Evangile de Jésus-Christ selon saint Matthieu - Chapitre 27
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28
Chapitre 27
Le matin venu, tous les grands prêtres et les anciens du peuple tinrent conseil contre Jésus pour le faire mettre à mort. Mt 27, 1 : Pa voe deuet ar mintin en em vodas e kuzul an holl Arc’hbeleien hag Henaourien ar bobl a-enep Jezuz, evit gwelout penaos e lakaat d’ar marv.
Après l’avoir ligoté, ils l’emmenèrent et le livrèrent à Pilate, le gouverneur. Mt 27, 2 : Ha goude bezañ e chadennet e kasjont anezhañ ganto da Bilat, ar gouarnour, evit e lakaat etre e zaouarn.
Alors, en voyant que Jésus était condamné, Judas, qui l’avait livré, fut pris de remords ; il rendit les trente pièces d’argent aux grands prêtres et aux anciens. Mt 27, 3 : Judaz neuze, an hini en devoa e werzhet, o welout e oa kondaonet, a savas keuz dezhañ, hag a zegasas en-dro an tregont pezh-arc’hant d’an Arc’hbeleien ha d’an Henaourien,
Il leur dit : « J’ai péché en livrant à la mort un innocent. » Ils répliquèrent : « Que nous importe ? Cela te regarde ! » Mt 27, 4 : en ur lavarout : « Pec’het em eus o werzhañ gwad didamall ». Met respont a rejont dezhañ : « Petra 'ra kement-se deomp-ni ? An dra-se a sell ouzhit ! »
Jetant alors les pièces d’argent dans le Temple, il se retira et alla se pendre. Mt 27, 5 : Neuze e stlapas ar pezhioù-arc’hant etrezek ar Santual, e tec’has kuit hag ez eas d’en em grougañ.
Les grands prêtres ramassèrent l’argent et dirent : « Il n’est pas permis de le verser dans le trésor, puisque c’est le prix du sang. » Mt 27, 6 : Hogen an Arc’hbeleien a zastumas ar pezhioù-arc’hant-se hag a lavaras : « N’eo ket permetet o lakaat en kef an Templ, rak priz ar gwad ez int ».
Après avoir tenu conseil, ils achetèrent avec cette somme le champ du potier pour y enterrer les étrangers. Mt 27, 7 : Neuze, goude en em guzuliañ e prenjont ganto Park-ar-Poder, evit beziañ an estrañjourien.
Voilà pourquoi ce champ est appelé jusqu’à ce jour le Champ-du-Sang. Mt 27, 8 : Setu perak e voe graet eus ar park-se "Park ar Gwad", evel ma vez graet eus ar park-se c’hoazh, en deiz a hiziv.
Alors fut accomplie la parole prononcée par le prophète Jérémie : Ils ramassèrent les trente pièces d’argent, le prix de celui qui fut mis à prix, le prix fixé par les fils d’Israël, Mt 27, 9 : Neuze e voe teuas da wir ar gomz lavaret gant ar profed Jeremias : « Kemeret o deus an tregont pezh-arc’hant, priz an hini gwerzhet, hervez ar marc’had graet gant darn eus bugale Israel,
et ils les donnèrent pour le champ du potier, comme le Seigneur me l’avait ordonné. Mt 27, 10 : ha roet o deus anezho evit Park-ar-Poder, evel m’en devoa gourc’hemennet din an Aotrou ».
On fit comparaître Jésus devant Pilate, le gouverneur, qui l’interrogea : « Es-tu le roi des Juifs ? » Jésus déclara : « C’est toi-même qui le dis. » Mt 27, 11 : Degaset e voe Jezuz dirak ar Gouarnour, hag e c’houlennas ar Gouarnour digantañ : « Ha te eo Roue ar Yuzevien ? » Jezuz a respontas : « Ya, te lavar mat ».
Mais, tandis que les grands prêtres et les anciens l’accusaient, il ne répondit rien. Mt 27, 12 : Met d’an tamalloù a rae outañ an Arc’hbeleien hag an Henaourien, ne respontas netra.
