Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre d’Isaïe » Chapitre 57

Livre d’Isaïe - Chapitre 57

Levr : Levr ar profed Izaias
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66

Chapitre 57



Le juste périt, et nul n’y prête attention ; les hommes fidèles sont enlevés, et personne n’y prend garde. En fait, c’est pour être soustrait au mal que le juste est enlevé ; Is 57, 1 : An den reizh a ya da get ha n’eus den o teurel pled war se. An dud deol a vez dilamet kuit ha n’eus hini oc’h eveshaat. En abeg d’an droug ez a kuit an den reizh

il entrera dans la paix, et ceux qui suivent le droit chemin, quand ils se couchent, trouveront le repos. Is 57, 2 : evit antren en e beoc’h : Gourvezet eo en o bezioù ar re a ya gant an hent reizh.

Quant à vous, approchez, fils de la sorcière, race adultère qui t’es prostituée ! Is 57, 3 : C’hwi a vat, tostait, mibien ar sorserez, Gouenn an avoultrer hag ar c’hast !

De qui vous moquez-vous ? Contre qui ouvrez-vous grande la bouche et tirez-vous la langue ? N’êtes-vous pas des enfants de révolte, une race de mensonge ? Is 57, 4 : Ouzh piv e rit goap en ur ober arvezioù, Ouzh piv e tennit ho teod ? Daoust ha n’oc’h ket mibien ar pec’hed, gouenn an tromplerezh,

Vous vous excitez près des térébinthes, sous tout arbre vert ! Vous immolez des enfants dans les ravins, sous les saillies des rochers ! Is 57, 5 : c’hwi hag en em atiz e-kichen ar gwez-tourmantin, pe dindan pep gwezenn c’hlas, hag a lidlazh bugale er saonennoù, e toulloù ar reier ?

Les pierres polies du torrent, voilà ta part, tel est le sort qui te revient ! Pour elles tu répands des libations, tu présentes des offrandes ! Et moi, puis-je m’y résigner ? Is 57, 6 : Mein lufr ar froudoù-dour a zo da lod, ar re-se, ar re-se ’zo da rann : Dezho e skuilhez diedoù sakr hag e kinnigez da brofoù. Penaos ' c’hellfen bezañ laouen ?

Sur une grande et haute montagne tu as installé ta couche, et c’est là que tu montes pour offrir un sacrifice ! Is 57, 7 : War ur menez uhel ha bras ac’h eus lakaet da wele ; ya, betek di ez out pignet evit kinnig sakrifisoù.

Derrière la porte et les montants tu as fixé ton emblème. Oui, loin de moi tu ouvres ton lit, tu y montes, tu y fais de la place et tu conviens d’un prix pour ceux avec qui tu aimes partager ta couche. Le membre, tu l’as contemplé ! Is 57, 8 : A-drek an nor hag ar postoù ac’h eus lakaet da eñvoradur : Ya, pell diouzhin e tizoloez da wele, hag ennañ e savez, warnañ en em ledez, ober a rez marc’had gant ar re a blij dit o briataerezh ; kresket ac’h eus niver da orgedadurioù en ur sellout ouzh ar peul-idolenn60.

Tu cours vers Mélek avec de l’huile, tu prodigues tes parfums, tu envoies tes messagers au loin, tu les as fait descendre jusqu’au séjour des morts. Is 57, 9 : En em fichañ a rez gant eoul evit Melek, frondoù e-leizh a skuilhez warnout. Daveiñ a rez da gannaded da bell vro, lakaat a rez anezho da ziskenn betek ar Sheol.

À faire tant de chemin, tu t’es fatiguée, mais tu n’as pas dit : « C’est sans espoir ! » Tu as retrouvé ta vigueur, c’est pourquoi tu n’as pas défailli. Is 57, 10 : Dre forzh ober hent ez out erru skuizh, hep ma lavarfes : A-walc’h evel-se ! Adkavout a rez nerzh ha kreñvder evit derc’hel d’ober.

