Eil levr Samouel - Pennad 20
Pennad : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24
Pennad 20
Un vaurien se trouvait là, un dénommé Shéba, fils de Bikri, un Benjaminite. Il se mit à sonner du cor et déclara : « Pour nous, aucune part avec David, pas d’héritage avec le fils de Jessé. Chacun à ses tentes, Israël ! » 2S 20, 1 : Hag eno en em gavas un den-a-netra, e anv Sama, mab Boc’hri, eus Benjamin, a sonas er c’horn hag a lavaras : "N’hon eus perzh ebet gant David, hêrezh ebet gant mab Jese. Pep hini d’e dinell, Israel !"
Alors tous les hommes d’Israël quittèrent David et montèrent à la suite de Shéba, fils de Bikri, tandis que les hommes de Juda, depuis le Jourdain jusqu’à Jérusalem, restèrent attachés aux pas de leur roi. 2S 20, 2 : Hag e pignas holl dud Israel, a-ziwar-lerc’h David, war-lerc’h Sama, mab Boc’hri ; ha tud Youda en em stagas ouzh o roue, adalek ar Jordan betek Jeruzalem.
David rentra chez lui, à Jérusalem. Il prit les dix concubines qu’il avait laissées pour garder sa maison et les mit dans une maison sous bonne garde. Il pourvut à leur entretien mais ne s’en approcha plus. Elles furent séquestrées jusqu’au jour de leur mort, comme des veuves d’un vivant. 2S 20, 3 : Hag ez erruas David en e di e Jeruzalem ; hag e kemeras ar roue an daouzek adwreg en devoa lezet da ober gward an ti, hag o lakaas en ti-gward hag o fourvezas, met daveto n’eas ket ; hag e voent serret betek deiz o marv : intañvezed unan bev !
Le roi dit à Amasa : « Convoque-moi les hommes de Juda dans les trois jours. Puis, tiens-toi ici ! » 2S 20, 4 : Hag e lavaras ar roue da Amasa : "Galv din tud Youda ; a-benn tri devezh az po da vezañ amañ".
Amasa s’en alla convoquer Juda, mais il prit du retard sur le délai que David lui avait fixé. 2S 20, 5 : Hag ez eas Amasa da c’hervel Youda, met daleañ a reas en tu-hont d’an deiziad merket dezhañ.
David dit à Abishaï : « Maintenant, c’est Shéba, fils de Bikri, qui va être pour nous pire qu’Absalom. Toi, donc, prends les serviteurs de ton maître et poursuis-le, avant qu’il ne trouve des villes fortifiées et qu’il n’échappe à nos regards ! » 2S 20, 6 : Hag e lavaras David da Abisai : "Bremañ eo gwashoc’h evidomp Sama, mab Boc’hri eget Absalom ! Kemer ganit soudarded da vestr, ha red war e lerc’h, gant aon na gavfe dezhañ kêrioù mogeriet ha na dec’hfe diouzh hon daoulagad !"
Alors partirent en campagne derrière Abishaï les hommes de Joab, les Kerétiens et les Pelétiens ainsi que toute l’élite des guerriers. Ils sortirent de Jérusalem à la poursuite de Shéba, fils de Bikri. 2S 20, 7 : Hag ez eas war e lerc’h gwazed Joab, Kretiz, Peletiz, an holl re gadarnañ a guitaas Jeruzalem evit redek war-lerc’h Sama, mab Boc’hri.
Ils se trouvaient près de la Grande Pierre qui est à Gabaon, quand Amasa arriva en face d’eux. Joab était équipé de sa tenue et, par-dessus, d’un ceinturon autour des reins, avec une épée dans son fourreau. Elle tomba tandis qu’il s’avançait. 2S 20, 8 : Edont e-kichen ar Maen bras a zo e Gabaon, hag Amasa oc’h erruout dirazo. Ha Joab a oa gourizet, e harnez warnañ, hag ouzh e c’houriz ar c’hleze en e c’houin, a-stok ouzh e groazell, ha pa zeuas er-maez, e kouezhas ar c’hleze.
Joab dit à Amasa : « Vas-tu bien, mon frère ? » Et, de sa main droite, il saisit Amasa par la barbe pour l’embrasser. 2S 20, 9 : Hag e lavaras Joab da Amasa : "Ha yac’h out, va breur ?" hag e krogas dorn dehou Joab e barv Amasa, da bokat dezhañ.
Mais Amasa n’avait pas fait attention à l’épée que Joab avait reprise en main. Celui-ci l’en frappa au ventre, et ses entrailles se répandirent à terre. Il n’eut pas à s’y prendre à deux fois, et Amasa mourut. Joab et son frère Abishaï repartirent à la poursuite de Shéba, fils de Bikri. 2S 20, 10 : Hag Amasa ne ziwalle ket ouzh ar c’hleze a oa e dorn Joab, a skoas gantañ en e gof, hag e skuilhas e vouzelloù d’an douar, kuit a daol all ; hag e varvas. Ha Joab, gant Abisai, e vreur, da redek war-lerc’h Sama, mab Boc’hri.
L’un des serviteurs de Joab était resté près du corps et disait : « Quiconque est en faveur de Joab, quiconque est pour David, qu’il suive Joab ! » 2S 20, 11 : Hag un den en em zalc’he en e gichen, eus paotred Joab, hag a lavare : "Neb a gar Joab, neb a zo evit David, war-lerc’h Joab !"