Alors Pilate lui dit : « Tu n’entends pas tous les témoignages portés contre toi ? » Mt 27, 13 : Neuze e lavaras Pilat dezhañ : « Ha ne glevez ket nag a draoù emaint o testeniañ a-enep dit ? »
Mais Jésus ne lui répondit plus un mot, si bien que le gouverneur fut très étonné. Mt 27, 14 : Met neuze ne respontas ger ebet dezhañ, ken e oa souezhet bras ar Gouarnour.
Or, à chaque fête, celui-ci avait coutume de relâcher un prisonnier, celui que la foule demandait. Mt 27, 15 : Da geñver pep Gouel Pask e oa kustum ar Gouarnour da leuskel gant ar bobl ur prizoniad bennak, an hini a c’houlennent.
Il y avait alors un prisonnier bien connu, nommé Barabbas. Mt 27, 16 : Bez’e oa neuze ur prizoniad brudet a-walc’h, anvet Barabba.
Les foules s’étant donc rassemblées, Pilate leur dit : « Qui voulez-vous que je vous relâche : Barabbas ? ou Jésus, appelé le Christ ? » Mt 27, 17 : Pa voe bodet ar bobl, e lavaras Pilat dezho : « Pehini e fell deoc’h e laoskfen ganeoc’h en e frankiz, Jezuz-Barabba, pe Jezuz an hini a vez anvet ar Mesiaz ? »
Il savait en effet que c’était par jalousie qu’on avait livré Jésus. Mt 27, 18 : Rak gouzout a rae e oa dre warizi o devoa e zroukroet.
Tandis qu’il siégeait au tribunal, sa femme lui fit dire : « Ne te mêle pas de l’affaire de ce juste, car aujourd’hui j’ai beaucoup souffert en songe à cause de lui. » Mt 27, 19 : Endra m’edo azezet war e gador-a-varner, e kasas e wreg unan da lavarout dezhañ : « Arabat dit soursial ouzh an den didamall-se ; rak kalz a drubuilh em eus bet hiziv en un huñvre abalamour dezhañ ».
Les grands prêtres et les anciens poussèrent les foules à réclamer Barabbas et à faire périr Jésus. Mt 27, 20 : Met an Arc’hbeleien hag an Henaourien a lakaas a boulzas ar bobl da c’houlenn Barabbaz ha da gas Jezuz d’ar marv.
Le gouverneur reprit : « Lequel des deux voulez-vous que je vous relâche ? » Ils répondirent : « Barabbas ! » Mt 27, 21 : O stagañ da gomz, e lavaras dezho ar Gouarnour : « Pehini e fell deoc’h e lezfen deoc’h da vont eus an daou-mañ ? » Respont a rejont : « Barabbaz ! »
Pilate leur dit : « Que ferai-je donc de Jésus appelé le Christ ? » Ils répondirent tous : « Qu’il soit crucifié ! » Mt 27, 22 : Ha Pilat dezho : « Ha petra 'rin eta eus Jezuz, a vez anvet Mesiaz ? ». An holl a respontas : « Ra vo staget ouzh ar groaz ! »
Pilate demanda : « Quel mal a-t-il donc fait ? » Ils criaient encore plus fort : « Qu’il soit crucifié ! » Mt 27, 23 : « Met peseurt droug en deus graet ? » emezañ. Ha kreñvoc’h c’hoazh e krient : « Ra vo staget ouzh ar groaz ! »
Pilate, voyant que ses efforts ne servaient à rien, sinon à augmenter le tumulte, prit de l’eau et se lava les mains devant la foule, en disant : « Je suis innocent du sang de cet homme : cela vous regarde ! » Mt 27, 24 : Pa welas Pilad ne c’houneze netra, met e kreske kentoc’h an trouz, e kemeras dour, hag e walc’has e zaouarn dirak ar bobl, en ur lavarout : « Digablus on eus gwad an den just-se ; deoc’h-c’hwi da welout ! »
Tout le peuple répondit : « Son sang, qu’il soit sur nous et sur nos enfants ! » Mt 27, 25 : Hag ar bobl a-bezh da lavarout : « Ra gouezho e wad warnomp ha war hor bugale ! »
Alors, il leur relâcha Barabbas ; quant à Jésus, il le fit flageller, et il le livra pour qu’il soit crucifié. Mt 27, 26 : Neuze e lezas ganto Barabbaz. Evit Jezuz avat, goude bezañ graet e skourjezañ, e roas anezhañ dezho da vezañ staget ouzh ar groaz.
