennon.

L’Esprit me dit d’aller avec eux sans hésiter. Les six frères qui sont ici m’ont accompagné, et nous sommes entrés chez le centurion Corneille. Ac 11, 12 : Met lavarout a reas din ar Spered mont ganto hep chom termal. Mont a reas ivez ganin ar c’hwec’h breur-mañ, hag ez ejomp e-barzh ti an den.

Il nous raconta comment il avait vu l’ange se tenir dans sa maison et dire : “Envoie quelqu’un à Jaffa pour chercher Simon surnommé Pierre. Ac 11, 13 : Degemenn a reas deomp penaos en devoa gwelet un Ael o ’n em ziskouez en e di hag o lavarout dezhañ : Kas tud da Jope da gerc’hat Simon, an hini lesanvet Pêr.

Celui-ci t’adressera des paroles par lesquelles tu seras sauvé, toi et toute ta maison.” Ac 11, 14 : Eñ a lavaro dit ar c’homzoù a vezi salvet ganto, te ha da diegezh a-bezh.

Au moment où je prenais la parole, l’Esprit Saint descendit sur ceux qui étaient là, comme il était descendu sur nous au commencement. Ac 11, 15 : Met a-vec’h ma oan krog da gomz, e kouezhas ar Spered Santel warno, evel m’en deus graet ivez warnomp-ni, en deroù.

Alors je me suis rappelé la parole que le Seigneur avait dite : “Jean a baptisé avec l’eau, mais vous, c’est dans l’Esprit Saint que vous serez baptisés.” Ac 11, 16 : Dont a reas neuze koun din eus komz an Aotrou hag a lavare : "Yann en deus badezet gant dour, c’hwi avat a vo badezet er Spered Santel".

Et si Dieu leur a fait le même don qu’à nous, parce qu’ils ont cru au Seigneur Jésus Christ, qui étais-je, moi, pour empêcher l’action de Dieu ? » Ac 11, 17 : M’en deus eta Doue roet dezho an hevelep donezon ha deomp hon-unan, evit bezañ kredet en Aotrou Jezuz Krist, piv oan-me evit enebiñ ouzh Doue ? »

En entendant ces paroles, ils se calmèrent et ils rendirent gloire à Dieu, en disant : « Ainsi donc, même aux nations, Dieu a donné la conversion qui fait entrer dans la vie ! » Ac 11, 18 : O klevout ar c’homzoù-se e teujont da sioulaat hag e rojont gloar da Zoue en ur lavarout : « Evel-se, d’ar Baganed ivez en deus Doue roet ar geuzidigezh a gas d’ar vuhez ! »

Les frères dispersés par la tourmente qui se produisit lors de l’affaire d’Étienne allèrent jusqu’en Phénicie, puis à Chypre et Antioche, sans annoncer la Parole à personne d’autre qu’aux Juifs. Ac 11, 19 : Ar re eta a oa bet strewet da geñver an drubuilhadenn c’hoarvezet en-dro da Stefan, o devoa tizhet betek Fenikia, Kiprenez hag Antiokia, met hep diskleriañ ar Gomz da zen ebet nemet d’ar Yuzevien.

Parmi eux, il y en avait qui étaient originaires de Chypre et de Cyrène, et qui, en arrivant à Antioche, s’adressaient aussi aux gens de langue grecque pour leur annoncer la Bonne Nouvelle : Jésus est le Seigneur. Ac 11, 20 : Hiniennoù anezho koulskoude, Kipreneziz ha Kireneiz deuet da Antiokia, a gomze ivez ouzh ar C’hresianed, o tegemenn dezho keloù mat an Aotrou Jezuz.

La main du Seigneur était avec eux : un grand nombre de gens devinrent croyants et se tournèrent vers le Seigneur. Ac 11, 21 : Edo dorn an Aotrou ganto, ha bras e voe niver an dud a gredas hag en em droas ouzh an Aotrou.

La nouvelle parvint aux oreilles de l’Église de Jérusalem, et l’on envoya Barnabé jusqu’à Antioche. Ac 11, 22 : Dont a reas ar c’heloù eus kement-se betek divskouarn Iliz Jeruzalem, hag e kasjont Barnaba betek Antiokia.

À son arrivée, voyant la grâce de Dieu à l’œuvre, il fut dans la joie. Il les exhortait tous à rester d’un cœur ferme attachés au Seigneur. Ac 11, 23 : Hemañ, ur wech erruet, pa welas ar c’hras roet gant Doue, a voe laouen hag a gennerzhas an holl da chom start a galon ha feal d’an Aotrou.

C’était en effet un homme de bien, rempli d’Esprit Saint et de foi. Une foule considérable s’attacha au Seigneur. Ac 11, 24 : Rak un den mat a oa anezhañ, leun a Spered Santel hag a feiz. Hag ez eas un niver bras a dud da greskiñ ar re a oa d’an Aotrou.

Barnabé partit alors à Tarse chercher Saul. Ac 11, 25 : Mont a reas neuze betek Tarsos da gerc’hat Saoul.

L’ayant trouvé, il l’amena à Antioche. Pendant toute une année, ils participèrent aux assemblées de l’Église, ils instruisirent une foule considérable. Et c’est à Antioche que, pour la première fois, les disciples reçurent le nom de « chrétiens ». Ac 11, 26 : Hag o vezañ e gavet e tegasas anezhañ da Antiokia. E-pad ur bloavezh leun e chomjont en Iliz-se, ha kelenn a rejont un niver bras a dud, ken ez eo da gentañ e Antiokia e voe lesanvet an diskibien Kristenien.

En ces jours-là, des prophètes descendirent de Jérusalem à Antioche. Ac 11, 27 : E-kerz an devezhioù-se e tiskennas eus Jeruzalem diouganerien da Antiokia.

L’un d’eux, nommé Agabus, se leva pour signifier sous l’action de l’Esprit qu’il y aurait une grande famine sur toute la terre ; celle-ci se produisit sous l’empereur Claude. Ac 11, 28 : Sevel a reas unan anezho, Agabos e anv, da ziouganañ dre ar Spered e tlee un naonegezh vras dont dizale er bed a-bezh. Honnezh eo an hini a c’hoarvezas e amzer Glaodioz.

Alors les disciples décidèrent d’envoyer de l’aide, chacun selon ses moyens, aux frères qui habitaient en Judée ; Ac 11, 29 : An diskibien neuze, pep hini hervez ar pezh en devoa, a zivizas kas skoazell d’ar vreudeur o chom e Judea.

ce qu’ils firent en l’adressant aux Anciens, par l’intermédiaire de Barnabé et de Saul. Ac 11, 30 : Ar pezh a rejont dre gas peadra d’an Henaourien dre zaouarn Barnaba ha Saoul.