Aller au contenu
Accueil » Bible en breton » Ancien Testament en breton » Livre des Juges » Chapitre 3

Livre des Juges - Chapitre 3

Levr : Levr ar Varnerien
Chapitre : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21

Chapitre 3



Voici les nations que le Seigneur laissa subsister afin de mettre par elles à l’épreuve les fils d’Israël, tous ceux qui n’avaient connu aucune des guerres de Canaan. Jg 3, 1 : Sed amañ ar pobloù a voe lezet didrabas gant an Aotrou evit amprouiñ Israel drezo, da lavarout eo ar re n’o devoa ket anavezet brezelioù Kanaan ;

Elles servirent à instruire les générations des fils d’Israël : ils apprirent l’art de la guerre, ceux du moins qui ne le connaissaient pas auparavant. Jg 3, 2 : ha se evit kenteliañ bugale Israel a rumm da rumm, evit deskiñ dezho micher ar brezel, d’ar re n’anavezent ket anezhi diagent.

Voici ces nations : cinq princes des Philistins et tous les Cananéens, les Sidoniens et les Hivvites qui habitaient la montagne du Liban depuis la montagne de Baal-Hermon jusqu’à l’Entrée-de-Hamath. Jg 3, 3 : Pemp priñs ar Filistiz, an holl Ganaaniz, Sidoniz ha Heveiz a oa o chom war menez al Liban, adalek menez Baal-Hermon betek toull-ode Hamat.

Ces nations servirent donc à mettre à l’épreuve les fils d’Israël pour savoir s’ils écouteraient les commandements que le Seigneur avait donnés à leurs pères par l’intermédiaire de Moïse. Jg 3, 4 : Ar re-se a oa evit amprouiñ Israel drezo, da c’houzout hag-eñ e sentjent ouzh gourc’hemennoù an Aotrou, en devoa kemennet d’o zadoù dre Voizez.

Les fils d’Israël habitèrent au milieu des Cananéens, des Hittites, des Amorites, des Perizzites, des Hivvites, des Jébuséens ; Jg 3, 5 : Ha bugale Israel a voe o chom e-touez Kanaaniz, Hitiz, Amoriz, Pirziz, Hiviz ha Jebousiz.

ils prirent leurs filles pour femmes et ils donnèrent leurs filles à leurs fils ; ils servirent leurs dieux. Jg 3, 6 : Hag e kemerent o merc’hed diganto da wragez ; o merc’hed a roent d’o faotred, hag e keheljont o doueoù.

Les fils d’Israël firent ce qui est mal aux yeux du Seigneur. Ils oublièrent le Seigneur, leur Dieu, et ils servirent les Baals et les Ashéras. Jg 3, 7 : Hag e rae bugale Israel an droug ouzh daoulagad an Aotrou, hag ez ankounac’haent an Aotrou, o Doue, hag e servijent ar baaled hag an astaroted.

La colère du Seigneur s’enflamma contre Israël et il les abandonna aux mains de Koushane-Rishataïm, roi d’Aram-des-deux-fleuves ; les fils d’Israël servirent Koushane-Rishataïm pendant huit ans. Jg 3, 8 : Hag e tommas kounnar an Aotrou ouzh Israel hag o gwerzhañ a reas da Gouchan-Richataim, hag e servijañ a rejont eizh vloaz.

Ils crièrent vers le Seigneur, et le Seigneur suscita pour eux un sauveur : Otniel, fils de Qenaz, frère cadet de Caleb, et il les sauva. Jg 3, 9 : Hag e c’harmas bugale Israel etrezek an Aotrou ; hag e tegasas an Aotrou ur salver da vugale Israel hag o salviñ a reas : Otniel, mab Kenez, breur Kaleb, yaouankoc’h egetañ.

L’Esprit du Seigneur fut sur lui et il jugea Israël. Il partit en guerre et le Seigneur lui livra Koushane-Rishataïm, roi d’Aram, et sa main fut puissante contre Koushane-Rishataïm. Jg 3, 10 : Hag e voe warnañ Spered an Aotrou, hag e voe barner Israel, hag ez eas d’an emgann ; hag e lakaas an Aotrou dezhañ etre e zaouarn Kouchan-Rasataim, roue Mezopotamia, ha bras e voe e c’halloud a-enep dezhañ.