Alors les soldats du gouverneur emmenèrent Jésus dans la salle du Prétoire et rassemblèrent autour de lui toute la garde. Mt 27, 27 : Neuze, soudarded ar Gouarnour a gasas Jezuz ganto e-barzh palez ar Gouarnour ha bodañ a rejont en-dro dezhañ ar gohortenn-soudarded a-bezh.
Ils lui enlevèrent ses vêtements et le couvrirent d’un manteau rouge. Mt 27, 28 : Diwiskañ a rejont e zilhad dezhañ, hag e taoljont warnañ ur vantell ruz-skarlek.
Puis, avec des épines, ils tressèrent une couronne, et la posèrent sur sa tête ; ils lui mirent un roseau dans la main droite et, pour se moquer de lui, ils s’agenouillaient devant lui en disant : « Salut, roi des Juifs ! » Mt 27, 29 : a Plezhañ a rejont ur gurunenn-spern, a lakajont war e benn, hag ur vazh korz en e zorn dehou. Neuze, en ur blegañ o glin dirazañ e raent goap anezhañ en ur lavarout : « Salud ! Roue ar Yuzevien ! »
Et, après avoir craché sur lui, ils prirent le roseau, et ils le frappaient à la tête. Mt 27, 30 : Hag en ur dufañ outañ e krogent er vazh korz da skeiñ ganti war e benn.
Quand ils se furent bien moqués de lui, ils lui enlevèrent le manteau, lui remirent ses vêtements, et l’emmenèrent pour le crucifier. Mt 27, 31 : P’o devoa echu d’ober goap anezhañ evel-se, e tennjont diwarnañ ar vantell, ha goude gwiskañ dezhañ e zilhad en-dro, e kasjont anezhañ ganto da vezañ staget ouzh ar Groaz.
En sortant, ils trouvèrent un nommé Simon, originaire de Cyrène, et ils le réquisitionnèrent pour porter la croix de Jésus. Mt 27, 32 : P’edot o vont er-maez, en em gavjont gant un den eus Kêr-Siren, Simon e anv. E rediañ a rejont da zougen kroaz Jezuz.
Arrivés en un lieu dit Golgotha, c’est-à-dire : Lieu-du-Crâne (ou Calvaire), Mt 27, 33 : Hag o vezañ degouezhet el lec’h anvet Golgota, da lavarout eo Lec’h ar C’hlopenn,
ils donnèrent à boire à Jésus du vin mêlé de fiel ; il en goûta, mais ne voulut pas boire. Mt 27, 34 : e rojont dezhañ da evañ gwin mesket gant bestl ; met p’en devoe e dañvaet, ne fellas ket dezhañ evañ.
Après l’avoir crucifié, ils se partagèrent ses vêtements en tirant au sort ; Mt 27, 35 : Goude bezañ e staget ouzh ar groaz, e lodennjont e zilhad kenetrezo, dre dennañ anezho d’ar sord.
et ils restaient là, assis, à le garder. Mt 27, 36 : Hag ez ejont en o c’hoazez da ziwall anezhañ.
Au-dessus de sa tête ils placèrent une inscription indiquant le motif de sa condamnation : « Celui-ci est Jésus, le roi des Juifs. » Mt 27, 37 : A-us d’e benn e oa bet lakaet ur skritell, merket warni abeg e gastiz : « Hemañ eo Jezuz Roue ar Yuzevien ».
Alors on crucifia avec lui deux bandits, l’un à droite et l’autre à gauche. Mt 27, 38 : War un dro gantañ e voe kroazstaget daou laer, unan en tu dehou dezhañ, hag egile en tu kleiz.
