Livre de Judith - Chapitre 9
Chapitre 9
Judith se jeta face contre terre, répandit de la cendre sur sa tête et ne garda que le sac dont elle était revêtue. C'était précisément l'heure où, à Jérusalem, on présentait l'encens du soir dans la demeure de Dieu. Elle cria d'une voix forte vers le Seigneur : Jdt 9, 1 : Judit a gouezhas war he dremm, a lakaas ludu war he fenn hag a zizoloas ar sac’h he devoa gwisket ; edod end-eeun o kinnig e Jeruzalem, e Ti Doue, ezañs an abardaez-se. Hag e c’harmas Judit a vouezh kreñv etrezek an Aotrou, o lavarout :
" Seigneur, Dieu de mon père Siméon, tu as mis dans sa main l'épée pour punir des étrangers qui avaient souillé une vierge en dénouant sa ceinture, qui l'avaient déshonorée en mettant sa cuisse à nu, qui l'avaient outragée en profanant son sein. Toi, tu avais dit : "C'est inadmissible", et pourtant, ils le firent. Jdt 9, 2 : Aotrou, Doue va zad Simeon, az poa lakaet en e zorn ur c’hleze evit kastizañ an estrenien o devoa gwallet ur werc’hez evit he saotradur, noashaet he c’hroazell evit he mezh, ha disakret he mammog evit he dizenor, - rak lavaret az poa : ne vo ket graet evel-se ! - hag e rejont !
En représailles, tu as livré leurs chefs au massacre. Par tromperie, tu as livré au sang la couche qui avait rougi de leur tromperie. Tu as frappé les esclaves à côté des princes et les princes sur leurs trônes. Jdt 9, 3 : Setu perak ec’h eus deroet o renerien d’al lazhadeg, hag o gwele, en devoa anavezet o zouellerezh, a oa bet touellet er gwad ; skoet ec’h eus war sklaved gant mistri, ha war vistri gant galloudeien ;
Tu as livré leurs femmes au rapt, leurs filles à la captivité et tout leur butin en partage aux fils que tu aimes, eux qui, brûlant d'ardeur pour toi, pris de dégoût pour la souillure de leur sang, t'avaient appelé au secours. Ô Dieu, mon Dieu, moi, une veuve, exauce-moi aussi. Jdt 9, 4 : deroet ec’h eus o gwragez d’ar skraperezh hag o merc’hed d’ar prizonerezh, hag o holl zibourc’hioù d’ar rannidigezh etre ar vibien a gares, o devoa gred ouzh da gehelañ, hag a oa heuget gant saotradur o gwad hag o devoa da c’halvet a-benn skoazell. O Doue, va Doue, selaou ouzhin-me, an intañvez !
Car c'est toi qui as fait le passé, le présent et l'avenir ; ce qui est maintenant et ce qui viendra, ton esprit l'a conçu ; ce que tu avais dans l'esprit est advenu. Jdt 9, 5 : Rak Te ac’h eus graet an traoù a-ziagent, ar re a-vremañ hag ar re da zont ; ar re a-vremañ hag ar re da zont ac’h eus poellataet.
Les œuvres que tu as voulues se sont présentées en disant : "Nous voici !" Car tous tes chemins sont préparés, et ton jugement, c'est ta prescience qui le fonde. Jdt 9, 6 : Degouezhet eo an traoù ac’h eus mennet, hag o deus lavaret : "Setu ni amañ !", rak da holl hentoù a vez prientet ha da vennadoù diawelet.
Car innombrable est devenue l'armée des Assyriens ; de leurs chevaux et cavaliers, ils se sont prévalus ; du bras de leurs fantassins, ils ont tiré orgueil ; ils ont mis leur espoir dans le bouclier, dans le javelot, l'arc et la fronde. Ils n'ont pas reconnu que tu es le Seigneur, le briseur de guerres. Jdt 9, 7 : Setu an Asiriz o deus lieskementet o nerzh, fougeet gant o c’hezeg hag o marc’hegerien, pompadet diwar brec’h o zroadeien, fiziet er skoed, er goaf, er wareg hag er vatalm, ha n’o deus ket gouezet eo Te, Aotrou, a dorr ar brezelioù.
Ton nom est "Le Seigneur". Toi, écrase leur vigueur par ta puissance, rabaisse leur force dans ta fureur, car ils ont décidé de profaner ton Lieu saint, de souiller la Tente où repose ton nom de gloire, d'abattre par le fer la puissance de ton autel. Jdt 9, 8 : Aotrou eo da Anv ! Te, diskolp o nerzh gant da c’halloud, dispenn o galloudegezh dre da galonegezh, rak graet o deus o menoz da zisakrañ da santual, da saotrañ teltenn-diskuizh da Anv glorius, ha da skeiñ d’an traoñ gant an houarn kornioù da aoter.
Regarde leur arrogance, envoie ta colère sur leurs têtes, mets dans ma main de veuve la force d'accomplir ce que j'ai dans l'esprit. Jdt 9, 9 : Sell ouzh o rogentez, kas da gounnar war o fennoù, ro d’am dorn a intañvez an nerzh am eus em spered.
Par la tromperie de mes lèvres, frappe l'esclave avec le chef, le chef avec son officier. Renverse leur superbe par la main d'une femme. Jdt 9, 10 : Lop war ar sklav, dre douellerezh va muzelloù, gant ar mestr, ha war ar mestr gant ar servijer, freuz o braster gant dorn ur vaouez.
Car ce n'est pas dans le nombre que réside ta force, ni ton pouvoir en des hommes vigoureux. Mais tu es le Dieu des humbles, secours des opprimés, protecteur des faibles, refuge des délaissés, sauveur des désespérés. Jdt 9, 11 : Rak n’emañ ket en niver da c’halloud, na da veli er re greñv, met Doue ar re izel ez out-Te, skoazell ar re vihan, gwarezour ar re wan, difenner ar re zilezet, salver ar re zic’hoanaget.
Oui, toi, Dieu de mon père, Dieu de l'héritage d'Israël, maître du ciel et de la terre, créateur des eaux, roi de tout ce que tu as créé, oui, exauce ma supplication ! Jdt 9, 12 : Ya, ya, Doue va zad ha Doue hêrezh Israel, mestr an neñv hag an douar, krouer an doureier, roue da holl grouadelezh, Te, selaou ouzh va fedenn !
Donne-moi un langage trompeur pour blesser et meurtrir ceux qui ont tramé de cruels projets contre ton alliance, ta Demeure consacrée, le mont Sion et le domaine de tes fils. Jdt 9, 13 : Ha ro din komz ha touellerezh evit o gloazañ hag o bronduañ, rak a-enep da Emglev, da Di santel, kern Sion hag an Ti perc’hennet gant da vibien, o deus graet mennadoù garv.
À ta nation entière, à toutes les tribus, donne de reconnaître et de comprendre que tu es, toi, le Dieu de toute puissance et force : en dehors de toi, il n'en est pas d'autre pour couvrir de son bouclier la race d'Israël. " Jdt 9, 14 : Gra m’o devo kement broad a zo dit ha pep meuriad, anaoudegezh da c’houzout ez out Doue, Doue pep galloudegezh ha nerzh, ha n’eus gwarezer ebet evit Israel, nemedout".
