Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre d’Isaïe » Chapitre 3

Livre d’Isaïe - Chapitre 3

Levr : Levr ar profed Izaias
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66

Chapitre 3



Voici que le Maître et Seigneur de l’univers va retirer de Jérusalem et de Juda réserves et ressources, toute réserve de pain, toute réserve d’eau, Is 3, 1 : Setu m’emañ an Aotrou, Doue an Armeoù, o vont da dennañ digant Jeruzalem ha digant Youda pep sikour ha pep skoazell, pep sikour a vara ha pep sikour a zour :

le héros et l’homme de guerre, le juge et le prophète, le devin et l’ancien, Is 3, 2 : An den kadarn, ar brezelour, ar barner, an diouganer, an divinour, an henaour,

l’officier, le notable, le conseiller, l’expert en magie, et le charmeur habile. Is 3, 3 : ar c’habiten, an den enorus, ar c’huzulier, ar micherour ampart, ar strobinellour akuit.

Je leur donne pour princes des gamins dont le caprice les gouvernera. Is 3, 4 : Ha tud yaouank a roin dezho da briñsed ha bugale eo ar re a vestronio warno.

Les gens seront des tyrans les uns pour les autres, chacun pour son prochain ; le gamin s’en prendra à l’ancien, et le vaurien, au vénérable. Is 3, 5 : Tud ar bobl en em strinko an eil re ouzh ar re all, ha pep unan ouzh e nesañ ; an den yaouank en em daolo ouzh an den kozh, hag an den a netra ouzh an henaour.

Un individu se saisira de son frère dans la maison paternelle, en disant : « Tu as un manteau : tu seras notre chef ! Ce pays en ruines, gouverne-le ! » ; Is 3, 6 : Neuze e krogo unan bennak en e vreur e ti e dad, ’n ur lavarout : "Te ac’h eus ur vantell, bez rener warnomp ha kemer war da gont an dismantr-mañ" ;

ce jour-là, l’autre répliquera : « Je ne suis pas un guérisseur ! Il n’y a, dans ma maison, ni pain ni manteau, ne me faites pas chef du peuple ! » Is 3, 7 : nemet e savo e vouezh evit respont en deiz-se : "Me n’on ket medisin ! N’em eus em zi na bara na mantell ! N’it ket d’am lakaat da rener war ar bobl !"

Oui, Jérusalem trébuche et Juda s’écroule, parce que leurs paroles et leurs actes envers le Seigneur sont des insultes au regard de sa gloire. Is 3, 8 : Rak horjellañ a ra Jeruzalem, ha Youda a zo o vont da gouezhañ : Rak o c’homzoù hag o oberoù a sav a-enep an Aotrou evit daeañ selloù e veurded.

Leur partialité témoigne contre eux ; comme Sodome, ils étalent leur péché, ils n’en cachent rien. Hélas pour eux ! Ils font leur propre malheur. Is 3, 9 : O divergontiz a ro testeni a-enep dezho o-unan, embann a reont o fec’hed evel Sodom ; 'vit o gwalleur ne guzhont ket anezhañ. O rivin eo an hini a brientont dezho o-unan.

Dites : « Qu’il est bon pour le juste de se nourrir du fruit de ses actes ! Is 3, 10 : Lavarit avat : Evurus an den reizh, rak debriñ a raio eus frouezh e oberoù !

Quel malheur, hélas, pour le méchant d’être traité selon l’œuvre de ses mains ! » Is 3, 11 : Gwa d’an den fallakr ! An droug en em gavo gantañ, rak paeet e vo dezhañ diouzh ober e zaouarn.

Ô mon peuple ! Un nourrisson le tyrannise ! Des femmes le gouvernent ! Ô mon peuple, tes guides te fourvoient ; ils brouillent le tracé de tes chemins. Is 3, 12 : Va fobl ! Gwasket eo gant bugale, ha merc’hed a vestroni warni. O va fobl, da renerien az laka da ziheñchañ hag a zispenn ar roud ac’h eus da vont gantañ.