Le pays fut en repos pendant quarante ans. Puis Otniel, fils de Qenaz, mourut. Jg 3, 11 : E peoc’h e vanas ar vro e-pad daou-ugent vloaz, hag e varvas Otniel, mab Kenez.

Les fils d’Israël recommencèrent à faire ce qui est mal aux yeux du Seigneur, et le Seigneur donna force à Églone, roi de Moab, contre Israël, puisqu’ils faisaient ce qui est mal aux yeux du Seigneur. Jg 3, 12 : Hag en em adlakaas bugale Israel d’ober ar pezh a zo fall dirak an Aotrou hag an Aotrou a roas nerzh da Eglon, roue Moab, dre ma raent ar pezh a zo fall ouzh daoulagad an Aotrou.

Églone s’adjoignit les fils d’Ammone et Amalec, puis il alla battre Israël ; ils prirent possession de la ville des Palmiers. Jg 3, 13 : Eglon a vodas en-dro dezhañ bugale Amon hag Amalek, hag ez eas da skeiñ war Israel hag e kemeras kêr ar Palmezenned.

Les fils d’Israël servirent Églone, roi de Moab, pendant dix-huit ans. Jg 3, 14 : E-pad triwec’h vloaz e voe sujet bugale Israel ouzh Eglon roue Moab.

Ils crièrent vers le Seigneur, et le Seigneur suscita pour eux un sauveur : Éhoud, fils de Guéra, Benjaminite, qui était gaucher. Par son intermédiaire, les fils d’Israël envoyèrent un tribut à Églone, roi de Moab. Jg 3, 15 : Hag e c’harmas bugale Israel etrezek an Aotrou a zegasas dezho ur salver, Ehoud e anv, mab da C’hera, anezhañ un den kleizard eus rummad Benjamin. Bugale Israel a gasas anezhañ da reiñ ur prof da Eglon, roue Moab.

Éhoud se fit un long poignard à deux tranchants, et il l’attacha sous son vêtement contre sa cuisse droite. Jg 3, 16 : Ehoud a reas ur c’hleze div zremm, hed un ilinad dezhañ, hag e kuzhas anezhañ dindan e zilhad, en e gostez dehou.

Il offrit donc le tribut à Églone, roi de Moab, qui était un homme très gros. Jg 3, 17 : Kinnig a reas ar prof da Eglon, roue Moab ; lard-kuilh e oa Eglon.

Dès qu’il eut fini de présenter le tribut, Éhoud raccompagna les gens qui avaient apporté ce tribut. Jg 3, 18 : Goude m’en devoa kinniget e brof, e kasas kuit ar re o devoa degaset ar prof.

Pour lui, arrivé aux idoles qui sont près de Guilgal, il rebroussa chemin et dit : « J’ai à te transmettre une parole confidentielle, ô roi ! » Celui-ci dit : « Silence ! » Et tous ceux qui se tenaient debout auprès de lui se retirèrent. Jg 3, 19 : Met eñ, pa erruas gant delwennoù an idoloù a zo e-kichen Gilgal, a zeuas war e giz : "O roue, emezañ, un dra em eus da lavarout deoc’h e kuzulig". "Tavit", a lavaras ar roue, ha kerkent e yeas kuit ar re a oa en-dro dezhañ.

Éhoud alla vers Églone alors qu’il se reposait dans la fraîcheur de la chambre haute qui lui était réservée. Éhoud dit : « J’ai à te transmettre une parole de Dieu. » Le roi se leva de son siège. Jg 3, 20 : Ehoud a zeuas d’e gaout pa oa e-unan en e goazez er gambr uhel fresk hag e lavaras : "Ur ger a-berzh Doue am eus da lavarout deoc’h". Sevel a reas Eglon diwar e gador.

