Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre d’Isaïe » Chapitre 7

Livre d’Isaïe - Chapitre 7

Levr : Levr ar profed Izaias
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66

Chapitre 7



Au temps d’Acaz, fils de Yotam, fils d’Ozias, roi de Juda, Recine, roi d’Aram, et Pékah, fils de Remalyahou, roi d’Israël, montèrent contre Jérusalem pour l’attaquer, mais ils ne purent lui donner l’assaut. Is 7, 1 : E deizioù Ac’haz, mab Joatam, mab Ozias, roue Youda, e pignas Rasin, roue Siria, ha Pekac’h, mab Romelias, roue Israel, a-enep Jeruzalem d’hec’h argadiñ ; met ne zeujont ket a-benn d’he c’hemerout.

On informa la maison de David que les Araméens avaient pris position en Éphraïm. Alors le cœur du roi et le cœur de son peuple furent secoués comme les arbres de la forêt sont secoués par le vent. Is 7, 2 : Tud a oa deuet da gemenn an dra-se da di David : Emañ Siria o kampañ en Efraim ! Ha neuze e oa bet lakaet e brall kalon Ac’haz ha kalon e bobl, evel ma vez lakaet e brall gwez ar c’hoadoù gant an avel.

Le Seigneur dit alors à Isaïe : « Avec ton fils Shear-Yashoub (c’est-à-dire : Un-reste-reviendra), va trouver Acaz, au bout du canal du réservoir supérieur, sur la route du Champ-du-Foulon. Is 7, 3 : Hag an Aotrou a lavaras da Izaias : Kae da ziambroug Ac’haz, te ha Sevr-Yasoub, da vab, war-zu penn pellañ kanol al lenn uhelañ, war hent park ar C’hommer,

Tu lui diras : “Garde ton calme, ne crains pas, ne va pas perdre cœur devant ces deux bouts de tisons fumants, à cause de la colère brûlante du roi d’Aram et du roi d’Israël, Is 7, 4 : ha lavar dezhañ : Diwall, chom sioul, bez dizaon, n’ez ket da fallgaloniñ en abeg d’an daou damm etev-tan-se o teurel moged, en abeg da vrouez Rasin, roue Siria, ha da gounnar mab Romelias,

Oui, Aram a décidé ta perte, en accord avec Éphraïm et son roi. Ils se sont dit : Is 7, 5 : dre m’he deus Siria en em glevet gant Efraim ha mab Romelias d’ober droug ouzhit, en ur lavarout :

Marchons contre le royaume de Juda, pour l’intimider, et nous le forcerons à se rendre ; alors, nous lui imposerons comme roi le fils de Tabéel. Is 7, 6 : Pignomp a-enep Youda, spouronomp anezhañ, aloubomp anezhañ ha lakaomp eno da roue mab Tabeel.

Ainsi parle le Seigneur Dieu : Cela ne durera pas, ne sera pas, Is 7, 7 : Met Doue an Aotrou a gomz evel-hen : Se n’en devo efed ebet, se ne vo ket !

que la capitale d’Aram soit Damas, et Recine, le chef de Damas, Is 7, 8 : Rak kêr-benn Siria eo Damask ha penn Damask eo Rasin,

que la capitale d’Éphraïm soit Samarie, et le fils de Remalyahou, chef de Samarie. – Dans soixante-cinq ans, Éphraïm, écrasé, cessera d’être un peuple. Mais vous, si vous ne croyez pas, vous ne pourrez pas tenir.” » Is 7, 9 : kêr-benn Efraim eo Samaria ha penn Samaria eo mab Romelias, met a-benn pemp bloaz ha tri-ugent e paouezo Efraim flastret da vezañ ur bobl. Mar ne gredit ket avat ne badot ket.

Le Seigneur parla encore ainsi au roi Acaz : Is 7, 10 : An Aotrou a gomzas c’hoazh ouzh Ac’haz en ur lavarout :

« Demande pour toi un signe de la part du Seigneur ton Dieu, au fond du séjour des morts ou sur les sommets, là-haut. » Is 7, 11 : Goulenn ur sin digant an Aotrou da Zoue, pe e donder an douar pe e uhelder an neñv.

Acaz répondit : « Non, je n’en demanderai pas, je ne mettrai pas le Seigneur à l’épreuve. » Is 7, 12 : Met Ac’haz a respontas : Ne c’houlennin ket ha ne demptin ket an Aotrou !

