Livre de Ben Sira le Sage - Chapitre 46
Chapitre : 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 |
Chapitre 46
Josué, fils de Noun, fut un vaillant guerrier et succéda, comme prophète, à Moïse. Justifiant le nom qu’il portait, il se montra grand sauveur des élus du Seigneur : châtiant les ennemis dressés contre lui, il fit entrer Israël dans son héritage. Si 46, 1 : Un den kadarn er brezel e voe Josoua, mab Noun warlerc’hiad Moizez er garg a brofediezh, eñ a zeuas da vezañ hervez ma talv e anv, galloudus evit silvidigezh dibabidi an Aotrou, evit kastizañ an enebourien en em savet, ha lakaat Israel da antren en e hêrezh.
Qu’il était glorieux quand il levait les bras pour brandir l’épée contre les villes ! Si 46, 2 : Na bras ar c’hloar a c’hounezas pa savas e zaouarn ha pa vannas ar c’hleze a-enep ar c’hêrioù !
Qui donc, avant lui, avait eu cette fermeté ? Il mena lui-même les combats du Seigneur. Si 46, 3 : Piv araozañ a oa en em ziskouezet ken start ? Rak embreger a reas eñ e-unan emgannoù an Aotrou.
N’est-ce pas sa main qui arrêta le soleil et fit qu’un seul jour en devint deux ? Si 46, 4 : Hag-eñ n’eo ket war e urzh e chomas an heol a-sav, ma teuas un devezh da dalvezout daou ?
Il invoqua le Très-Haut, le Puissant, quand les ennemis le pressaient de toute part, et le souverain Seigneur l’exauça en lançant des grêlons d’une force terrible. Si 46, 5 : Aspediñ a reas an Uhel-meurbet, an hollc’halloudek, pa oa an enebourien ouzh e stardañ a bep tu ; hag an Aotrou meur a selaouas outañ dre deurel mein kazarc’h spouronus o nerzh.
Il se précipita sur la nation ennemie et fit périr les adversaires dans la descente de Beth-Horone, pour faire connaître aux nations la force de ses armes et qu’il se battait au nom du Seigneur, car il marchait à la suite du Puissant. Si 46, 6 : En em deurel a reas war ar vroad enebour hag en diskenn e kasas da get an arsailherien evit diskuliañ d’ar broadoù galloudegezhioù e armoù, pa rene ar brezel a-berzh an Aotrou. Rak kerzhout a reas war-lerc’h ar Galloudeg.
Aux jours de Moïse déjà, il avait montré sa fidélité, – avec Caleb, fils de Yefounnè –, en tenant tête à l’assemblée, en détournant le peuple du péché et en apaisant les récriminations malveillantes. Si 46, 7 : E deizioù Moizez en devoa diskouezet e vadelezh, eñ ha Kaleb, mab Yefonne, en ur zerc’hel a-dal d’ar vodadeg en ur zistreiñ ar bobl diouzh ar pec’hed hag en ur sioulaat an hiboudoù fall.
Aussi, furent-ils épargnés tous les deux, seuls sur six cent mille hommes, pour faire entrer Israël dans son héritage, dans un pays ruisselant de lait et de miel. Si 46, 8 : Int-i o-daou hepken a voe espernet war c’hwec’h kant mil a droadeien, evit degas Israel en e hêrezh, en douar ma red ennañ laezh ha mel.
Et le Seigneur donna à Caleb une vigueur qui lui resta jusque dans sa vieillesse, pour lui faire gravir les hauteurs d’un pays dont sa descendance conserva l’héritage. Si 46, 9 : Ha reiñ a reas an Aotrou nerzh da Galeb, ha betek en e gozhni e chomas gantañ, en ur lakaat anezhañ da bignat war uhelderioù ar vro ; en doare m’he deus e lignez miret anezho bepred da hêrezh,
C’est ainsi que tous les fils d’Israël virent combien il est bon de marcher à la suite du Seigneur. Si 46, 10 : evit ma welo holl vibien Israel ez eo un dra vat kerzhout da heul an Aotrou.
Les Juges aussi ont laissé chacun leur nom : aucun n’a eu le cœur idolâtre, aucun ne s’est détourné du Seigneur. Que leur souvenir soit en bénédiction ! Si 46, 11 : Ar Varnerien ivez, pep unan hervez e anv, an holl anezho tud na voe ket disfeal o c’halon ha n’en em zistroas ket diouzh an Aotrou, ra vo benniget an eñvor anezho !
Du lieu où ils reposent, que leurs ossements refleurissent et que leur nom se renouvelle dans les fils de ces gens illustres ! Si 46, 12 : Ra advleunio o eskern eus o bez, hag o anvioù, douget a-nevez, da gavo gwirionez en-dro e mibien an dud illur-se.
Samuel fut aimé de son Seigneur. Comme prophète du Seigneur, il établit la royauté et donna l’onction aux chefs de son peuple. Si 46, 13 : Karet gant e Aotrou e voe Samouel ; profed an Aotrou e tiazezas ar roueelezh, hag e roas an olevadur da renerien e bobl.
Il fut juge dans l’assemblée selon la loi du Très-Haut, et le Seigneur a visité Jacob. Si 46, 14 : Barn a reas ar vodadeg hervez lezenn an Aotrou, hag an Aotrou a weladennas Jakob.
Par sa fidélité il s’est montré vrai prophète et, par ses oracles, il fut reconnu digne de foi dans ses visions. Si 46, 15 : Dre e fealded en em ziskulias gwir brofed, ha dre e ziouganoù e voe anavezet evel un dreistwelour gwirion.
Il invoqua le Seigneur, le Puissant, quand les ennemis le pressaient de toute part et il offrit un agneau de lait. Si 46, 16 : Aspediñ a reas an Aotrou hollc’halloudek pa oa e enebourien ouzh e stardañ a bep tu, en ur ginnig un oan-laezh.
Le Seigneur tonna du haut du ciel et, dans un grand fracas, fit entendre sa voix ; Si 46, 17 : Hag an Aotrou a daranas e gurun eus an Neñv, hag a strak bras e roas e vouezh da glevout ;
il extermina les chefs ennemis et tous les princes des Philistins. Si 46, 18 : kas a reas da get holl bennoù-bras bro Dir, hag holl briñsed ar Filistiz.
Avant le moment du repos éternel, Samuel prit à témoin le Seigneur et celui à qui il avait donné l’onction ; il déclara : « Je n’ai jamais pris le bien de qui que ce soit, pas même une paire de sandales », et personne ne l’accusa. Si 46, 19 : A-raok amzer e ziskuilh peurbadel e testenias dirak an Aotrou ha dirak e olevad : "Na madoù na zoken sandalennoù, n’em eus skrapet digant den" ! Ha den ebet ne damallas anezhañ.
Même après s’être endormi, il prophétisa encore pour annoncer au roi sa fin prochaine ; du sein de la terre, il éleva une voix prophétique afin que soit effacée la faute du peuple. Si 46, 20 : Ha goude ma oa aet en e gousk e tiouganas c’hoazh hag e kemennas e fin d’ar Roue ; eus askre an douar e savas e vouezh o tiouganañ evit diverkañ kuit fallagriezh ar bobl.
