Livre de Judith - Chapitre 13
Chapitre 13
Quand il se fit tard, les serviteurs d'Holopherne se hâtèrent de partir. Bagoas ferma la tente de l'extérieur et renvoya de la présence de son seigneur tous ceux qui se tenaient là. Ils allèrent se coucher, brisés qu'ils étaient tous par les excès du banquet. Jdt 13, 1 : Pa voe diwezhat anezhi, e hastas e servijerien mont kuit. Ha Bagoas a glozas an deltenn a-ziavaez, goude bezañ kaset kuit ar re en em zalc’he dirak dremm e aotrou, hag ez ejont d’o fledoù, rak faezhet e oant holl dre ma oa bet re-gorfad.
Judith fut laissée seule dans la tente, avec Holopherne effondré sur son lit, noyé dans le vin. Jdt 13, 2 : Lezet e oa bet Judit hepken en deltenn, hag Holofern a oa kouezhet war e wele, rak liñvet e oa gant ar gwin.
Elle dit à sa servante de se tenir prête à l'extérieur de la chambre à coucher et de guetter le moment où elle sortirait, comme chaque jour. Elle avait dit en effet qu'elle sortirait pour sa prière, et en avait également prévenu Bagoas. Jdt 13, 3 : Lavaret he devoa Judit d’he matezh en em zerc’hel er-maez eus he c’hambr-gousket ha gedal hec’h ermaeziadenn evel bemdez, rak mont a rafe, emezi, er-maez evit he fedenn. Ha da Vagoas he devoa lavaret an hevelep komzoù.
Tous s'étaient donc retirés et personne, du plus petit jusqu'au plus grand, n'était resté dans la chambre à coucher. Debout près du lit, Judith se dit en son cœur : " Seigneur, Dieu de toute puissance, en cette heure, tourne ton regard vers les œuvres de mes mains, pour l'exaltation de Jérusalem. Jdt 13, 4 : Hag aet e oant holl a-zirak, ha den ne oa bet lezet er gambr, bihan pe vras ; Judit en he sav e-kichen e wele a lavaras en he c’halon : "Aotrou, Doue an hollc’halloud, tro da sell, en eur-mañ, ouzh oberoù va daouarn evit uhelvrud Jeruzalem.
Car maintenant c'est le moment de ressaisir ton héritage et de réaliser mon projet pour écraser les ennemis qui se sont dressés contre nous. " Jdt 13, 5 : Rak setu bremañ ar pred da gemer ez torn da hêrezh ha da seveniñ va mennad evit freuzadur an enebourien a zo savet a-enep deomp".
Elle s'avança vers le montant du lit, proche de la tête d'Holopherne, elle en détacha son sabre, Jdt 13, 6 : Ha deuet e-tal post ar gwele a oa ouzh penn Holofern, e tiskennas e sabrenn diwarnañ.
elle s'approcha du lit, empoigna la chevelure d'Holopherne et dit : " Rends-moi forte en ce jour, Seigneur, Dieu d'Israël. " Jdt 13, 7 : Hag o tostaat ouzh ar gwele, e krogas e blevad e benn en ur lavarout : "Kreñva-me, Aotrou, Doue Israel, en deiz-mañ".
Par deux fois, elle le frappa au cou, de toute sa vigueur, et en détacha la tête. Jdt 13, 8 : Hag e skoas war e c’houzoug div wech a-nerzh, hag e lamas e benn dioutañ.
Puis, elle fit rouler le corps en bas de la couche et détacha le voile des colonnes. Peu après, elle sortit, confia la tête d'Holopherne à sa suivante Jdt 13, 9 : Hag e ruilhas e gorf diwar ar gwele, hag e tennas ar stign-fubu diwar ar postoù. Hag ur predig goude e teuas er-maez hag e roas penn Holofern d’he matezh,
qui la mit dans sa besace à provisions, et elles sortirent toutes deux ensemble, comme elles avaient coutume de le faire, pour aller prier. Les deux femmes traversèrent le camp, contournèrent le ravin, gravirent la montagne de Béthulie et parvinrent aux portes de la ville. Jdt 13, 10 : a daolas anezhañ en he sac’h-bitailh. Hag ec’h ermaezjont o div a-gevret, hervez o boaz, evit ar bedenn. Ha treuzet ganto ar c’hamp ha graet tro d’ar ganienn, e krapjont ouzh menez Betulia hag en em gavjont ouzh he dorojoù.
De loin, Judith cria aux gardiens des portes : " Ouvrez, ouvrez donc la porte ! Il est avec nous, Dieu, notre Dieu, pour déployer encore sa vigueur en Israël et sa force contre ses ennemis, comme il l'a fait aujourd'hui aussi. " Jdt 13, 11 : Hag e lavaras Judit a-bell d’ar re a oa ouzh gward an dorojoù : "Digorit, digorit eta an nor ! Ganeomp emañ Doue, hon Doue a ray c’hoazh gant e nerzh en Israel ha gant e c’halloud a-enep hon enebourien, evel m’en deus graet hiziv !"