Par qui es-tu troublée et qui crains-tu pour mentir et ne plus te souvenir de moi, n’avoir plus souci de moi ? N’est-il pas vrai que tu ne me crains pas parce que, longtemps, j’ai gardé le silence ? Is 57, 11 : Piv ac’h eus aon razañ ? Gant piv e spontez evit bezañ disfeal em c’heñver ? Evit bezañ chomet hep kaout koun ac’hanon, na soñjal ennon ken ? Ne lavaren netra, neketa ! Serriñ a raen va daoulagad, ha neuze n’ac’h eus ket bet aon razon !

Moi, je vais parler de ta justice et de tes œuvres, qui ne te servent à rien. Is 57, 12 : Mat, mont a ran da ziskuliañ bremañ da reizhder, hag an didalvez ma-z eo da oberoù.

Qu’elles te délivrent, lorsque tu crieras, tes collections d’idoles ! Le vent les emportera toutes, un souffle les enlèvera. Mais qui s’abrite en moi héritera le pays et possédera ma sainte montagne ! Is 57, 13 : Pa c’harmi, ra zeuio da idoloù lous d’az tieubiñ ! Gant an avel e vint skubet holl, ur c’hwezhadenn o c’haso kuit. Met an neb a fiz ennon en devo ar vro da hêrezh hag a berc’henno va Menez santel.

Et l’on dira : « Frayez, frayez la route, préparez le chemin ! Enlevez tout obstacle du chemin de mon peuple ! Is 57, 14 : Hag e vo lavaret : Plaenait, plaenait, kempennit an hent, tennit pep skoilh a-ziwar hent va fobl

Car ainsi parle Celui qui est plus haut que tout, lui dont la demeure est éternelle et dont le nom est saint : J’habite une haute et sainte demeure, mais je suis avec qui est broyé, humilié dans son esprit, pour ranimer l’esprit des humiliés, pour ranimer le cœur de ceux qu’on a broyés. Is 57, 15 : rak evel-hen e komz an Uhel-meurbet, a zo peurbadel e di ha santel e anv. En ul lec’h uhel, santel, emaon o chom, met ivez gant an den glac’haret, izelek, evit advevaat spered ar reuzeudien, evit adreiñ buhez da galon ar re vreset.

Car je ne serai pas, pour toujours, en procès, ni sans cesse irrité ; sinon devant moi l’esprit défaillirait ainsi que les êtres à qui j’ai donné le souffle. Is 57, 16 : Rak ne fell ket din derc’hel da dabutal na mirout ennon kounnar peurbadel, rak dirazon e fatikfe neuze ar speredoù hag an eneoù am eus krouet.

À cause de ses profits coupables, je me suis irrité contre mon peuple ; je l’ai frappé en me détournant, j’étais irrité : il suivait, en renégat, le chemin de son cœur. Is 57, 17 : En abeg d’he fec’hed em eus kounnaret ur pennadig, en em guzhet em eus ha skoet outi ; hi disent avat a yae diouzh he c’halon,

Ses chemins, je les ai vus, mais je le guérirai, je le conduirai, je le comblerai de consolations, lui et les siens qui sont en deuil ; Is 57, 18 : he hentoù am eus gwelet anezho. Met he fareañ a rin, hec’h heñchañ, he frealziñ en-dro, hi hag he zud glac’haret.

et, sur leurs lèvres, je vais créer la louange. Paix ! La paix à celui qui est loin, et à celui qui est proche ! – dit le Seigneur. Oui, ce peuple, je le guérirai. Is 57, 19 : Lakaat a rin ar veuleudi da vleuniañ war o diweuz : Peoc’h ! Peoc’h d’an neb a zo pell ha d’an neb a zo tost, eme an Aotrou ! Ya, e bareañ a rin !

Mais les méchants sont comme une mer agitée qui ne peut se calmer et dont les eaux agitent la boue et la vase. Pas de paix pour les méchants, dit mon Dieu. Is 57, 20 : Met an dud fall, heñvel int ouzh ur mor dirollet ha n’hall ket kalmiñ ken, a zistaol e wagennoù fank ha lec’hid : Nann, n’eus peoc’h ebet, eme va Doue, evit ar re fall !