Les passants l’injuriaient en hochant la tête ; Mt 27, 39 : An dremenidi avat a gunujenne anezhañ en ur hejañ o fenn
ils disaient : « Toi qui détruis le Sanctuaire et le rebâtis en trois jours, sauve-toi toi-même, si tu es Fils de Dieu, et descends de la croix ! » Mt 27, 40 : hag en ur lavarout : « Te hag a ziskar an Templ, hag e adsav en ur ober tri devezh, en em salv da-unan, ma-z out Mab Doue, ha diskenn eus ar groaz ! »
De même, les grands prêtres se moquaient de lui avec les scribes et les anciens, en disant : Mt 27, 41 : En hevelep doare, an Arc’hbeleien a c’hoarzhe goap outañ gant ar Skribed hag an Henaourien, en ur lavarout :
« Il en a sauvé d’autres, et il ne peut pas se sauver lui-même ! Il est roi d’Israël : qu’il descende maintenant de la croix, et nous croirons en lui ! Mt 27, 42 : « Salvet en deus re all, met eñ e-unan n’hell ket en em salviñ ! Roue Israel ez eo, ra ziskenno bremañ eus ar groaz hag e kredimp ennañ.
Il a mis sa confiance en Dieu. Que Dieu le délivre maintenant, s’il l’aime ! Car il a dit : “Je suis Fils de Dieu.” » Mt 27, 43 : En em fiziet eo e Doue : dezhañ d’e zieubiñ bremañ m’en deus karantez evitañ, rak lavaret en deus : Me a zo Mab Doue !
Les bandits crucifiés avec lui l’insultaient de la même manière. Mt 27, 44 : En hevelep doare al laeron o-unan, bet kroazstaget war-un-dro gantañ, a daole outañ komzoù dismegañsus.
À partir de la sixième heure (c’est-à-dire : midi), l’obscurité se fit sur toute la terre jusqu’à la neuvième heure. Mt 27, 45 : Adalek kreisteiz, teñvalijenn a c’holoas ar vro a-bezh, betek teir eur.
Vers la neuvième heure, Jésus cria d’une voix forte : « Éli, Éli, lema sabactani ? », ce qui veut dire : « Mon Dieu, mon Dieu, pourquoi m’as-tu abandonné ? » Mt 27, 46 : Ha war-dro teir eur e c’harmas Jezuz en ur griadenn vras : « Eli, Eli, lema sabaktani ? », da lavarout eo : « Va Doue, va Doue, perak ac’h eus va dilezet ? »
L’ayant entendu, quelques-uns de ceux qui étaient là disaient : « Le voilà qui appelle le prophète Élie ! » Mt 27, 47 : Ouzh e glevout, darn eus ar re a oa eno a lavaras : « O c’hervel Elias emañ ».
Aussitôt l’un d’eux courut prendre une éponge qu’il trempa dans une boisson vinaigrée ; il la mit au bout d’un roseau, et il lui donnait à boire. Mt 27, 48 : Ha kerkent unan anezho a redas da gerc’hat ur spoueenn ; he c’hargañ a reas a winegr, hag ouzh he lakaat e beg ur gorzenn e roas dezhañ da evañ.
Les autres disaient : « Attends ! Nous verrons bien si Élie vient le sauver. » Mt 27, 49 : Met ar re all a lavare : « Paouez ’ta, gwelomp ha dont a raio Elias d’e salviñ ».
Mais Jésus, poussant de nouveau un grand cri, rendit l’esprit. Mt 27, 50 : Hogen Jezuz, o vezañ garmet adarre en ur griadenn vras, a rentas e spered.
Et voici que le rideau du Sanctuaire se déchira en deux, depuis le haut jusqu’en bas ; la terre trembla et les rochers se fendirent. Mt 27, 51 : Ha setu ma fregas gouel an Templ e daou-hanter, eus al lein d’an traoñ ; an douar a grenas hag ar reier a faoutas ;
Les tombeaux s’ouvrirent ; les corps de nombreux saints qui étaient morts ressuscitèrent, Mt 27, 52 : ar bezioù a zigoras ha kalz eus korfoù ar sent kousket er marv, a savas da vev ;
et, sortant des tombeaux après la résurrection de Jésus, ils entrèrent dans la Ville sainte, et se montrèrent à un grand nombre de gens. Mt 27, 53 : hag o vont er-maez eus o bezioù goude adsav Jezuz da vev, e teujont d’ar Gêr santel d’en em ziskouez da galz a dud.