Dès que les hommes de la ville entendirent sa voix, ils se hâtèrent de descendre vers la porte et appelèrent les anciens de la ville. Jdt 13, 12 : A-boan ma klevas gwazed kêr he mouezh, e tifraejont diskenn betek dor o c’hêr, hag e c’halvjont Henaourien ar gêr.
Tous les gens accoururent, du plus petit jusqu'au plus grand, car le retour de Judith leur paraissait incroyable ; ils ouvrirent la porte et accueillirent les deux femmes ; ils allumèrent un feu pour faire de la lumière et firent cercle autour d'elles. Jdt 13, 13 : Hag e teredjont holl, eus ar bihanañ d’ar brasañ, rak sebezus e oa evito e oa deuet en-dro, hag e tigorjont an nor ha degemer a rejont anezho, hag o vezañ enaouet tan da welout sklaer, en em gelc’hjont en-dro dezho.
Judith leur dit d'une voix forte : " Louez Dieu, louez-le, louez Dieu car il n'a pas écarté sa miséricorde de la maison d'Israël mais cette nuit, par ma main, il a écrasé nos ennemis. " Jdt 13, 14 : Hi avat a lavaras dezho a vouezh kreñv : "Meulit Doue, meulit ! Meulit Doue, n’en deus ket dilamet e drugarez digant tiegezh Israel, hogen en deus freuzet hon enebourien dre va dorn en noz-mañ !"
Puis elle retira la tête de sa besace, la leur montra et dit : " Voici la tête d'Holopherne, général en chef de l'armée d'Assour, et voici le voile sous lequel il gisait dans son ivresse ! Le Seigneur l'a frappé par la main d'une femme. Jdt 13, 15 : Hag o tennañ ar penn eus ar bisac’h, hen diskouezas en ur lavarout dezho : "Setu penn Holofern, penngadour armead Asiria, ha setu ar stign-fubu ma oa gourvezet dindan en e vezverezh : skoet en deus warnañ an Aotrou dre zorn ur vaouez !
Oui, vive le Seigneur, qui m'a gardée dans le chemin où j'ai marché, car mon visage n'a séduit cet homme que pour sa perte : il n'a pas commis avec moi le péché qui m'aurait souillée et déshonorée. " Jdt 13, 16 : Bevet an Aotrou, en deus va diwallet en hent ma oan aet gantañ, rak e lubanet he deus va dremm evit e walleur, ha n’en deus ket graet e bec’hed ganin, d’am saotrañ ha mezhiñ".
Tout le peuple était transporté ; il s'inclina et se prosterna devant Dieu. Tous s'écrièrent, unanimes : " Tu es béni, toi notre Dieu, toi qui, en ce jour, as réduit à néant les ennemis de ton peuple. " Jdt 13, 17 : Boemet e voe ar bobl a-bezh, kenañ, hag o stouiñ ec’h azeuljont Doue hag e lavarjont a-unvan : "Benniget out, hon Doue, Te hag ec’h eus kaset da get hiziv enebourien da bobl !"
Et Ozias, l'un des chefs de la ville, dit à Judith : " Bénie sois-tu, ma fille, par le Dieu Très-Haut, plus que toutes les femmes de la terre ; et béni soit le Seigneur Dieu, Créateur du ciel et de la terre. Car le Seigneur t'a dirigée pour frapper à la tête le chef de nos ennemis. Jdt 13, 18 : Hag e lavaras dezhi Ozias : "Benniget out, merc’h, gant an Doue Uhel-meurbet, dreist an holl vaouezed a zo war an douar, ha benniget an Aotrou Doue, en deus krouet an neñv hag an douar hag en deus da vleinet evit tizhout penn levier hon enebourien.
Jamais l'espérance dont tu as fait preuve ne s'éloignera du cœur des hommes, mais ils se rappelleront éternellement la puissance de Dieu. Jdt 13, 19 : Rak ne guitaio ket ar spi a zo bet da hini, kalon an dud o devo soñj eus galloud Doue da virviken.
Oui, Dieu fasse que tu sois exaltée à jamais, qu'il te visite de ses bienfaits, car tu n'as pas épargné ta propre vie pour la cause de notre race humiliée, tu es sortie pour empêcher notre ruine, marchant avec droiture devant notre Dieu. " Et tout le peuple dit : " Amen ! Amen ! " Jdt 13, 20 : Ha ra blijo d’an Aotrou ober kement-mañ evidout, evit da uheladur peurbad : m’az kweladenno gant madoù, en abeg ma n’ec’h eus ket espernet da vuhez pa oa izelaet hor gouenn, met enebet ec’h eus ouzh hor rivin en ur gerzhout war-eeun dirak hon Doue". Hag e lavaras ar bobl a-bezh : "Bezet graet ! bezet graet !"