Cependant, Amasa avait roulé dans son sang, au beau milieu de la route, et l’homme s’aperçut que tout le peuple s’arrêtait là. Il tira le corps d’Amasa à l’écart de la route dans un champ et jeta sur lui un manteau, s’étant aperçu que tous ceux qui arrivaient près de lui s’arrêtaient. 2S 20, 12 : Hag Amasa a oa ruilhet en e wad e-kreiz an hent ; hag e welas an den ec’h arsave an holl dud ; hag e tistroas Amasa diwar an hent d’ar park, hag e taolas warnañ ur pezh-dilhad, peogwir e wele an holl dud a zeue oc’h arsaviñ en e gichen.
Dès qu’il l’eut enlevé de la route, tout le monde se lança derrière Joab à la poursuite de Shéba, fils de Bikri. 2S 20, 13 : Pa voe bet lamet diwar an hent, e tremenas an holl dud da heul Joab evit redek war-lerc’h Sama, mab Boc’hri.
Joab parcourut toutes les tribus d’Israël jusqu’à Abel-Beth-Maaka. Tous les alliés se rassemblèrent et partirent eux-aussi derrière lui. 2S 20, 14 : Hag e tremenas Sama dre holl veuriadoù Israel betek Abel-Betmaacha, hag holl dud ar Boc’hritiz en em vodas da vont ivez d’e heul.
Ils arrivèrent pour assiéger Shéba dans Abel-Beth-Maaka. Ils amoncelèrent contre la ville un remblai qui s’adossait à l’avant-mur, et toute cette troupe qui était avec Joab se mit à saper le rempart pour le faire tomber. 2S 20, 15 : Hag e voe graet seziz warnañ en Abel-Betmaacha ; hag e voe berniet ur savenn enep kêr, a bigne betek rak-kêr, hag an holl dud a oa gant Joab a zistruje hag a ziskare ar ramparzh.
Mais une femme avisée s’écria depuis la ville : « Écoutez, écoutez donc ! Veuillez dire à Joab : “Approche-toi jusqu’ici, je veux te parler”. » 2S 20, 16 : Hag e huchas ur vaouez poellek, eus kêr : "Selaouit ! Selaouit ! Lavarit, mar plij, da Joab : Tosta betek amañ, ma komzin ganit !"
Joab s’approcha d’elle, et la femme lui demanda : « Est-ce bien toi, Joab ? – C’est moi », répondit-il. Elle lui dit : « Écoute les paroles de ta servante ! » Il répondit : « J’écoute. » 2S 20, 17 : Hag e tostaas daveti, hag e lavaras ar vaouez : "Ha te eo Joab ?" Hag e lavaras : "Me eo !" Hag hi da lavarout dezhañ : "Selaou komzoù da vatezh". Hag e lavaras : "Selaou a ran".
Elle poursuivit : « Jadis on disait : “Interroge Abel, l’affaire sera close.” 2S 20, 18 : Hag hi da gomz o lavarout : "Mar bije bet komzet da gentañ ha goulennataet Avel, e vefe bet peurc’hraet an traoù.
Moi, je suis en Israël des plus pacifiques et des plus sûres, et toi, tu cherches à faire périr cette ville, qui est une mère en Israël ! Pourquoi veux-tu engloutir l’héritage du Seigneur ? » 2S 20, 19 : Me a zo eus an dud a beoc’h hag a fealded en Israel, ha te a glask lakaat d’ar marv ur gêr-benn eus Israel ! Perak e tismantrez hêrezh an Aotrou ?"
Joab lui répondit : « Quelle horreur, quelle horreur pour moi, que d’engloutir et de saccager ! 2S 20, 20 : Hag e respontas Joab o lavarout : "Nann ! Pell ac’hanon a zismantrañ hag a zistrujañ !
Il ne s’agit pas de cela, mais il y a un homme de la montagne d’Éphraïm, un dénommé Shéba, fils de Bikri, qui a levé la main contre le roi David. Livrez-le, lui seul, et je m’éloignerai de la ville. » La femme dit à Joab : « Eh bien, sa tête, on va te la jeter par-dessus le rempart ! » 2S 20, 21 : N’eo ket se eo ! Met un den eus menez Efraim, Sama mab Boc’hri e anv, en deus savet e zorn war ar roue David. Deroit-eñ, eñ hepken, hag en em dennin diouzh kêr". Hag e lavaras ar vaouez da Joab : "Setu ! E benn a vo taolet dit dreist d’ar ramparzh !"
Cette femme avisée vint faire part à tout le peuple de sa proposition. Ils coupèrent alors la tête de Shéba, fils de Bikri, et la jetèrent à Joab. Celui-ci sonna du cor, et l’on se dispersa loin de la ville, chacun à ses tentes. Joab, quant à lui, revint à Jérusalem auprès du roi. 2S 20, 22 : Hag ez eas ar vaouez da gaout an holl dud, gant he furnez, hag e voe troc’het penn Sama, mab Boc’hri, ha taolet da Joab, a sonas er c’horn ; hag en em skignas diwar ar gêr an dud, pep hini d’e dinell ; ha Joab a zistroas da Jeruzalem davet ar roue.
Joab commandait toute l’armée d’Israël. Benaya, fils de Joad, dirigeait les Kerétiens et les Pelétiens. 2S 20, 23 : Ha Joab a voe karget eus holl arme Israel, ha Banaias, mab Joiada, eus Kretiz ha Peletiz,
Adoram était chef de la corvée. Josaphat, fils d’Ahiloud, était archiviste. 2S 20, 24 : hag Adoram, eus an anerioù ; ha Josafat, mab Ahiloud, a oa diellour,
Shéwa était scribe. Sadoc et Abiatar étaient prêtres. 2S 20, 25 : ha Siva a oa skrib, ha Sadok hag Abiatar, beleien.
Il y avait aussi Ira, descendant de Yaïr, qui était prêtre au service de David. 2S 20, 26 : Hag Hira, eus Iair, a oa beleg David.