Isaïe dit alors : « Écoutez, maison de David ! Il ne vous suffit donc pas de fatiguer les hommes : il faut encore que vous fatiguiez mon Dieu ! Is 7, 13 : Neuze e lavaras Izaias : Selaouit eta, tud tiegezh David ! Hag-eñ eo re nebeut deoc’h skuizhañ an dud ma skuizhit ivez va Doue ?

C’est pourquoi le Seigneur lui-même vous donnera un signe : Voici que la vierge est enceinte, elle enfantera un fils, qu’elle appellera Emmanuel. Is 7, 14 : Neuze eo an Aotrou anezhañ e-unan a roio deoc’h ur sin : Setu m’eo dougerez ar Werc’hez hag e c’hano ur mab a vo roet dezhañ Emmanouel da anv.

De crème et de miel il se nourrira, jusqu’à ce qu’il sache rejeter le mal et choisir le bien. Is 7, 15 : Debriñ a ray laezh ha mel ken na ouio disteurel an droug ha dibab ar mad ;

Avant que cet enfant sache rejeter le mal et choisir le bien, la terre dont les deux rois te font trembler sera laissée à l’abandon. Is 7, 16 : rak a-raok ma ouio ar bugel disteurel an droug ha dibab ar mad e vo bet gwastet bro an daou roue-se ac’h eus aon razo.

Le Seigneur fera venir sur toi, sur ton peuple et la maison de ton père, des jours tels qu’il n’en est pas venu depuis la séparation d’Éphraïm et de Juda. Is 7, 17 : Lakaat a raio an Aotrou da zont warnout, war da bobl ha war di da dad, deizioù 'vel n’eus ket bet o tont abaoe m’en em zisrannas Efraim diouzh Youda, - Roue Asour -

Il arrivera, en ce jour-là, que le Seigneur sifflera les mouches depuis les embouchures des fleuves d’Égypte et les guêpes du pays d’Assour. Is 7, 18 : En deiz-se e c’hwitello an Aotrou da c’hervel ar c’hwibu a zo er penn pellañ eus stêrioù an Egipt hag ar gwenan a zo e Bro-Asour.

Elles viendront et toutes se poseront dans le fond des ravins et les fentes des rochers, sur toutes les broussailles et tous les pacages. Is 7, 19 : Dont a raint d’en em bozañ en traoniennoù serzh hag e skalfoù ar reier, war an holl vodoù-spern ha war an holl beurvanoù.

Ce jour-là, le Seigneur rasera avec un rasoir loué au-delà de l’Euphrate, – c’est le roi d’Assour –, il rasera de la tête aux pieds ; il coupera même la barbe. Is 7, 20 : En deiz-se, gant un aotenn feurmet gantañ er broioù en tu-hont d’ar Stêr e razo an Aotrou ar penn ha blev an divesker, hag ivez ar barv a-bezh.

Il arrivera, en ce jour-là, que chacun élèvera une vache et deux chèvres ; Is 7, 21 : En deiz-se e vo pep unan o vevañ ur vuoc’h ha div zañvadez,

il y aura tant de lait qu’on en mangera la crème ; tous ceux qui resteront au cœur du pays se nourriront de crème et de miel. Is 7, 22 : hag e roint kement a laezh ma ne vo debret nemet dienn ; rak mel ha dienn eo ar pezh a zebro ar re a vo manet er vro.

Il arrivera, en ce jour-là, que tout lieu planté de mille vignes et valant mille pièces d’argent ne sera que des épines et des ronces. Is 7, 23 : Rak en deiz-se, kement tachenn ma oa enni mil kef gwini, dezho talvoudegezh mil pezh arc’hant, ne vo ken anezhi nemet drez ha spern.

On y viendra avec un arc et des flèches ; oui, tout le pays ne sera que des épines et des ronces. Is 7, 24 : Gant saezhoù ha gwaregoù ned eor ken enni, rak ar vro ne vo ken anezhi nemet drez ha spern ;

Sur tous les coteaux bêchés et sarclés, on ne viendra plus par crainte des épines et des ronces ; on lâchera sur eux le gros bétail, et les moutons viendront les piétiner. Is 7, 25 : hag an holl venezioù-se a veze c’hwennet gant ar c’hwengloù ned eor mui enno gant aon rak an drez hag ar spern : Ur peurvan evit an ejened e vint, Un douar d’an deñved da vac’hañ !