Éhoud étendit la main gauche, prit le poignard sur sa cuisse droite et l’enfonça dans le ventre du roi. Jg 3, 21 : Neuze, Ehoud a astennas e zorn kleiz, a dennas ar c’hleze a oa ouzh e gostez dehou, hag e sankas e kof ar roue.

Même la poignée entra après la lame, et la graisse se referma sur la lame, car Éhoud n’avait pas retiré le poignard du ventre du roi. Jg 3, 22 : An dornell hec’h-unan a yeas da heul al laonenn, hag al lard a glozas war al laonenn ; ne dennas ket ar c’hleze diouzh kof ar roue, ha beg ar c’hleze a zeue er-maez dre an a-dreñv.

Alors Éhoud sortit par l’escalier extérieur, après avoir fermé derrière lui les portes de la chambre haute et mis le verrou. Jg 3, 23 : Goude-se e tec’has Ehoud dre ar pondalez en ur brennañ dorojoù ar gambr uhel war e lerc’h, ha morailhañ.

Quand il fut sorti, les serviteurs vinrent et constatèrent que les portes de la chambre haute étaient verrouillées, et ils dirent : « Sans doute se couvre-t-il les pieds dans la chambre bien fraîche. » Jg 3, 24 : Pa voe aet er-maez, e teuas servijerien ar roue da sellout ha gwelout a rejont e oa morailhet dorioù ar gambr-uhel. "Emañ moarvat o c’holeiñ e dreid er gambr-fresk", emezo.

Ils attendirent indéfiniment : Églone n’ouvrait toujours pas les portes de la chambre haute. Alors ils prirent la clé et ils ouvrirent : leur maître gisait à terre, mort. Jg 3, 25 : Gortoz a rejont ur pennad mat, ken o devoa mezh, ha pa ne zigored ket dorioù ar gambr uhel, e kemerjont an alc’hwez da zigeriñ ; ha sed ma kavjont o mestr kouezhet d’an douar, marv.

Quant à Éhoud, il s’était échappé pendant que les serviteurs s’attardaient ; il avait dépassé les idoles et s’échappait vers la Seïra. Jg 3, 26 : Endra m’edont o taleañ, e oa tec’het kuit Ehoud ; tremen a reas hebiou da zelwennoù an idolennoù hag ez eas da Seira.

Dès qu’il arriva, il sonna du cor dans la montagne d’Éphraïm. Les fils d’Israël descendirent de la montagne, avec Éhoud à leur tête. Jg 3, 27 : Kerkent ha degouezhet eno e sonas an drompilh dre venezioù Efraim. Gantañ e tiskennas bugale Israel diouzh ar menez, hag eñ en o raok.

Il leur dit : « Suivez-moi, car le Seigneur a livré votre ennemi Moab entre vos mains. » Ils descendirent derrière lui, ils prirent à Moab le passage des gués du Jourdain et ne laissèrent plus personne traverser. Jg 3, 28 : Lavarout a reas dezho : "Deuit war va lerc’h, rak Doue en deus lakaet Moabiz, hoc’h enebourien, etre ho taouarn". Diskenn a rejont war e lerc’h, kemer a rejont roudouzioù ar Jordan a-dal da Voab, ha ne lezjont den ebet da dreizhañ.

En ce temps-là, ils battirent Moab, environ dix mille hommes, tous robustes et vaillants, et personne ne s’échappa. Jg 3, 29 : Lazhet e voe da Voabiz, d’ar mare-se, war-dro dek mil den, anezho holl tud nerzhus ha kadarn, ha hini ebet ne ziflipas.

En ce jour-là, Moab fut abaissé sous la main d’Israël et le pays fut en repos pendant quatre-vingts ans. Jg 3, 30 : En deiz-se e voe sujet Moab dindan dorn Israel ; hag e vanas sioul ar vro e-pad pevar-ugent vloaz.

Après Éhoud, il y eut Shamgar, fils d’Anath. Brandissant un aiguillon à bœufs, il battit les Philistins au nombre de six cents hommes. Lui aussi sauva Israël. Jg 3, 31 : War e lerc’h e voe Samgar, mab Anat, a lazhas da Filistiz c’hwec’h kant den gant ur broud ejen, eñ ivez a voe salver Israel.