Le Seigneur s’est levé pour accuser, il est debout pour juger les peuples. Is 3, 13 : Setu ma sav an Aotrou evit tamall, en e sav emañ evit barn e boblad.

Le Seigneur entre en jugement avec les anciens du peuple et ses princes : « C’est vous qui dévastez la vigne ; les biens volés au pauvre emplissent vos maisons. Is 3, 14 : Emañ an Aotrou o tont Da varn henaourien e bobl hag o friñsed : "C’hwi eo hoc’h eus peuret ar winienn ! En ho tiez emañ dibourc’h ar paour.

De quel droit écrasez-vous mon peuple, piétinez-vous le visage du pauvre ? » – oracle du Seigneur, Dieu de l’univers. Is 3, 15 : Petra hoc’h eus da flastrañ va fobl ha da vresañ fas ar beorien ? Diougan an Aotrou, Doue an Armeoù !"

Le Seigneur le déclare : Parce que les filles de Sion sont orgueilleuses, qu’elles marchent la poitrine haute et les yeux provocants, qu’elles avancent à petits pas en faisant sonner les anneaux de leurs pieds, Is 3, 16 : Lavarout a ran Aotrou : "Dre m’eo deuet merc’hed Sion da bompadiñ, dre ma kerzhont uhel o fenn en ur wignal gant o daoulagad ; dre ma valeont a gammedoù bihan evit lakaat o gwalennoù-treid da sklintinat,

le Seigneur rendra chauve le crâne des filles de Sion, le Seigneur dénudera leur front. Is 3, 17 : e touzo an Aotrou pennoù merc’hed Sion, an Aotrou a zizoloio o noazhder.

Ce jour-là, le Seigneur ôtera leurs parures : grelots et médaillons, pendentifs Is 3, 18 : En deiz-se e tenno kuit an Aotrou ar bragerizoù, ar gwalennoù, an heolennoù, al loarennoù,

et boucles d’oreilles, bracelets et voilettes, Is 3, 19 : ar c’hleierigoù-skouarn, an troioù-brec’h hag ar gouelioù,

diadèmes et chaînes de chevilles, cordelières, porte-bonheur et amulettes, Is 3, 20 : an talgenoù, ar chadennigoù-treid hag ar gourizoù, ar boestoù c’hwez-vat, ar bravigoù-hud,

bagues et anneaux de narines, Is 3, 21 : ar bizeier hag al lagadennoù-fri,

robes de fête et mantilles, châles et petits sacs, Is 3, 22 : ar saeoù a briz, ar skerboù, ar mantilli hag ar seierigoù-dorn,

miroirs, linges fins, turbans et capes légères. Is 3, 23 : ar melezourioù, ar c’hrezioù fin. An tulbanoù hag ar mantilhennoù.

Au lieu de parfum, la puanteur ; au lieu de ceinture, une corde ; au lieu de coiffure bouclée, un crâne tondu ; au lieu d’une robe d’apparat, un pagne en toile à sac ; une marque au fer rouge au lieu de la beauté. Is 3, 24 : Hag e-lec’h c’hwez-vat e vo flaer, e-lec’h gouriz, kordenn, e-lec’h blev rodellet, penn moal, e-lec’h ur sae ledan, ur sac’h, e-lec’h kened, merk an houarn ruz.

Tes hommes tomberont sous l’épée, et ton élite, dans le combat. Is 3, 25 : Diskaret e vo da wazed gant ar c’hleze ha da dud kreñv e-kreiz an emgann.

Elles gémiront, elles se lamenteront, les portes de la ville, qui sera désertée, assise par terre. Is 3, 26 : Hirvoudiñ a raio gant ar c’hañv dorioù Sion, hag hi, dibourc’het, a azezo er poultr.