Livre de Judith - Chapitre 16
Chapitre 16
Elle dit : Chantez pour mon Dieu sur les tambourins. Jouez pour le Seigneur sur les cymbales. Joignez pour lui l'hymne à la louange. Exaltez-le ! Invoquez son nom ! Jdt 16, 1 : Hag e lavaras Judit : "Kanmeulit va Doue gant taboulinoùigoù, kanit d’an Aotrou war simbalennoù, kenaozit dezhañ salm ha kanenn, uhelveulit hag aspedit e Anv.
Le Seigneur est un Dieu briseur de guerres ; son nom est " Le Seigneur ". [Il a établi son camp au milieu de son peuple pour m'arracher à la main de mes persécuteurs. Jdt 16, 2 : Rak un Doue a freuz ar brezelioù eo an Aotrou, rak en e gampoù emañ e-kreiz ar bobl : va diframmet en deus diouzh dorn va heskinerien.
Assour est venu des montagnes du nord, son armée est venue par dizaines de milliers ; leur multitude obstruait les torrents, leurs chevaux recouvraient les collines. Jdt 16, 3 : Dont a reas Asiria eus menezioù an hanternoz, dont a reas gant dek-miliadoù e armead ; ar yoc’had anezho a stankas ar froudoù, hag o marc’hegerien a c’holoas an torgennoù.
Il voulait incendier mon territoire, faire périr mes jeunes gens par l'épée, jeter à terre mes nourrissons, livrer au rapt mes tout-petits et m'enlever mes jeunes filles. Jdt 16, 4 : Komz a reas a dangwallañ va ziriad, a zistrujañ va yaouankizoù dre ar c’hleze, a stlepel va magadelled d’an douar, a zereiñ va bugaligoù d’ar preizh, hag a skrapañ va gwerc’hezed.
Mais le Seigneur souverain de l'univers les a confondus par la main d'une femme. Jdt 16, 5 : An Aotrou hollc’halloudek en deus o dizarbennet gant dorn ur vaouez !
Non, ce n'est pas devant des jeunes gens que leur homme fort a succombé, ce ne sont pas des fils de Titans qui l'ont frappé, ni d'immenses Géants qui l'ont attaqué, mais c'est Judith, fille de Merari : par la beauté de son visage, elle l'a paralysé. Jdt 16, 6 : Rak n’eo ket kouezhet o galloudeg dindan yaouankizoù ; n’eo ket mibien Ditaned o deus skoet warnañ, n’eo ket ramzed mentek o deus e daget, hogen Judit, merc’h Merari, dre gened he dremm he deus e zinerzhet.
Elle quitta ses habits de veuve pour le relèvement des affligés d'Israël ; elle parfuma son visage, Jdt 16, 7 : Rak diwiskañ a reas he dilhad intañvez evit adsevel ar re boaniet en Israel, eouliañ a reas he dremm gant frondoù,
retint ses cheveux d'un bandeau et mit une robe de lin, pour le séduire. Jdt 16, 8 : derc’hel he blev gant un talgen, ha kemer dilhad lin evit e hoalañ.
Sa sandale ravit son regard, sa beauté captiva son âme et le sabre lui trancha la gorge. Jdt 16, 9 : He solenn a zedennas e lagad, hag he c’hened a lorbas e ene ; ar sabrenn a droc’has e c’houzoug.
Les Perses frémirent devant son audace ; devant sa hardiesse, les Mèdes furent bouleversés. Jdt 16, 10 : Skrijañ a reas ar Bersed gant he herder, hag ar Vediz gant he hardison a voe spouronet.
Alors, les humbles de mon peuple poussèrent des cris retentissants. Les faibles de mon peuple hurlèrent, et l'ennemi fut terrifié ; ils élevèrent la voix, et l'ennemi tourna bride. Jdt 16, 11 : Neuze e youc’has va dud izel, hag ar re all o devoe aon ; va re wan a genyouc’has, hag int a voe spontet, sevel a rejont o mouezh, hag e voent trefuet.
Des fils de frêles jeunes filles les transpercèrent, ils les blessèrent, comme rejetons de déserteurs, et les voilà tués dans la bataille de mon Seigneur.] Jdt 16, 12 : Mibien verc’hedigoù o zrebarzhas, hag evel bugale tec’hidi e c’hloazjont anezho, mervel a rejont en emgann va Aotrou.
Je chanterai pour mon Dieu un chant nouveau. Seigneur, tu es grand, tu es glorieux, admirable de force, invincible. Jdt 16, 13 : Kanomp d’hon Doue ur c’han nevez : C’hwi, a zo bras ha klodus, souezhus ho kalloud, ha didrec’hus.
Que ta création, tout entière, te serve ! Tu dis, et elle existe. Tu envoies ton souffle : elle est créée. Nul ne résiste à ta voix. Jdt 16, 14 : Ra servijo ac’hanoc’h hoc’h holl grouadurien, rak p’hoc’h eus komzet ez int deuet da vezañ, p’hoc’h eus kaset ho Spered eo bet savet an traoù ; n’eus den hag a zalc’hfe a-enep ho mouezh.