À la vue du tremblement de terre et de ces événements, le centurion et ceux qui, avec lui, gardaient Jésus, furent saisis d’une grande crainte et dirent : « Vraiment, celui-ci était Fils de Dieu ! » Mt 27, 54 : Ar c’hantener hag ar re a oa gantañ o tiwall Jezuz, pa weljont an douar o krenañ hag an traoù a c’hoarveze, a voe strafuilhet-holl gant ar spont, ma lavarjont : « E gwirionez, Mab Doue e oa an den-mañ ! »
Il y avait là de nombreuses femmes qui observaient de loin. Elles avaient suivi Jésus depuis la Galilée pour le servir. Mt 27, 55 : Bez’ e oa eno ivez meur a vaouez a selle eus a-bell, hag a oa deuet da heul Jezuz adalek Galilea ouzh e servijañ.
Parmi elles se trouvaient Marie Madeleine, Marie, mère de Jacques et de Joseph, et la mère des fils de Zébédée. Mt 27, 56 : En o zouez e oa Mari-Madalen, Mari, mamm Jakez ha Jozef, ha mamm mibien Zebedea.
Comme il se faisait tard, arriva un homme riche, originaire d’Arimathie, qui s’appelait Joseph, et qui était devenu, lui aussi, disciple de Jésus. Mt 27, 57 : Pa voe deuet an abardaez e tegouezhas un den pinvidik eus Arimatea, Jozef e anv, a oa ivez diskibl da Jezuz.
Il alla trouver Pilate pour demander le corps de Jésus. Alors Pilate ordonna qu’on le lui remette. Mt 27, 58 : Hemañ a yeas da gaout Pilat hag a c’houlennas korf Jezuz. Neuze e roas Pilat urzh d’e reiñ dezhañ.
Prenant le corps, Joseph l’enveloppa dans un linceul immaculé, Mt 27, 59 : Kemer a reas Jozef ar c’horf hag hen pakas en ur liñsel naet,
et le déposa dans le tombeau neuf qu’il s’était fait creuser dans le roc. Puis il roula une grande pierre à l’entrée du tombeau et s’en alla. Mt 27, 60 : hag hen lakaas en ur bez nevez en devoa graet toullañ er roc’h evitañ e-unan. Ha goude bezañ ruilhet ur maen bras ouzh toull ar bez, ez eas kuit.
Or Marie Madeleine et l’autre Marie étaient là, assises en face du sépulcre. Mt 27, 61 : Bez’ edo eno Mari-Madalen hag ar Vari all, azezet e-tal ar bez.
Le lendemain, après le jour de la Préparation, les grands prêtres et les pharisiens s’assemblèrent chez Pilate, Mt 27, 62 : An deiz war-lerc’h, da lavarout eo an deiz goude Aozadur ar Sabad, en em vodas an Arc’hbeleien hag ar Farizianed da vont da gaout Pilat,
en disant : « Seigneur, nous nous sommes rappelé que cet imposteur a dit, de son vivant : “Trois jours après, je ressusciterai.” Mt 27, 63 : hag hi da lavarout dezhañ : « Aotrou, soñj hon eus en deus lavaret an toueller-se pa oa bev c’hoazh : Goude tri devezh ec’h adsavin a varv da vev !
Alors, donne l’ordre que le sépulcre soit surveillé jusqu’au troisième jour, de peur que ses disciples ne viennent voler le corps et ne disent au peuple : “Il est ressuscité d’entre les morts.” Cette dernière imposture serait pire que la première. » Mt 27, 64 : Ro urzh eta ma vo diwallet ar bez gant surentez betek an trede deiz, betegout na zeufe e ziskibien da laerezh e gorf ha na lavarfent d’ar bobl : Adsavet eo a-douez ar re varv. Gwashoc’h eget an douelladenn diwezhañ-mañ eget an hini gentañ ».
Pilate leur déclara : « Vous avez une garde. Allez, organisez la surveillance comme vous l’entendez ! » Mt 27, 65 : Lavarout a reas Pilat dezho : « Gwarded hoc’h eus, it ha diwallit asur evel ma ouzoc’h ».
Ils partirent donc et assurèrent la surveillance du sépulcre en mettant les scellés sur la pierre et en y plaçant la garde. Mt 27, 66 : Int eta, o vont dioutañ, a lakaas war ar bez un difenn asur dre lakaat gwarded ha siellañ ar maen.