Si les bases des montagnes croulent dans les eaux, si les rochers, devant ta face, fondent comme cire, tu feras grâce à ceux qui te craignent. [ Jdt 16, 15 : Rak ma vefe taolet-distaolet ar menezioù diwar o solioù gant an doureier, ha ma teuzfe dirazoc’h ar reier evel koar, e-keñver ar re o deus doujañs ouzhoc’h e vefec’h c’hoazh madelezhus.
Oui, tout sacrifice d'agréable odeur est peu de chose ; encore moins, toute graisse pour l'holocauste en ton honneur ; mais celui qui craint le Seigneur est grand, plus que tout. Jdt 16, 16 : Rak nebeut a dra eo un aberzh a c’hwezh vat bennak, ha nebeutoc’h an holl lardoù losket evidoc’h, met neb a zouj an Aotrou a vez bras bepred.
Malheur aux nations qui se dressent contre ma race : le Seigneur souverain de l'univers les châtiera au jour du jugement ; qu'il livre leur chair au feu et aux vers : dans cette épreuve, ils pleureront à jamais. "] Jdt 16, 17 : Gwa ar broadoù en em sav a-enep va fobl, an Aotrou hollc’halloudek o c’hastizo da zeiz ar varn, tan ha preñved a lakaio en o c’hig, ha d’o falloni e ouelint da viken !"
En entrant à Jérusalem, tous se prosternèrent devant Dieu, et lorsque le peuple se fut purifié, ils présentèrent leurs holocaustes, leurs offrandes volontaires et leurs dons. Jdt 16, 18 : Pa ’n em gavjont e Jeruzalem, e stoujont dirak Doue, ha pa voe glanaet ar bobl, e kinnigjont o holokostoù, o frofoù ha donezonoù.
Judith y ajouta tout le mobilier d'Holopherne que le peuple lui avait donné, et le voile qu'elle avait elle-même emporté de la chambre à coucher, elle le consacra totalement à Dieu. Jdt 16, 19 : Hag e tedias Judit holl draoù Holofern, he devoa roet ar bobl dezhi ; hag ar stign-fubu he devoa kemeret hec’h-unan eus e gambr-eñ, a zeroas en anaoue da Zoue.
Pendant trois mois, le peuple fut en liesse à Jérusalem devant le Lieu saint. Et Judith demeura avec son peuple. Jdt 16, 20 : Hag e voe ar bobl el levenez e Jeruzalem, dirak al lec’h santel, e-pad tri miz, ha Judit a chomas ganto.
Ces jours écoulés, chacun reprit la route vers la terre de son héritage et Judith revint à Béthulie où elle demeura dans son domaine. De son temps, elle devint célèbre dans tout le pays. Jdt 16, 21 : Goude an deizioù-se ez eas kuit pep hini etrezek e hêrezh, ha Judit a yeas en-dro da Vetulia hag a chomas eno war he madoù ; hag e teuas en hec’h amzer da vezañ brudet er vro a-bezh.
Beaucoup d'hommes la désirèrent, mais aucun ne s'unit à elle, durant tous les jours de sa vie, depuis la mort de son mari Manassé, depuis qu'il avait été réuni aux siens. Jdt 16, 22 : Kalz a c’hoantaas anezhi, met gwaz ebet n’hec’h anavezas a-hed holl zeizioù he buhez, abaoe an deiz ma oa marvet Manase, he fried, ha ma oa bet dastumet gant e bobl.
Elle atteignit un âge très avancé et vieillit dans la maison de son mari, jusqu'à l'âge de cent cinq ans. Après avoir affranchi sa suivante, elle mourut à Béthulie, et on l'ensevelit dans la grotte où reposait son mari Manassé. Jdt 16, 23 : Dre ma-z ae war an oad e kreske he c’hlod hag e koshaas e ti he gwaz betek kant pemp bloaz. Hag e taskoras ar frankiz d’he matezh, hag e varvas e Betulia, hag e voe beziet e groc’h he gwaz Manase.
La maison d'Israël fit pour elle un deuil de sept jours. Avant de mourir, elle avait réparti ses biens entre tous les proches de son mari Manassé et ceux de sa famille à elle. Jdt 16, 24 : Kañvaouiñ a reas dezhi tiegezh Israel e-pad seizh deiz ; ingalet he devoa he feadra a-raok mervel, etre tud-nes Manase, he fried, ha re he c’herentiezh.
Plus personne ne vint effrayer les fils d'Israël du vivant de Judith et longtemps après sa mort. Jdt 16, 25 : Ha ne voe nikun hiviziken d’ober aon da vibien Israel, e deizioù Judit, na goude he marv, e-pad deizioù niverus.
